...

bugün ən çox bəyənilənlər:

+3882

? Oyunlarla bağlı xatirəmi bir dəfə səhifəmdə paylaşmışdım. İstədim burada da paylaşım. Çünki bunlar çoxumuzun ortaq xatirəsidir...

O vaxt əlimizə pul düşən kimi qaçırdıq PlayStation salona. Elə eynilə aşağıdakı fotoda hansısa Afrika ölkəsində olduğu kimi. Bütün diqqətimiz balaca TV ekranında, altımızda rahat olmayan uzun taxta stullar və ya sonradan gələn plasmast kafe stulları. Pulu olan oynayır, olmayan arxa cərgədən ayaqüstə film izləyirmiş kimi izləyir. Çox adam cüt gedir salonlara: dostu, qardaşı, məhlə uşağı ilə oynayır. Nadir hallarda tək oyunçu görəndə qolunu atırsan uşağın çiyninə, deyirsən: "dostum, oynayaq?". Arxa cərgədən səslər gəlir: "filankəsi çıxart, ver kod yığım, ver ştrafı vurum, nədən oynayırsınız?" və s.

Dərsdən qaçıb gedirsən ki, içəri doludur ağ-qara məktəb paltarı geyinmiş uşaqlarla. Hamı oynayır: Crash, Winning Eleven, Driver, "Küçə davası", Jackie Chan, NFS Porsche, Tekken 3, Tarzan, Syphon Filter, Medal of Honor, Gran Turismo, PepsiMan və s. - və s... Elə bu an kiminsə anası axtarır, içəri uşaq göndərir ki, filankəsi çağır evə, qonaq gəlib.

Uzaqdan gələn dayı-əmidən qopartdığın kağız pullar, nənənin pensiyasından abunə olduğun aylıq gəlir, tapdığın içki şüşələrindən satıb qazandığın ilk pul, toyda rəqs edən nənə-babalarına başına atılan və süzülüb ayağına düşən pullar və ya sünnətində yorğanın üstünə düzülən pulların hamısı axır bu salonlara. Qarşılığında möhtəşəm həzz alırıq! Heç vecimizə də deyil III Dünya ölkəsi olmaq, müharibədən məğlub çıxmaq, maddi problemlər, siyasət, axşam yeməyə nə var və s. kimi şeylər.

Səhər açılan kimi salon açılmamış tuturuq qapının ağzını. İçəri ilk girən biz olmalıyıq. Çox vaxt zirzəmilərdə olan bu yerlərin balaca pəncərələrindən içəri yandırmayan günəş işığı süzülür. Havada tozlar uçuşur. Oyun açılmayanda dayı gəlir diski çıxarıb spirtləyir, sonra paltarına silib taxır yerinə. Yenə işləməsə, II variant - konsolu 90 dərəcə çevirirlər... Sonra o məşhur loqo və açılış səsi ilə ürəyimiz rahatlaşır. Buranın yazılmamış qanunları var. Vaxt "formation" düzəldib oyuna girəndən sonra yazıla bilər. Əgər vaxt futbol oyunun ikinci hissəsində bitibsə, TV açılır və oyun yekunlaşdırılır. Ya pulumuz bitəndə qalxırıq o stuldan, ya da məhlə-məhləyə futbol yarışına çağıranda uşaqlar.

Hansısa uzaq varlı qohumgilə gedəndə evdə PlayStation görürük uzaqdan. Gözaltı baxırıq bu gözəlliyə. Heç vaxt təsəvvür edə bilmərik ki, bizim də evimizdə olacaq bu cihaz. Pul vermədən istədiyimiz qədər oynamağın xəyalını belə qurmuruq. O qədər ümidsizdir, o qədər uzaqdır bu əlçatmaz sevgi.

