the worst person in the world

Bəzi filmlər var ki, 18 səhnələri "mış" kimi yəni "olmuş" kimi qələmə verir. Burada isə obrazları bütün çılpaqlığı ilə görür və bu kimi səhnəni yaşadıqlarının şahidi oluruq. Məsələ filmin bir nöqtədən sonra cinsi yaxınlığı gözə çox soxmasındadır.

Mənə görə film:
Həyatda öz yerini tapa bilməyən bir qızın bir oğlandan digərinə daldan-dala atlamasını emosional böhran kimi qələmə verib, narsistliyi əyninə don kimi geyindirmiş, xəstə yatağından belə özünə tərif gözləyəcək qədər şəxsiyyəti təhrif olunmuş birinin hekayəsinə çevirir.

1. Julie-ni ssenaridə özünü axtaran qız kimi çox yumşaldılıb.
"Kim olduğumu tapmağa çalışıram" izahı onun davranışlarını başa düşməyə kömək edir, amma bəraət qazandırmır.
problem sadəcə onun azadlıq istəməsi deyil. O, müəyyən məqamlarda qərar vermək əvəzinə qərarsızlığın rahatlığından istifadə edir.

"Mən hələ kim olduğumu bilmirəm.."
bəzən həqiqi daxili böhran ola bilər, amma bəzən də məsuliyyəti təxirə salmağın çox gözəl səslənən formasıdır..

2. Julie özü kimi birini tapır.
Eivind..ikisi də mövcud həyatlarından tam razı deyil və bir-birlərində başqa cür yaşamaq hissini tapırlar. Amma bu, onların bir-birinə həqiqətən uyğun olduqları demək deyil. Hətta müəyyən mənada Julie ilə Eivind-in oxşarlığı münasibətlərinin zəifliyi olur. ikisi də istəklərini tam məsuliyyətə çevirməkdə çətinlik çəkir.
3. Aksel.. onun ilk sevgilisidir və baxsanız arada yaşca çox fərq var. Aksel daha stabil insandır, julie ni tam yarqılamadan dinləyən biridir. Və bu da julie nin xoşuna gəlir. Amma julie münasibətdə daha fərqli şeylər istəyir. Və daldan dala macərası başlayır. Bu öyle bir dal ki, dalın üstündədir və başqa dalı görüb oturduğu dala deyir ki, "gitmem gerek" neden? "Başka bir dal gördüm"
Tabi, adamlar çok naif.. garıya "sen nə istədiyini bilməyən birisən" deyə bilmir. Başqa dala getməzdən qabaq ona toxunma həzzindən məhrum qalmasınlar deyə.. anlarsın yaaa
4. Julie pis insandırmı?
Cavabım... bəzən pis şeylər edən biridir.
Hə, Bu ikisi eyni deyil.
insan özünü mən əslində yaxşı insanam deyə rahatlandıra bilər. Amma əxlaqi yetkinlik bəzən bundan başlayır:
Mənim pis niyyətim yox idi demək kifayət deyil. Mənim etdiyim şey başqasına nə etdi?? Bunu düşünməkdir.


Son olaraq, bu film əslində özünü tapmaq haqqında o qədər də romantik film deyil. Daha çox özünü tapmağa çalışarkən başqalarına və özünə nə qədər zərər verə bilərsən? filmidir.
Julienin problemi odur ki, o, azadlığı seçimlərin çoxluğu kimi anlayır. Film isə yavaş-yavaş ona göstərir ki, yetkinlik əslində seçdiyin şeyin nəticəsini qəbul etməkdir.
Note: bu kimi qərarsızlıqları 20 yaşında edersin de , 30 çok be abla

yazarların hazırda düşündükləri

Yarı yataqda uzanmış aynaya baxanda balaca dayımqızına bənzədiyimi gördüm. Öz uşaqlığımı gördüm. Sonra bir reels qarşıma çıxdı, qızın şıltaqlığını uşaqki mənə bənzətdim. Yəqin özüməbənzər bir qızım olsa onun ətrafında dünyamı qurardım. Sonra düşündüm: bu özümü tərk etmək olardı..
Bəzən deyirlər, sən öz uşağını böyütməklə öz uşaqlığını sağaldırsan. Bilmirəm, uşaqlığımın xilas edilməli olan bir şey kimi görmürəm. Olsa belə yenə eyni cümləni deyirəm: bu indiki məni tərk etmək olardı.. bilmirəm, kaş çox şeyə əlçatanlıq olardı. Bəlkə də bu məhdudluqdur həyatı mənalı edən..

