atanın ağlaması

dostum ölmüşdü bu il. atasını, ailəsini tanıyırdım. xəbəri eşidən kimi qapılarına qaçdım. atasını gördüm çox sakit, hüznlü dayanmışdı. mən də uzaqdan dayanıb baxırdım. cənazəni gətirəndə də həmin təmkinini saxlaya bilmişdi. mən də o anda ancaq atasına fikir verirdim. dəfnə gedəndə düz məzarın qabağında əllərini arxasında birləşdirib dayanmışdı. gözləri dolmuş, ama üz ifadələriylə gizlətməyə çalışırdı. dəfn işlərinə baxırdı. başa düşmürdümki nəyə görə axı özünü sıxıb saxlamağa çalışır. dəfn işləri qurtarandan sonra atasının birdən arxaya tərəf qaçdığını gördüm. qardaşının çiyninə sarılıb ağlamağa başladı. sonra arxama çönəndə gördümki digər sinif yoldaşım əllərində oğlunun şəklini gətirirmiş.