zeusun son dövrlərdə sayt üçün etdiyi bütün yeni dəyişiklərdən məncə ən yaxşısıdır. mənə çox faydası olur. daha çox təkminləşdirməsi ümidi ilə
(baxma: thanks boss)
mən köynəkdən özümə döş düzəltmişdim deyə anam "q*hbə" olacaqsan mı deyib döyməyə hazırlaşırdı. Mən də tualetdəyəm, işim var bitsin gələcəm deyirdim.
Qısaca o qız qəhbə zad olası deyildi. Sadəcə analar, atalar öz həyatındakı narazılıqları, qorxuları uşağın üzərinə yönəldə bilirlər.
Öz uğursuzluqlarının və stressinin səbəbkarı kimi uşağı görə bilər.
Uşağın adi səhvlərinə şəxsi hörmətsizlik kimi yanaşa bilər. Yetişməmiş bir keçid dövründən çıxan valideynlər istər öz həyatlarına baxışda , istər uşaqlarını yetişdirmədə bir hərəkətdən gic gic n qədər məna çıxara bilərlər. Nəticədə:
•Daim özünü günahkar hiss etmək.
•insanların reaksiyalarından qorxmaq, özünü ifadə etməkdə çətinlik, robotlaşma
•Həddindən artıq həssaslıq və narahatlıq.
Özünəinamın zəifləməsi.
Gələcək münasibətlərdə zorakılığı normallaşdırmaq ya həddindən artıq itaətkar, ya da aqressiv olmaq, nəzarət ehtiyacı bla bla
Mənə görə analar döymə dərəcəsi hal vəziyyətinə görə 4 yerə ayrılır:
Uşaq kiçik bir səhv edəndə döyülmə
Ana əsəbi və ya stressli olanda, səbəbsiz yerə
Uşaq ananın sözündən çıxanda, itaətsizlik edəndə
Ana bəzən heç bir səbəb olmadan qəfil aqressivləşəndə
Hər biri qorxuludur. Amma bir gün gəlire ananız sizi döymür, o gün yenidən doğuşdur. Sen anlat karadeniz serialındakı nefesin ayağını dənizə qoymasıdır, yiğit'in "aytık korkmadan uyuycam" deməsidir.
Günümüzdə oğlanlara siqaret çəkmək, alkoqol istifadəsinin zərəri əsas götürülərək qadağa qoyulur. Amma ata ana bunu bildikdə şəxsi elə döyür ki, uşaq siqaret çəksə bəlkə az ziyanla vəziyyətdən çıxardı. Deməli, məsələ sağlamlığın keşiyi deyil. Qorxudur.
Bəzən valideyn sağlamlıq adı altında öz hakimiyyətini qoruyur. Məqsəd uşağın zərərli vərdişdən uzaqlaşması yox, valideynin sözündən çıxmamasıdır. Çünki sağlamlığını düşünən valideyn uşağını xəstə edə biləcək bir davranışa görə onu fiziki və psixoloji cəhətdən yaralamaz. Qorxu itaət yarada bilər, amma şüur, məsuliyyət və sağlam seçim bacarığı formalaşdırmır.
Burada sizə yeni bir key word verim: Avtoritar valideynlik: Uşağın davranışından çox itaətinə əhəmiyyət vermək
Uşağı döymək olar mı? Söz yox böyüyəndə hər şeyə süngər çəkilir. Valideynini sevirsən falan. Amma vallah hər biri uşaqlıq dövründə bir ayrı iz qoyur, böyüyəndə də o əndrabi xarakterik xüsusiyyətin olure, həyatının içindən keçən, bax o dövri xarakterik problemə-travmaya səbəb ola bilir.
Analar var, söhbətləşir, deyir qızımı elə döydüm ki, nəm qolu çıxdı. Nəm belə göyərdi. Yarışdırırlar xəstə-xəstə. Gözlərinin nə dərəcə dönməsindən danışırlar.