amy winehouse

Amy timidusa həsr etdiyi "back to black" mahnısında olduğu kimi "o sevir, sadəcə etiraf edə bilmir"..
sevdiyi insan münasibətdən çıxır və Amy tərk edilmənin yaratdığı boşluğa düşür. Və "back to black" deyir.. qaranlığa qayıtmaq.. kədərli, boş vəziyyətə qayıtmaq.. və şəkil də ağ-qaradır gördüyünüz kimi.. bu şəkil içkili halda yatan amy'nin əlindəydi.. timidus isə ölümlə nəticələnən ayrılığa görə özünü günahkar bilir və sevgisi nifrətə çevrilirmişcəsinə amy'ni pisləyir.
But everyone knows: tim & amy

birinin sənin arzunu oğurlaması

Deyim də bu necə olur? bir şeyi əvvəlcə öz arzun, öz marağın, öz planın kimi ortaya qoyursan. Sonra həmin insanlar əvvəl “əğh, bu nədir?” deyirlər, amma bir müddət keçəndən sonra eyni şeyi özlərininmiş kimi mənimsəyirlər. Üstəlik, sən onlara dəstək olursan. Ona görə də içimdə belə bir sual yaranır: Mən sizin arzularınızı ürəkdən dəstəkləyirəmsə, niyə siz mənim arzumun yanında yox, onun yerində dayanırsınız?
Məsələn, gitar məsələsində bu ardıcıllıq maraqlıdır: əvvəl gitaraya qarşı maraqları yoxdur, sonra sən deyirsən, onlar başlayır; sən electro istəyirsən, sonra biri ağlında ən son sırada belə olmasa da “electro olsun” deyir. Tək-tək baxanda bunların heç biri mütləq pis niyyət demək deyil. insanlar bir-birindən ilhamlana bilər. Söz yox. Amma təkrar-təkrar eyni ssenari baş verəndə artıq məndə "mənim ardımca gəlirlər" hissinin yaranması əlbət tam başadüşülən olur.

