həyatın döngüsü


    1. Sizifə baxıram buradan,nə edir o?öz cüssəsindən də iri bir qayanı iki ovcu arasına alıb danılmaz bir hiddət və bütün bədəninin gücünü verirmişcəsinə işkəncələr içində onu təpənin başına itələyir.Qayanın ağırlığından üzündən sərt damarlar çıxmış,əl sümükləri qabarmış,alnından axan tər damcıları bütün üzünü islatmışdır.
    Budur nəhayət qaya ən təpəyə zirvəyə çatdı!yenidən yuvarlanır qaya,yenidən təpənin ətəklərinə sürüşür.Bəs Sizif?!ah sizif,elə belə də olmalı imiş kimi davranır.aşağı enir və eyni hünərlə qayanı sarmalayır.Bax budur Sizifin hekayəsi!
    Tanrıların qəzəbinə düçar olan Sizif bir ömür boyu qayanı təpənin ən zirvəsinə çıxarmaqla cəzalandırılır.Onlara görə bitmək bilməyən sonsuz əziyyət və ümidsizlik dünyanın ən böyük cəzasıdır.
    Bəli,gördüyünüz kimi,sizif mifi elə bizim həyatımızı yansıdır.Hər səhər yuxudan ayılır və sonsuz döngümüzün içərisinə giririk.Oyanırıq,yemək yeyirik,dərsə və ya işə gedirik bax beləcə günləri tamamlayırıq,günlər həftələri,həftələr ayları,aylar illəri qovalayır.
    Həyatımızı boyu özümüzə sizifin qayasıtək hədəf seçir onu istədiyimiz yerə çatdırmaq üçün çabalayırıq.Ancaq o qaya ən təpəyə çatıqdan sonra artıq başqa bir azrunun,xəyalın arxasında aşağı doğru yüyürüb yeni ümidlər və inamlarla,bütün gücümüz,istəyimiz,qüvvəmizlə bu səfər həqiqi qələbəyə doğru yaxınlaşdığımıza inanaraq bizim üçün həyatımızı təmsil edən təpənin üzərində mübarizə aparırıq.Keçən zaman bizi həm “qələbəyə”,”ən zirvəyə”yaxınlaşdırması ilə birgə həm məğlubiyyətə ölümə,tamamilə yox oluşa yaxınlaşdırır.bir yerdən sonra ayaq saxlayıb illərdi bütün canını qoyaraq addımladığımız yolda qalırıq.Və arxada çiynizimdə ağır yüklə bu keşməkeşli yoldakı halmızı gözümüzdə canlanıraraq özümüzdən soruşuruq.”Niyə?”
    “Bütün bunların amansız bir döngü olduğunu bilə bilə,nə üçün vaz keçmirik?”


hamısını göstər

sən də yaz!