Bilməlidirlər ki, uşağı döymək təkcə fiziki ağrı vermir. Ona bədəni üzərində söz haqqının olmadığını da öyrədə bilər.
Öz sərhədlərini müdafiə etməkdə çətinlik çəkər.
Yox deməyi hörmətsizlik hesab edər. Başqalarının qəzəbinə görə özünü məsul hiss edər. Şəxsi seçimlərinə görə utanmağa başlayar.
Bəziləri uşaqlıqda necə döyüldüyünü fəxrlə danışır, sanki bu, qazandıqları tərbiyənin göstəricisidir. Halbuki atalarının yanında quzu kimi susmaları bəlkə də hörmətdən deyil, qorxudan idi. Təəssüf ki, insan bəzən özünün sağ qala bildiyi travmanı başqasına da yaşatmağı tərbiyə hesab edir. Bir zorakılığın sənə yaşadılmış olması onu doğru etmir. Sənin uşaqlığında normal hesab etdiyin hər şey sənin övladının da yaşamalı olduğu şey deyilll
Qorxu ilə böyüdülən uşaq itaət etməyi öyrənə bilər, amma bu, ona sevgi, hörmət və güvən öyrədildiyi mənasına gəlmir. Bu, əslində, nəsillərarası zorakılığın normallaşdırılmasının çox bariz nümunəsidir. travmanın normallaşdırılması insan uşaqlıqda yaşadığı zorakılığı normal tərbiyə üsulu kimi qəbul etməyə başlayır. Öyrənilmiş itaət formalaşır. Qorxduğu üçün susmağı, etiraz etməməyi və özünü ifadə etməməyi öyrənir. Nəsillərarası travma yaranır ki, özünün məruz qaldığı davranışı növbəti nəslə ötürür. Zorakılığa bəraət qazandırmaq : Mən də belə böyümüşəm, heç nə olmayıb deyərək davranışın nəticələrini kiçildir.
Qeyd: Bəzən ana uşağı döyür, sonra yeməyini verir, saçını oxşayır, qucaqlayır. Uşaq da həmin iki zidd davranış arasında böyüyür.
Bu, uşağın sevgi ilə zorakılığı bir-birindən ayırmasını çətinləşdirə bilər. Səni incidən insanın səni sevməsi, sənə vurduğu zərəri yox etmir. Sevgi zorakılığın bəraət sənədi deyillll
Mən belə ana ola bilərəm mi? Dostlar, yaradana deyirəm əgər zərrə belə ana olacağamsa məni ana eləmə, nə də şüurlu olaraq mən ana olmaqdan əl çəkərəm.
Dostlar, deməli "kenetlenmiş kalbime , ilmek ilmek" tərzi elə münasibətlərin tarixçəsini gördüm ki, hansı ki oğlan əlində bir neçə münasibəti saxlayırmış. indilərdə (mən onlara kişi demirəm) oğlanlar biri ilə sosial , biri ilə emosional, biri ilə fiziki bağını aparırlar. Qızlarda bu "pis qız" damğası ilə gedir amma fərqlidir. Əgər bir qız 1-2 ay içində 3-4 münasibət yaşayırsa bu artıq "haqqında pis danışırlar/ pisdir" kimi etiketlənir. Oğlanlar da beləcə bu qızlardan uzaq durur. Oğlanların özünə gəldikdə istər ayrılanda alternativ tapmaq üçün de, istər təsdiqlənmə ehtiyacı , istər nə nə bunlar münasibətə qarşı xəyanət və ikiüzlülükdür. Amma günümüzdə bu pis qız da, bu pis oğlan da münasibətlərində bir şey görürəm: kəskin sərhəd
Məsələn, qız oğlana və ya oğlan qıza deyir ki, bütün tanıdığın/tanımadığın hesabları takipdən çıxaracaqsan. Ya da heç bir qarşı cinslə əlaqən olmayacaq. Çünki özündən bilir qarşıdakının necə biri olduğunu...