Bir az daha şəxsi danışsam, psixoloq olacaq dostumun "şofer, çox az adama demişəm, bir də sənə deyəcəm: mən tibbin filan sahəsi üzərində ixtisaslaşmaq istəyirəm." deməsi məni keçmişə apardı. Bu sahəni istədiyimi ona necə kursda partanın üstündə ballandıra-ballandıra danışdığımı.. mən o sahəni artıq istəmirdim, amma birinin arzumun üzərində necə durduğunu görəndə şok oldum. Ağlına batıb. Ya da filan ağlagəlməyən bir ölkəyə rezidenturanı fikirləşdiyimdə, səfirliklə, təqaüdlə danışdığımda və bunu həvəslə danışdıqda.. səhəri gün qapı açılıb səssiz otaq yoldaşım dilini açıb nə desin? Mən də ora gedəcəm. O yer ağlına gəlməz la sənin.
indi oranı istəmirəm.
Deyə bilərəm, belə məsələlər bir kənara, çox detal var , detal deyirəm təkrarlanır. Amma Bəzi şeyləri özümküləşdirmirəm, hər nə qədər qəlbdən istəmiş olsam da. Sadəcə bir yandan ən ağrılı tərəfi odur ki, sən onların bu yeni arzusunu səmimi şəkildə dəstəkləyirsən, amma eyni qarşılığı görmürsən. əksinə, bəzən sənin tutduğun yerə özlərini yerləşdirirlər.
Söz yox, bir davranışın niyyəti başqa, məndə, səndə yaratdığı təsir başqadır.
Lakin mən artıq bir sərhəd məsələsinə gəlib çoxdan çıxmışdım. hər arzunu hər kəslə paylaşmamaq. Bu, paxıllıq deyil. Heç kim mənim istədiyimi istəməsin də deyil. Sadəcə bəzi şeylərin hələ formalaşma mərhələsində ikən sənin, mənim üçün çox şəxsi olduğunu qəbul etməkdir.
Bir də ilham alan insan "Sənin sayəndə bu sahəyə marağım yarandı, çox sağ ol" deyərək təşəkkür edər. Amma daxili özünəinamı az olan və ya öz identikliyini hələ tapa bilməyən insanlar ideyanı əvvəlcə kiçildir ("bu nədir?" Deyir ), sonra isə onu tamamilə mənimsəyərək "öz fikirlərimdir" kimi təqdim edirlər. Özlərinə belə bəzi məsələləri etiraf edə bilmirlər. Onları vaxtından əvvəl, xüsusilə emosional sərhədləri qorumayan insanlarla paylaşdıqda, həmin ideya sizin əlinizdən dəyərsizləşərək çıxır.
Bu arada, Fransız filosofu Rene Jirar qeyd edir ki, insanlar bir şeyi sırf o şeyin özünə görə deyil, başqa birinin ona dəyər verdiyini gördüyü üçün istəməyə başlayırlar. Siz bir ideyaya həvəs, enerji və xarakter qatanda, qarşıdakı insan o ideyadan daha çox sizin o ideyaya verdiyiniz işığı və enerjini arzulayır.
Yaxşı ki, içlərindən biri çıxıb "verməyə" gedirəm demir, bir az keçər ondan qabaq "verərdilər".
Son olaraq, Şəxsi planlarınızı paylaşıb kölgədə qalmaqdansa, ümumi mövzularda söhbət edin. Əsl dəstək verən dostla, sizin enerjinizlə qidalanan insanı ayırd etməyin ən yaxşı yolu sükutdur.

predestination

--spoiler-- bəyənmədim
"Rejissor da görən filmdəki eyni adamdır?" Deyəcəyiniz, zaman maşını adı ilə gördüyünüz bütün adamları eyniləşdirən, biologiyanı inkar edən, astronomiyanı hamilə qoyan film..
Mən sci-fiction film olduğu üçün məzmunu anlatmağa çalışıb ağlınızdakı düyümləri açacam. Bir də bunu kainatın işləyişi ilə əlaqələndirəcəm.
3..2..1..Flash!
Əvvəla bir şeyi izah edim:
Toyuq yumurtadan çıxır ---> həmin toyuq yumurta qoyur ----> o yumurtadan toyuq çıxır...

Bu sistemin daxilində "ilk toyuq" və ya "ilk yumurta" yoxdur. Səbəb və nəticə bir-birini sonsuz dövrədə həbs edib. Predestination filmindəki Jane tam olaraq budur. həm yumurtadır, həm toyuqdur, həm də onu yuvasına qoyan əldir. Teologiya deyir ki, bu zəncirin başlaması üçün sistemin xaricindən müdaxilə lazımdır. Yəni nə toyuq, nə də yumurta olan, amma hər ikisini yoxdan var etmək qüdrətinə malik bir məsələn, fermer olmalıdır. Toyuq yumurtadan çıxırsa, ilk yumurtanı kim qoydu?" sualı sonsuzadək davam edə bilməz. Zənciri qırmaq üçün zaman və biological proseslərdən kənar bir ilk Səbəb (Fermer) lazımdır. Allahı kim yaratdı?" sualı, "Bəs həmin Fermeri hansı yumurta yumurtladı?" demək kimidir. Fermer yumurtlama mexanizminin hissəsi olmadığı üçün bu sual onun mahiyyətinə tətbiq edilə bilmir.


Burada sizə "tanrı zamandan, mekandan muafdır"ı izah etmirəm. Demək istəyirəm, bu zamandan muaf olan şəxs müdaxilə etməyə sahibdir. Keçmişə və gələcəyə müdaxilə edə bilər. Alla alla.