21 il əvvəl bu mərhələdə şok keçid yaşadıq. Düzdür, 2000-ci ilə keçmişik. Ümidlər böyük. Elə bilirik Azərbaycan millisinin Dünya Çempionatında çıxış etməsinə az qalıb. O qədər böyükdür ümidlər. Amma hələ də heç nə dəyişmir. Tətil başlayan kimi pomidor-çörəyimizi götürüb düşmüşük yenə küçələrə. Yay günlərinin birində həmişəki kimi qaçırıq PS salona. İçəri girib görürük ki, həmişəki ağ pultlar, ağ konsol dəyişib olub qara. Ən böyük TV ekranı qoyulub bu qara cihazın qarşısında. İçimiz ürpərir, tüklər biz-biz... Toxunmağa qorxursan bu bahalı alətə. Ancaq peşəkər məsul şəxs gəlib qoşmalıdır bu "yeni dünya"nı sənin üçün. Qiymət də qalxıb. 30 dəqiqə üçün verdiyin pula 15 dəqiqə oynaya bilirsən. Amma yoxlamalısan bu yeniliyi. Bu belə qeyri-adi üstünlük, o dövrdə bilmədiyimiz bu söz - "cool"uq-dur. Hamı oynaya bilməz! Çox səs küy oldu. Oynamayanlar bayıra!

Disk taxılır. PlayStation 2 birdən fərqli formada açılır. İlk baxışdan görürsən ki, nəsə başqa şeydi bu. Əsas menu, tez-tələsik komandanı seçib başın çıxmadığı "formation menu"sundan da çıxıb girirsən oyunu - X, X, X - next, next, next. Aman Allah! Qrafika, animasiyalar, canlı kölgələr, oyunçu üzləri, səs, aparıcı, parlaq canlı yeni dünya! İndiyə qədər də satış rekordu qırıla bilməyən - PS2. Tanış olun. Bizim kimi milyonlarla uşaq-böyük. Yeni oyunlar, indiki dünya lideri GTA ilə tanışlıq, daha parlaq Crash, daha rəngli Tekken, daha estetik Winning Eleven və s.

Bu 90-cı illərdə yaşamış bütün uşaqların ortaq nöqtəsidir... Dostoyevskinin dediyi kimi - "İstər şirin olsun, istər acı - bütün xatirələr insana əzab verir".

+2196

Çox gözəl soundtracki olan Azərbaycan serialı
(youtube: )


Ümumiyyətlə hardan çıxdı bu qıjı deyəssiz, ama filmin bütün musiqiləri çox gözəl bəstələnib, məncə.

+5749

(bax: qara yumor)

ölkədə qara yumor ancaq yaxın dost mühitində edilməlidir. səni tanımayan insan və ya insanların yanında edirsənsə sikdirdin. oldun dünyanın ən götverən adamı. paul pogba seksi pas verəndə uşaqlarla, bu qara peysər dincəlmir zad deyirik. sizlərdən biri bizim stolumuzda olsa demərik. siz bunu oxuyub gijdıllax olursuz ki, bunlar irqçidi, bu entry'ni ictimailəşdirib linç eliyək bu əclafları. ama vallah elə deyilik. zarafat eliyirik. linç eləməyin bizi. var yoxuna nəhlət deyirəm irqçi deyilik. dəyməyin bizə. biz bir sərçəyik. və sərçələr ağlayanda ölürlər.

+5744

Həssas və sensitiv olan, və buna görə haqqında çox da danışılmayan mövzular barədə ofensiv zarafat etmək. Əslində bu sensitiv mövzular barədə bir yerdən sonra danışılmalıdır, sadəcə haqqında zarafat etməsən, faktı olduğu kimi göstərsən belə yenə bu mövzular insanları narahat edir və bu barədə adam çox danışmaq istəmir. Qara mizah isə bu mövzuları danışmaq o tərəfə bunlar haqqında zarafat etmək cəsarətini özündə tapır. Ona görə Qara mizah edənlər böyük linçə məruz qalırlar. Yəni bir növ evimiz çirkli görünməsin deyə bütün zibilləri xalçanın altına yığırıq, bir nəfər gəlib həmin xalçanı qaldıranda və bu barədə zarafat etdikdə həmin adamı linçləməyə başlayırıq. Halbuki həmin zibilləri yaradan və xalçanın altına yığan elə özümüzük.

Haqqında söhbət düşəndə “ürəyim sıxıldı e, gəl başqa şeydən danışaq” kimi ifadələrin işlənildiyi mövzular barədə zarafat etməkdir bir növ qara mizah. Sadəcə bu mövzular, haqqında danışılmalı mövzulardır, amma həqiqətən də danışanda adamın “ürəyi sıxılır” deyə ən yaxşı yol zarafat edə-edə bunları gündəmdə saxlamaqdır.