Münasibətim ərəfəsində qarşı tərəfdən bir nöqtədən sonra bunu gördüm. Dəli kimi şübhələnmək.. və bu nöqtədə yetkin davranış bir-bir yersiz şübhələri aradan qaldırmaq deyil, qapını göstərib "ananla ya dümbələk dostlarının yaşayışıyla qarışdırma" deməkdir. Həqiqətən bir qızı durduq yerə damğalamaq, şübhələnmək nakişilikdir.
yalnız xəyanətdən danışmıram, insanın öz davranışlarını qarşı tərəfə proyeksiya etməsindən və münasibətdə etimadın yerini nəzarətin tutmasından danışıram. Bu çox iyrənc və yorucudur.
Burada bir haşiyə çıxacam, hamının hamıya işi düşər. işi düşənlərlə, düşdüyümüzlə əlaqəni saxlamaq lazımdır. Amma qarşı cins biri ilə sevgilin savayı gününü bölüşmək, problemi daşımaq və ya danışmaq bunlar emosional xəyanətdir. Xüsusilə kişilərin dərd dinləyən bir qadına yaratdığı emosional yaxınlığı nəzərə alsaqqq.. və belə bir şey var, çox qız siz istər evli olun, sizə yaxın olmağa çalışacaqdır, hətta siz onu sevməyəcək olsanız belə.. bir az da olsa siz də özünə qarşı sevgi yaratmaqdan ötəri.. bu onu tətmin edir. (Aa mən olsam elə elıməzdim/qəribədir yanaşmaların hamısı qarşı tərəfin (məsləhət verən qarşı cinsin) özünü üstün gördüyü mövqelərdir. Yaxşı olar ki, iki yetkin şəxs qarşılıqlı söhbətini eləsin. Bir-birlərini anlamırlarsa da yalandan malalamağın adı yoxdur.
Yetkin münasibət insanın qarşı tərəfin bütün potensial alternativlərini aradan qaldırması deyil, alternativləri olduğu halda belə öz seçiminə sadiq qalmasıdır Çünki heç kimi bütün qadınlardan və kişilərdən təcrid etməklə sədaqətli etmək mümkün deyil
Hə, desəniz şofer indi deyir guya bu münasibət içində başqasına baxmayıb? Baxmamışam, o dərəcə ki, allahdan onun canına şükür dua oxumuşam. Düzü, sonra hər şey "allahım, qəlbimdən çıxar" a çevrilsə də..
Həyatdır, dostlar. Bəzən bir insanın varlığına şükür etdiyin yerdən, yoxluğunun verdiyi rahatlığa şükür etdiyin yerə gəlib çıxırsan. Ən qəribəsi də budur ki, bir vaxtlar itirməkdən qorxduğun insanı, bir gün öz içində itirməyi arzulayırsan.
Deməli, hər gələn qismət deyil, hər sevdiyin də qalmalı deyilmiş. Bəzən insanın ən böyük xeyri vaxtilə ən böyük arzusu olan şeydən uzaqlaşmağında gizlənirmiş.
Qəlbinizə uyğun birini tapın, tapışın deyiləndə qorxmamanız diləyi ilə..
mənim və dayımoğullarının tərbiyə olunmasında heç də effektiv olmayan tərbiyə metodu.