Filmdə də qısa olaraq, keçmişdə bombalı hücumlar edən sirli Fizzle Bomber adlı terrorçunun peşinə düşən bir zaman agentindən bəhs edir. Agent zaman maşını vasitəsilə keçmişə gedərək bombacını tapmağa çalışır.
Keçmişdə barmen rolu oynayaraq Jane adlı bir qadınla tanış olur və onun həyat hekayəsini dinləyir. Jane bir vaxtlar sevdiyi bir adamdan hamilə qalıb, lakin həmin adam sonradan yoxa çıxıb. Jane sonradan əməliyyat keçirərək kişi olur (Jane interseks olaraq doğulmuşdu: xarici görünüşcə qız kimi idi, amma daxili reproduktiv anatomiyasında kişi xüsusiyyətləri də vardı. Filmə görə onun testisləri də mövcud idi.
Jane hamilə qalıb doğuş etdikdən sonra həkimlər onun vəziyyətini müəyyənləşdirirlər. Daha sonra tibbi müdaxilə nəticəsində Jane kişi kimi yaşamağa başlayır)

və John adını alır. John barmenə dərdini anladarkən qız vaxtı bir oğlanla tanışlığı, hamilə qalması və oğlanın onu bir anda tərk etdiyini deyir. Barmen də deyir, mənim zaman maşınım var, o oğlanı tap. John da gedib jane-i tapır. Özü özüylə münasibət qurur,


onu hamilə qoyur falan. John isə onu gətirən zaman maşinistinin yönləndirməsiylə qızı tərk edir və zaman agentinə çevrilir. Agent Fizzle Bomberi təqib edir.
Bir missiyada bomba partlayır və agentin üzü ağır yanır. Üz rekonstruksiyası edilir.
Həkimlər onun üzünü əməliyyatla yenidən formalaşdırırlar. Bundan sonra onun görünüşü Ethan Hawke-in gördüyümüz agentinə -barmenə çevrilir. Daha sonra yaşlanaraq Fizzle Bomber olur. Fizzle bomber elə onun illər sonrakı özüdür. Amma başqa bir fikirdə.. bomber gələcəkdə baş verəcək daha böyük fəlakətlərin qarşısını almaq üçün bəzi insanları öldürdüyünə inanır. Özünü pis adam kimi yox, daha böyük bir faciəni önləməyə çalışan biri kimi görür. Zaman agenti isə onun bu düşüncəsinə inanmır və onu dayandırmağa çalışır.
Ən böyük paradoks odur ki, onu dayandırmağa çalışan agentin özü gələcəkdə Fizzle Bomberə çevrilir və zaman maşını ilə gələcək fizzle'ın keçmiş versiyası ona mane olacaq.
keçmişdən, gələcəkdən gəlsən belə özünü öz üzündən, gözündən qaşından tanıya bilməzmisən? Öz özünü hamilə qoymaq və özünü yaratmaq nədir?
Hə, bir də , jane-in qızı jane..

Oğurlandı dedik. Oğurlayan barmendir. What? Niyə? Barmen ajandır, anladıq, körpəni oğurlamaq nə üçündür?
Filmin qaydasına görə:
Körpə ---> Jane---> John
Ajan da gəlib keçmişə aparmalıdır ki, körpədən yenidən john olsun, o da ajan olsun. Yəni Jane-in qızı ona görə aparılır ki, həmin körpənin keçmişə aparılması zaman dövrünün yaranması üçün vacibdir.
Abi, neden bu zaman döngüsünü yaratmaya çalışıyonuz
Bir digər məsələ, johnla jane eyni adamdır, eyni adamdan yaranan uşağı jane əlinə alır və deyir ki, mən onsuz da qız ola bilməyəcəm adım bunda jane olaraq qalsın. Yəni o adam eyni adam olsa belə adı dəyişsə belə onsuz jane-dir. Film niyə qadının ağzıyla belə vurğulayır. Sanki uşaq fərqli biridir. Bioloji cəhətdən eyni adamın , genetik cəhətdən bu qədər yaxınlıq sakat çocuğa sebeptir. iki eyni yumurta əkizinin bir-birindən övladı olsa da yaşamaz, yaşasa belə dnt eyni olsa belə uşaq fərqlilik göstərər. Lap yaranan uşağın dnt si də eynidir. Görünüşü də eyni olsun. Amma xasiyyət fərqlənə bilər. Eyni yumurta əkizini gətirin .. ikisi də tamam fərqli xasiyət.. ona görə dnt hər şey deyil.. indi işin içində zaman paradoksu var, amma yenə vəziyyət dəyişmir. O fərqli uşaq orada da fərqlidir.
Jane körpəni dünyaya gətirir
Körpə xəstəxanadan götürülür
Keçmişə aparılır
1945-ci ildə yetimxanaya qoyulur
Körpə böyüyür və Jane olur