Məsələn Türkiyədə porçay qara mizah etdiyinə görə linçə məruz qalmışdı. Porçayın etdiyi qara mizah da “baba, sütün çok acı” ifadəsi ilə bağlı idi. İfadə isə bir psixoloqun yazısından götürülüb. Həmin yazıda psixoloq praktikasında bir uşağın “babamın sütü çok acı” sözünə diqqət çəkir. atası uşağa xarab və yaxud acı süd verib, onu demək istəyir uşaq? yox, burada atası tərəfindən oral penetrasiyaya məruz qalan uşaq spermanın dadını “acı süt” kimi təsvir edir. Çünki atası uşağı “bu südü iç, boyun uzanacaq” deyə aldadır. Bu barədə xəbər çıxsa, çox güman 20 günə yaddan çıxar, və həmin “xalçanın altına atılar” amma qara mizah bu məsələnin daha böyük bir kütləyə yayılmasını və aktual qalmasını təmin edir.

Başqa bir misal kimi, bo burnhamı misal çəkə bilərik. Bir standup-ın da “if i fuck a kid, i'am a pedophile, but if a kid fucks me, i'am the pedophile again? twice in a week? what is this?” kimi bir ifadə işlətmişdi. Bunun da background’u ona dayanır ki, amerikada bir seksual manyak uşaqlarla cinsi əlaqədə olduğuna görə polis tərəfindən tutulur, məhkəməyə gətiriləndə qurbanlarından bəzilərini özünə anal yoldan penetrasiya etməsinə görə zorladığını deyir və az cəza almaq üçün həmin halların pedofiliya aktı kimi sayılmamasını istəyir. İstəyi bax da

Göründüyü kimi qara mizah etmək belə həssas mövzularla məzələnmək cəsarətində olmaqdır. Təbii ki, qara mizah sadəcə cinsəl istismar ilə bağlı deyil, eyni zamanda din, siyasət, soyqırım kimi məsələlər ilə də bağlı ola bilər. Məsələn, bu yaxınlarda holocaust qurbanlarının abidəsiylə məzələnən qız twitterdə gündəm oldu. Həmin qızı yaxından tanıyıram və qrup yoldaşım olub. Deyib gülən şən bir qızdı, necə ki, yuxarıda göstərdiyim misallarda porçay ilə bo burnhamın bu barədə zarafat etsələr belə pedofil və yaxud cinsəl istismarçı olmadığı kimi, bu qızın da nə içi elə fəsaddı, nə də ki onun həmin soyqırım qurbanlarına hörməti yoxdur. Adı üstündə zarafatdı sadəcə. Uğurlu bir zarafatdır mı? yox, bu qədər linçə məruz qalmalı idi mi? yenə yox. Şəkilə söz deyənlər isə ümumiyyətlə qara mizahdan xəbəri olmayanlardı. Yəni sizin probleminiz o qızla deyil, sizin probleminiz qara mizahla, və yaxud o xalçanın altında olanlarla bağlıdır.

Bir də bir şeyin fərqinə vardım ki, linç etməyin də bir mədəniyyəti var və Azərbaycanda bu da hər şeydə olduğu kimi ən aşağı səviyyədədi. İradı bildirməyi başa düşdük, day nəslinə qədər söymək nədi. Hələ yaxşı ki, bu şəkil twitterdə paylaşılıb, ora biraz “səviyyəli, intellektual” adamların yeridir. Facebook, instagramda paylaşılsaydı, bu post daha böyük və şiddətli şəkildə linçlənilərdi.

+2280

hər fani həyatının ən az bir neçə saatını no land konsertində keçirməlidir... mayın 22-də olan konsertləri sadəcə möhtəşəm idi. biz mahnıları oxuduqca kamil hacıyev sanki daha da həvəsə gəlib, daha da ürəklə və həvəslə oxuyur, çalırdı. həm də istək qəbul edib bir çox mahnını 2 dəfə çaldılar. və beləliklə, 90 dəq çəkməli olan konsert 3 saat çəkdi. 3 saatlıq musiqi ziyafəti... sadəcə möhtəşəm!