mən uşaq vaxtından çox döyülmüşəm. anam oxlovla, ağacla, su şlanqı ilə, armaturla və s. atamda bütün muai tai vuruş texnikalarını üstümdə yoxlaya yoxlaya döyülmüşəm. nadinc uşaq olmuşam, bilmirəm onların yerində olsam nə edərdim. elə qələtlər eləmişəmki uşaq vaxtı.. amma guya sözdə döyülməklə "adam" eləmişdilər məni. döyüldüyüm ən mənasız mövzu indiyə kimi yadımdadı: uşaq vaxtı mənim dvd-im var idi. bir dəfə ad günümdə də mağazadan çoxlu cizgi film diskləri almışdım. mənim pakaleniyam bilər yəqin o vaxtı bir diskə əlaqəsiz 10 mutfilm yükləyirdilər. nəysə bunların içində rusca dublajlı "batman vs dracula" multiki var idi. mən çox sevirdim bu cizgi filmini, başa düşməsəmdə döyüş səhnələrindən sarı ürəyim gedirdi. oğlan uşağıyamda ala, hanna montanaya baxmayacaqdım ki. anam qoymurdu sırf o multikə baxmağıma. deyirdi psixologiyana pis təsir edir, təsir altına düşürsən nəblimnə. guya bir dəfə izləyəndən sonra xoşum gəlmişdi deyə istifadə olunmayan qara pərdədən özümə pelerin düzəldib evdə gəzirdim. davamlı baxsam evin damına çıxacam guya. o multik mənə qadağan olunmşdu amma mən hər gün evdəkilər işə gedəndə açıb oğrun-oğrun baxırdım. bir dəfə anam gəldi baxdığım yerdə üstünə çıxdı. "sən mənim sözümü saymırsan" deyə deyə day ağlamaqdan gözümün yaşı quruyana qədər döydü məni. günü bu gün düşünürəm insan niyə belə şeyin üstündə uşağını döysün. cavab tapmıram
bir dəfədə atam, balaca qardaşıma "cicibebe" almağa məni göndərəndə "getmirəm, birazdan gedərəm" dediyimə görə qaldırıb yerə çırpmışdı( betondan götürüb bağa tullamışdı, elə bil maykl cordan basket atır) "oğlan uşağı bərk olar" deyə-deyə amımıza qoydular day.
dayımuşaqlarının "döyülərək tərbiyə edilməsi" başqa tema idi. onlar "işgəncə ilə tərbiyə edilirdilər". sən əl boyda uşağı bağla bir-birinə, özündə götür nar çubuğunu düş üstlərinə. nəblim vallah. hələ bu bir nümunəsidi, yaddaşımı təzələsəm nələr çıxar.
üstündən bir qədər il keçəndən sonra atam bir dəfə mənə "uşağı döyə-döyə tərbiyə eləməzlər. mən səhv eləmişəm, prosta neynim, ilk ata olmaq təcrübəm idi. bilmirdim nəyi necə edim" dedi. deyəsən bunu burda əvvəlki entrylərimdə yazmışam.
dayım isə hələdə düz yolu seçdiyini deyir. onun fikrincə əgər uşaqları döyülməsə indi belə olmazdılar. LOL
atası tərəfindən uşaq vaxtı döyülən başqa bir tanışımda var. indi əsəb problemləri çəkir və ailəsi ilə danışmır.
ümumi götürəndə mən demirəm ki "uşağıma çırtma da vurmayacam". xeyr. birincisi səbəb odur ki, mən qabaqcadan nəyi deyirəmsə, gəlib axırda özümə girir. ikincisidə ki, arabir bir şapalaq, bir qulaqburması vacibdir məncə. day uşaqla oktagona çıxmaq yox
hansısa uzaq skandinav ölkəsində, dağların ətəyində yerləşən bir kənddən ev alıb, slav həyat yoldaşım və 4 oğlumla bərabər sakit, stressdən kənar həyat sürmək. maks 1 yada 2 nəfər dost çevrəsi lazımdır, arabir çıxıb fifa ya da pes basıb başını qatasan.