Buna bootstrap paradoksu deyilir: hadisənin başlanğıc nöqtəsi yoxdur. iyi de.. bu bize ne kattı? Hiç.. tamam, film sürükleyici, həqiqətən maraqlı gəlir. Bir nöqtədə sonluğu sən də düşünə bilirsən. Amma beyin yakan film edək deyirlər və ortada beyin qalmır. bir zaman xəttində neçə real insan , neçə zaman yolcusu olar? bir zaman xəttində istənilən sayda eyni insanın fərqli yaşları ola bilər, əgər zaman səyahəti buna imkan verirsə əlbət. Ver, e aq. Lap birini də deyirəm. Fizzle Bomber.. Agent gələcəkdə ona çevrilirsə, gənc agent onu öldürürsə, onda Fizzle Bomber necə əvvəlcə mövcud olub ki, agent onu öldürə bilsin?
Deyəcəklər, Fizzle Bomberi öldürdüm, deməli gələcəkdə Fizzle Bomber olmayacağam deməməkdir. Çünki həmin ölüm artıq onun gələcəyində baş verəcək hadisəymiş falan.. olm paradoks bu.. zaman maşınına dirəməkdir bu..
bəlkə rejissor da görən filmdəki adamdır. Absürt sinema.. 2.3/5
Filmə bax , fəlsəfi sual ver imiş. Al , düşündüm.
Əgər mənim bütün seçimlərim əvvəlcədən nəticələnibsə,mən həqiqətən azadam yoxsa sadəcə öz yazılmış hekayəmi yaşayıram?
Yazılmış hekayə.. zəncirvari seçimlər... bu konunu əvvəlki entrilərdə də işlədim. Keçmiş baş=keçmiş təcrübə=bir zamanlar verilmiş qərar..
Filmə əsəbləşdim sadəcə, siz allah fəlsəfə və science deyib uzay, zaman soxuşdurulmuş şeylər yox, normal şeylər izləyin.

Əlaqəsiz:
(Jane halından John-a keçsədə kosmosda işləmək üçün qəbul olmağa çalışır..) alınmamışdı. istəmədən Agent olur.

the intouchables

Real hadisələrə əsaslı..
Philippe varlı, aristokrat bir ailədən gələn və paraşüt qəzasından sonra boyundan aşağı iflic olmuş bir kişidir. O, gündəlik həyatında ona kömək edəcək baxıcı axtarır. Bu baxıcı gündəlik işdən əlavə onu həyatına qaytara biləcək mi?
Driss isə tamamilə başqa dünyadan gəlir. işə ehtiyacı olsa da, əslində Philippe-in baxıcısı olmaq üçün ciddi maraq göstərmir. Onun kobud, spontan və qaydalara çox da əhəmiyyət verməyən davranışı (küçə mədəniyyəti) Philippe-in əvvəlki baxıcılarından tamamilə fərqli görünür.