+1066

Rejissor Tufan Taştanın ilk uzunmetrajlı filmi. Hacı Səfərovun bu film haqqında letterboxdda "reviewini" gördükdən sonra bir oturuşda baxdım. Gerçək hekayədən əsinlənilən, maddi problemlərlə üzləşən film Lenin heykəlinin kiçik bir qəsəbədə açılışı olacağı ərəfədə, oğurlanmasından, qəsəbəyə göndərilən 2 dedektiv poilisin isə heykəli tapmaq üçün verdiyi "mücadələdən" bəhs edir. Çempionlar liqası kimi aktyor heyəti, tək məkan , dedektiv-polisiye filmi olması, Türkiyə siyasi hadisələrinin cəsur ifadəsi və başqa bir çox səbəbdən filmi mütləq baxılmalı filmlər listinə əlavə edir. Filmdə metaforalar çox olduğundan sakit başla "yavaş-yavaş" baxmağınızı tövsiyə edirəm.

Bundan sonrası spoiler olacağı üçün izləməyənlərin oxumaması tövsiyə olunur...

--spoiler--

Filmdə "iyi polis kötü polis" çox gözəl hiss edilirdi. Tək məkan filmi olsa da, bəhsi keçən qəsəbə meydanı, sahil, insanların evləri insanın xəyalında çox aydın canlanır. Solçulara və idealistlərə "geydirmələri" də çox mükəmməl və cəsur idi.
"Bu solcularin da kazayla polise yardimlari dokunacak diye odleri kopuyo haa" dediyi yerdə alnından öpəsi gəlir aktyorun.
Bir də pəncərə detalı çox mükəmməl idi. Hər dəfə hadisənin biraz daha dərinləşməsi zamanı pəncərədə yeni metafor görünürdü. Sonda isə hərşeyin bəlirsiz (!) qalması elə xalqı təmsil edirdi. Dövlətin xalqı vecinə almadan etdiyi şeyləri xalqı aciz günə qoymuşdu və heçnəyə yaramayan mitinqlər, çağırışlar əvəzinə belə metaforlarla etirazını bildirirdilər. Çünki qəsəbə camaatı, vaxtı ilə polislər tərəfindən aparılan "Ahmet" ə nə olduğunu öyrənmək istəyirdilər. O məzarın yeri tapılmadan, o heykəl tapılmayacaqdı...

--spoiler--

+2946

tiqran, artaşeslər və arşakilər, xaçın knyazlığı, xəmsə məliklikləri, fədayilər, daşnaksütun, hnçak, armenakan, Erməni soyqırımı, stepan şaumyan (ürəkdi), Ermənistan ssr, anastas mikoyan, millətçilik, qarabağ müharibəsi.
Edit: umbay atanlar yəqin stepan şaumyana ürək dediyimə görə atıblar.
Qoy atsınlar. Stepan şaumyan ölmədi, o və onunla birlikdə güllələnən 25 nəfər bütün marksistlərin və sosialistlərin qəlbində əbədi yaşayacaqlar.

+4150

sikdirib ölmək. İntihar zad demirəm ha, yalnış anlaşımlasın. Həyatım bitsin sadəcə. Fərq eləmir yanaraq öldüm ya sıçaraq öldüm. Vaxtım bitsin gəbərim. Elə bu. Bunu istiyirəm

+1723

Oxuduğu və tövsiyyə etdiyi kitablar:

1) isaac Asimov- Foundation series
2)Robert A. Heinlein - Stranger in a Strange Land; The Moon is a Harsh Mistress
3)Structures: or why things don't fall down
4) the lord of rings
5) benjamin franklin: an american life
6) einstein: his life and universe
7) zero to one: notes on startups or how to build the future
8)Superintelligence: Paths, Dangers, Strategies
9)Howard Hughes: His Life and Madness
10)The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy
11)ignition!: An informal history of liquid rocket propellants

+6856

Dostlarımla bir dəfə Mersinə getmişdim və orada “Tahinlik Ekmek” yedim və çox xoşuma gəldi. Universitetdə tələbə idim, məktəbə getməzdən əvvəl həmişə şirniyyat evinin yanında dayanıb səhər yeməyinə nəsə alırdım. Bir dəfə tələsirdim, qaçıb içəri girdim və dedim ki, "Tahinili Erkek var mı?" Bütün şirniyyat evi sakitləşib mənə baxırdı. Oradan səssizcə çıxdım və bir daha qarşısından belə keçə bilmədim.