1992-ci ildə amerikanın keçmiş sabiq prezidenti ronald reagan las vegasda tədbirlərin birində çıxış edirdi. bu vaxt Rik Sprinqer adlı fəal səhnəyə yaxınlaşıb və reagana hədiyyə olunan ağır kristal qartal heykəlini götürərək yerə çırpıb. qırılan şüşə parçaları Reyqanın başına və ətrafına səpələnib. daha sonra Sprinqer əhvalını pozmayaraq tribunaya çıxıb, mikrafona yaxınlaşaraq "Excuse me, President Reagan.." deyib. təəssüfki cümləsini tam bitirə bilmədən mühafizə tərəfindən ordan uzaqlaşdırılıb amma şəxsən mən onu dinləmək istəyərdim ən azından adam nəzakətlə yaxınlaşmışdı.
Lanet olsun, bloklamamaq yazılmalı idi (öldüm gülməkdən) clickbait deyil, modercanlar
Dünən hesabı deaktiv etmişdim, mesaj yerinə gəldi ki, kiçik çaplı stress yaşatmısan (>v<), bir kaç arkadaş bloklandığını düşünüb. Birinin sənə qarşı hisslərinin mənfi ya müsbət yerdə olmasının narahatlığı ya da yoxluğunun hiss edildiyini düşünmək xoş hiss etdirdi. Hələ gedib başqa telefonlarda axtarışa vurublar puahaha mən heç kimi hər hansı konfliktə görə bloklamaram, bir də ki sizlə nə qəsdi qərəzliyim
Hə, bu arada bloklamamaq çox əla bir şeydir. Nəzarət ehtiyacı duymursan
Kiminsə səni görüb-görməməsini idarə etməyə ehtiyac hiss etmirsən. Zaten çok büyük varlıklar da değilizz bence Emosional neytrallıq
Birinə qarşı mənfi hisslərin olsa belə, onu bloklamaq ilk öncü deyil Sərhədləri başqa cür qorumaq
Bloklamaqdansa, cavab verməmək, məsafə saxlamaq və ünsiyyəti dayandırmaq məncə bəzən daha uyğundur. Dramatik addımlardan uzaq olmaq
lazımsız nümayiş və ya emosional reaksiyadır
Mənə görə əgər bir insanın varlığı səni narahat etmirsə bunda bloka ehtiyac yoxdur.
Püf nokta: insanı bloklamağa ehtiyac duymayacaq qədər neytral olmaq, amma lazım gəldikdə məsafə saxlaya biləcək qədər sərhədli olmaq
Kənaraçıxma: Davam edən narahatçılıq, təzyiq, təhqir və ya manipulyasiya varsa blok tam məqbul və zəruri sərhəddirrr
24 dekabr 1814-cü ildə, gents şəhərində imzalanan müqavilə, 1812-ci il müharibəsinin son nöqtəsi oldu. bu müqavilə, birləşmiş ştatlar ilə birləşmiş krallıq arasında müharibəni dayandırmaq üçün imzalanmış və fevral 1815-ci ildə qüvvəyə mindi; tərəflər pre-war s…
24 dekabr 1814-cü ildə, gents şəhərində imzalanan müqavilə, 1812-ci il müharibəsinin son nöqtəsi oldu. bu müqavilə, birləşmiş ştatlar ilə birləşmiş krallıq arasında müharibəni dayandırmaq üçün imzalanmış və fevral 1815-ci ildə qüvvəyə mindi; tərəflər pre-war sərhədləri bərpa edərək status quo ante bellum qaydasına qayıtdılar.
birləşmiş krallıq parlamenti müqaviləni təsdiqləyib, prins reyyent (gələcək kral ceyr iv) 30 dekabr 1814-cü ildə qanun şəklində imzaladı; birləşmiş ştatlar senatı isə washingtona çatdıqdan sonra tək-səslə ratifikasiya etdi və 17 fevral 1815-ci ildə cayms madison imzalayıb. bu arada, andrew ceksən rəhbərliyindəki amerikalılar 8 yanvar 1815-ci ildə new orleans döyüşünü qazanmışdılar. gents müqaviləsi iki əsrdən çox davam edən sülh münasibətlərinin əsasını qoydu.