Film-ə keçməzdən əvvəl onu deyim ki, izləmə səbəbim bu filmi canım Ludovico Einaudinin “Una Mattina” əsərinin video qapağında görmüş olmamdır.. Filmdə dramatik yerlərdə bunu səsləndirsələr də mən buna "olumlamalar" adı verərdim. Bir şey yaxşılığıa doğru dəyişirmişcəsinə..
Açığı filmi izləməyə həvəsli deyildim. Maraqlı səhnələr (iflicli birinin ayağına isti çayı töküb yoxlamaq deməsi ya da klassik musiqiyə aa bunu iş yeri axtararkən telefonda "gözləyin" dediklərində arxa fonda oxunan səs, tabloları mənasız kimi görməsi, işçi qadının onun flörtləşməsindən uzaq durmağa çalışması və s) gördükdə aa izlenir deyirsən. Amma nəticədə klassik yardımlaşma hekayəsi kimi gördüm. "Me before you" kişinin baxıcı qıza aşiq olması və həyata bağlanması.. ya da digər zəncili filmlər .. hey ahpap deyib filmə maraq qatmalar.. olum bunları biliyoz zaten.. yox , yox burada bir nüans var. Filmdə sadəcə əlil insana fokuslanmayıb , maraqlısı budur ki, onların hər ikisi bir-birinin həyatını dəyişir. Və filmi izləniləsi edən digər məqam:
Şəxsən zəncinin özündən əmin hərəkətləri mənə cəsarət verdi.
Yardılaşmanın, dostluğun, dəyərin nə olduğu sizə maraqlıdırsa elə isə başladıq. (Tam detallı)

---- the intouchables--------------
Filmin əsas rollarında François Cluzet (Philippe) və Omar Sy (Driss) oynayır.
Entrinin girişində philippe və driss-in fərqliliklərindən danışdım. Amma bilməlisiniz ki, məhz bu fərqlilik onların dostluğunun başlanğıcı olur.
Driss baxıcıdır. Amma Driss Philippe-ə heç vaxt yazığı gələn insan kimi davranmır. Başqaları Philippe ilə danışanda onun xəstəliyini görür. Driss isə əvvəlcə insanı görürdü. Məhz buna görə Philippe Drissin yanında özünü daha "normal" hiss edir.


Bəzən insana kömək edən şey onun vəziyyətinə uyğun davranmaq yox, onu vəziyyətindən ibarət olmayan bir insan kimi görməkdir.
Bunu gündəlik həyatımıza da tətbiq edə bilərik. Kədərli bir dostun varsa, onu yalnız bu kədərdən ibarət görmə, zarafat et, fikrini soruş, birlikdə adi bir şeylər et.
Özünə güvənməyən birinə “sən onsuz da bacarmırsan” təsəvvürünü gücləndirmək əvəzinə, məsuliyyət ver.
Fiziki məhdudiyyəti olan birinə: ehtiyacı varsa kömək et, amma avtomatik olaraq hər şeyi onun əvəzinə etmə. Əvvəlcə "Kömək lazımdır?" soruş. Və s və s..
Mən demirəm, elə insanlara normal insan kimi davranmaq insanın çətinliyini görməməkdir. Demirəm, əlil insana "sən də hamı kimisən" deyib onun real ehtiyaclarını görməmək də düzgün deyil. Eyni şəkildə depressiyada olan birinə "boş ver, pozitiv ol" demək kömək deyil. Daha düzgünü: "Sənin çətinliyini görürəm, amma səni yalnız o çətinlikdən ibarət görmürəm."
Özümüzü də bir səhvimizə, bir ayrılığa, bir uğursuzluğa, bir qorxuya və ya bir pis günə aid kimi hiss etməmək lazımdır.
çalışın, probleminiz şəxsiyyətiniz olmasın, onun(həyatınızın bir hissəsi kimi qalsın.
Mən uğursuz oldum əvəzinə Mən bu işdə uğursuz oldum
Filmə qayıtsaq,
Philippe-in fiziki məhdudiyyəti var, Drissin isə həyatında istiqamət və məqsəd problemi. Biri digərinə lazım olan şeyi verir.
Ona görə filmin adı da maraqlıdır
--------- The Intouchables---------- Sanki onlar cəmiyyətin qoyduğu sərhədlərə, statuslara və "belə insan belə yaşamalıdır" qaydalarına toxunmadan keçirlər.
Əsas fikirsə , insan bəzən vəziyyətini dəyişə bilməz, amma o vəziyyətin içində necə yaşayacağını dəyişə bilər. Və onlar da bu cür yolunu tapırlar.
Drissin çılğın olduğunu dedim. Adi , phillipə varikoz corabını belə geydirmir. Yəni Driss işi qaydalara uyğun, mükəmməl şəkildə görməyə çalışmır. Philippe əvvəlcə buna təəccüblənir, amma Drissin rahat, həyasız və bir az da dəli davranışı ona xoş gəlir. Çünki Philippe çoxdan həyatının həddindən artıq nəzarət altında olmasından bezib. Drissin dırnaq içi çılğınlıqlarına niyə dözür?
Çünki Driss Philippe-in həyatına həyat gətirir. Əslində Philippe Drissin bəzi hərəkətlərindən narahat olmur, çünki onunla birlikdə özünü daha canlı hiss edir.