+1487

bu filmi çox sevməyimin bir səbəbi də başqa ölkəyə getdiyim vaxt yolda burdakına oxşar bir günlük aşk macərası yaşamağımdı. burdakından fərqli olaraq böyük aşka çevrilmədi. nə vaxt qabağıma çıxsa bu film o bir günlük yuxu kimi gün yadıma düşür və qəribə bir hüzn, huzur qarışıq hisslər keçirməyimə səbəb olur. bu hisslər bitəndən sonra da rahat səyahət etməyə imkan verəcək qiymətlər qoymadığına görə azalın yeddi arxa dönənini yad edirəm.

+1008

Bu gün vəzifədən azad edilmişdir. Bundan sonra 65 yaşadək karyerasına rəqəmsal inkişaf və nəqliyyat nazirliyində nazir müavini olaraq davam edəcək.

+543

Təxminən 2007-ci ildən bəri həyatımdakı tək stabil şey olan the Sims. The Sims 2: the Life Story ilə başlayıb, hələ də The Sims 3 ilə davam edir. Aramıza günlər, aylar, illər, başqa oyunlar girsə də səni sevirəm <3

+1760

Orta məktəbdə 8-ci sinif vaxtları olardı. Dostumla məhlələr arası dar bir yolda gedərkən bu səsli osturub kənardakı divarın arxasında gizlənmişdi. Qabağımızda gedən qızda arxaya çönüb ürəyində söyürmüşcəsinə baxış atmışdı, onda babat utanmışdım. Başqasının yerinə utanmaq dedikləri bu olsa gərək.





keçmişdən favorilər:

+3882

? Oyunlarla bağlı xatirəmi bir dəfə səhifəmdə paylaşmışdım. İstədim burada da paylaşım. Çünki bunlar çoxumuzun ortaq xatirəsidir...

O vaxt əlimizə pul düşən kimi qaçırdıq PlayStation salona. Elə eynilə aşağıdakı fotoda hansısa Afrika ölkəsində olduğu kimi. Bütün diqqətimiz balaca TV ekranında, altımızda rahat olmayan uzun taxta stullar və ya sonradan gələn plasmast kafe stulları. Pulu olan oynayır, olmayan arxa cərgədən ayaqüstə film izləyirmiş kimi izləyir. Çox adam cüt gedir salonlara: dostu, qardaşı, məhlə uşağı ilə oynayır. Nadir hallarda tək oyunçu görəndə qolunu atırsan uşağın çiyninə, deyirsən: "dostum, oynayaq?". Arxa cərgədən səslər gəlir: "filankəsi çıxart, ver kod yığım, ver ştrafı vurum, nədən oynayırsınız?" və s.

Dərsdən qaçıb gedirsən ki, içəri doludur ağ-qara məktəb paltarı geyinmiş uşaqlarla. Hamı oynayır: Crash, Winning Eleven, Driver, "Küçə davası", Jackie Chan, NFS Porsche, Tekken 3, Tarzan, Syphon Filter, Medal of Honor, Gran Turismo, PepsiMan və s. - və s... Elə bu an kiminsə anası axtarır, içəri uşaq göndərir ki, filankəsi çağır evə, qonaq gəlib.

Uzaqdan gələn dayı-əmidən qopartdığın kağız pullar, nənənin pensiyasından abunə olduğun aylıq gəlir, tapdığın içki şüşələrindən satıb qazandığın ilk pul, toyda rəqs edən nənə-babalarına başına atılan və süzülüb ayağına düşən pullar və ya sünnətində yorğanın üstünə düzülən pulların hamısı axır bu salonlara. Qarşılığında möhtəşəm həzz alırıq! Heç vecimizə də deyil III Dünya ölkəsi olmaq, müharibədən məğlub çıxmaq, maddi problemlər, siyasət, axşam yeməyə nə var və s. kimi şeylər.