Digər məsələ: philippin uzaqdan bir xanımla məktublaşması..
Philippe qadınla əsasən məktub vasitəsilə əlaqə saxlayır, çünki münasibətləri əvvəlcə fiziki deyil, emosional və intellektual xarakter daşıyır. Qadın onun əlil olduğunu bilsə də, onunla yazışmağa davam edir. Qadın bəs onda nə görür ki, bu münasibət davam edir. Philippe savadlı və mədəni biridir, musiqi və sənətlə maraqlanır, yaxşı danışır və düşünür, maddi imkanlarından çox, şəxsiyyəti ilə maraq yaradır.
eyni zamanda, qadına qarşı hörmətli və romantikdir.
yəni qadın onunla yazışarkən əvvəlcə onun bədəninə yox, zehninə və şəxsiyyətinə bağlanır.
Philippe özü də bu münasibətdə müəyyən tərəddüd yaşayır. Çünki qadının onu həqiqətən bir kişi kimi arzulayıb-arzulamadığını, yoxsa sadəcə ona qarşı mərhəmət hiss etdiyini tam bilmir. Bu da onun üçün həssas məsələdir.
O qadınla görüşünü də driss həyata keçirir. Məktublaşma, zəng et deyir. Şəklini göndər deyir və ona əlil arabasında olan şəkli üçün təkid edir. Söz yox, philipp o şəkli dəyişdirib sağlam olan formasını göstərir. Amma bu filmin gedişatına problem yaratmır.

Bu arada film boyu driss'in sərhəd bilməsə də öz dəyərini bilməsini çox sevdim. Drissin (zənci baxıcının) Philippe-in qızı Elizaya qarşı əsəbiləşdiyi səhnəni deyirəm.
Eliza Drissə yuxarıdan-aşağı və hörmətsiz davranır.
Driss Philippe-in evində artıq özünü ailənin bir üzvü kimi hiss etməyə başlayır. Ona görə də Elizanın davranışı onu qıcıqlandırır və Philippe-in yanında Elizaya qarşı sərt reaksiya verir. Burada maraqlı olan odur ki, Driss ümumiyyətlə Philippe-ə qarşı çox rahatdır, amma Philippe-in qızına qarşı da eyni "səninlə bərabərəm" münasibətini göstərir. statusa, pula və ailənin sosial mövqeyinə görə özünü aşağı görmür. Amma qızdan da köməyini əsirgəmir.
Filmin ortalarında driss getməli olur. Çünki Drissin ailəsində problemlər var. Kiçik qardaşının pis çevrəyə düşdüyünü və ona ehtiyacı olduğunu görür. Philippe bunu anlayır və Drissə ailəsinə qayıtmağın lazım olduğunu deyir.
Beləcə Driss bir müddət sonra Philippe-i tərk edir. Philippe başqa baxıcı götürür, amma əvvəlki rahatlığı tapa bilmir. Çünki Driss onun üçün artıq sadəcə işçi deyil, dost olmuşdur.