Səhər açılan kimi salon açılmamış tuturuq qapının ağzını. İçəri ilk girən biz olmalıyıq. Çox vaxt zirzəmilərdə olan bu yerlərin balaca pəncərələrindən içəri yandırmayan günəş işığı süzülür. Havada tozlar uçuşur. Oyun açılmayanda dayı gəlir diski çıxarıb spirtləyir, sonra paltarına silib taxır yerinə. Yenə işləməsə, II variant - konsolu 90 dərəcə çevirirlər... Sonra o məşhur loqo və açılış səsi ilə ürəyimiz rahatlaşır. Buranın yazılmamış qanunları var. Vaxt "formation" düzəldib oyuna girəndən sonra yazıla bilər. Əgər vaxt futbol oyunun ikinci hissəsində bitibsə, TV açılır və oyun yekunlaşdırılır. Ya pulumuz bitəndə qalxırıq o stuldan, ya da məhlə-məhləyə futbol yarışına çağıranda uşaqlar.

Hansısa uzaq varlı qohumgilə gedəndə evdə PlayStation görürük uzaqdan. Gözaltı baxırıq bu gözəlliyə. Heç vaxt təsəvvür edə bilmərik ki, bizim də evimizdə olacaq bu cihaz. Pul vermədən istədiyimiz qədər oynamağın xəyalını belə qurmuruq. O qədər ümidsizdir, o qədər uzaqdır bu əlçatmaz sevgi.

21 il əvvəl bu mərhələdə şok keçid yaşadıq. Düzdür, 2000-ci ilə keçmişik. Ümidlər böyük. Elə bilirik Azərbaycan millisinin Dünya Çempionatında çıxış etməsinə az qalıb. O qədər böyükdür ümidlər. Amma hələ də heç nə dəyişmir. Tətil başlayan kimi pomidor-çörəyimizi götürüb düşmüşük yenə küçələrə. Yay günlərinin birində həmişəki kimi qaçırıq PS salona. İçəri girib görürük ki, həmişəki ağ pultlar, ağ konsol dəyişib olub qara. Ən böyük TV ekranı qoyulub bu qara cihazın qarşısında. İçimiz ürpərir, tüklər biz-biz... Toxunmağa qorxursan bu bahalı alətə. Ancaq peşəkər məsul şəxs gəlib qoşmalıdır bu "yeni dünya"nı sənin üçün. Qiymət də qalxıb. 30 dəqiqə üçün verdiyin pula 15 dəqiqə oynaya bilirsən. Amma yoxlamalısan bu yeniliyi. Bu belə qeyri-adi üstünlük, o dövrdə bilmədiyimiz bu söz - "cool"uq-dur. Hamı oynaya bilməz! Çox səs küy oldu. Oynamayanlar bayıra!

Disk taxılır. PlayStation 2 birdən fərqli formada açılır. İlk baxışdan görürsən ki, nəsə başqa şeydi bu. Əsas menu, tez-tələsik komandanı seçib başın çıxmadığı "formation menu"sundan da çıxıb girirsən oyunu - X, X, X - next, next, next. Aman Allah! Qrafika, animasiyalar, canlı kölgələr, oyunçu üzləri, səs, aparıcı, parlaq canlı yeni dünya! İndiyə qədər də satış rekordu qırıla bilməyən - PS2. Tanış olun. Bizim kimi milyonlarla uşaq-böyük. Yeni oyunlar, indiki dünya lideri GTA ilə tanışlıq, daha parlaq Crash, daha rəngli Tekken, daha estetik Winning Eleven və s.

Bu 90-cı illərdə yaşamış bütün uşaqların ortaq nöqtəsidir... Dostoyevskinin dediyi kimi - "İstər şirin olsun, istər acı - bütün xatirələr insana əzab verir".

+1760

Orta məktəbdə 8-ci sinif vaxtları olardı. Dostumla məhlələr arası dar bir yolda gedərkən bu səsli osturub kənardakı divarın arxasında gizlənmişdi. Qabağımızda gedən qızda arxaya çönüb ürəyində söyürmüşcəsinə baxış atmışdı, onda babat utanmışdım. Başqasının yerinə utanmaq dedikləri bu olsa gərək.

+2 əjdaha! maraqlı 21.01.2022-01:27, rooottt

+1760 oxunma #343828 facebook twitter

+2018

azərbaycanda yaşayan insanların qarşılaşma ehtimalı daha böyük olan situasiyadır. şəhərə çıxmaq, lokal kanallara baxmaq, sosial mediada yazılan komentləri oxumaq bu şansı daha da artıra bilər.

+4 əjdaha! maraqlı 30.04.2021-15:41, noorchester

+2018 oxunma #326195 facebook twitter


» Son Entrylər «



...