Filmin sonunda Philippe yenidən Drisslə əlaqə qurur. Driss onu maşınla aparır. Philippe əvvəlcə bunun sadəcə bir gəzinti olduğunu düşünür. Amma Driss onu dəniz kənarına aparır və paraşütlə uçuş təşkil edir. Bu, Philippe üçün çox mənalıdır. onu əlilliyindən dolayı həyatdan uzaqlaşdırmaq əvəzinə, Driss yenidən ona yaşamaq və həyəcan hissini qaytarır. Uzun müddətdir, saxladığı saqqalını da güldürərək kəsməyə çalışması da izləyicilər üçün ayrı bir gözəl detal imiş.

Ha, filmin sonu necə bitir?
Philippe görünüşünə görə rədd edilməkdən qorxur və münasibətə başlamaqda tərəddüd edir. Driss isə onu bu mövzuda cəsarətləndirir. Bu cesaret yarım kalmamalı.. çünki philippe ilk görüşdə qadını bir az da olsa gözləməkdən imtina edir və masanı tərk edir. Elə isə ani qərarlar yenidən üzləşməyə təşviq edər. Və..
Driss ondan xəbərsiz onu Éléonore ilə görüşməyə sövq edir.
Philippe restoranda qadını gözləyir. Driss isə onu orada tək qoyub gedir ki, Philippe özü münasibət qursun. Və qadını görəndə philippe'in üzündə gülümsəmə , şok və hədsiz həyəcan.. Və son..
Reallıqdan götürmə dedik. Kimmiş onlar?
Əsl insan Philippe Pozzo di Borgo idi. O, varlı fransız aristokratı və iş adamı idi. 1993-cü ildə paraplan qəzasından sonra tetraplegik olmuşdu. (insanın dörd ətrafının, yəni həm hər iki qolunun, həm də hər iki ayağının iflic olması və ya ciddi hərəkət itkisinin olması deməkdir. Bu, adətən onurğa beyninin boyun nahiyəsində zədələnməsi nəticəsində baş verir. Əgər 2 ayaq iflici desək, bu , paraplegiyadır. )
Filmdəki Driss əslində Abdel Yasmin Sellou adlı əlcəzairli gəncdən ilhamlanıb. Yəni real həyatda Driss seneqallı deyildi, əlcəzairli idi. Buna dair bənzər filmlər, yazılmış kitablar da var. Elə isə izləməyə dəyər! Dəyməsə bu qədər yazı yazmazdım hər hal . (Yazar gülümsəyir.)

implantlı ombaya iynə vurmaq

3 ə qalmış bu sualı düşündürən dahi şəxsiyyət kəmalə günəşli...

Bilirsiniz, iynələr iv (intravenal- venadaxili) və im(intramuscular-əzələ daxili) olur. Bəziləri var həm iv həm də im kimi təyin oluna bilər, fərq yoxdur.
Əzələyə vurulan iynələr dedikdə , əsasən omba nəzərdə tutulur. Ümumiyyətlə, inyeksiya üçün budun yan-üst hissəsindəki ventrogluteal sahə daha təhlükəsiz seçim sayılır. If you have implant, implantın yerləşdiyi yerə görə iynə vurulacaq nahiyə mütləq tibb işçisi tərəfindən müəyyənləşdirilməlidir, çünki implantı zədələmək və ya sinir-damar strukturlarına xəsarət yetirmək riski var.

Onda problem yok , karşim. implantın yerini bildin. Ona göre ayarlıycan. Ama söhbət dahi şəxsiyyət kəmalə günəşlidən gedir. Kim döşəkçəsi ilə gəzir, haşa karışmam. Biz bizə maraqlı olan sualı araşdırırıq. Xanımın o nahiyədə hər yeri implantsa ne olacak?
implant əzələnin içindədirsə, həmin əzələyə edilən dərin iynə implantla təmas edə bilər.
implant əzələnin altındadırsa, əzələnin üstündə müəyyən toxuma qatı qala bilər, amma onun qalınlığını gözlə təyin etmək mümkün deyil. Ona görə implant olan sahədən uzaq gəzirik.

Ombanın ventrogluteal nahiyəsi (ora da implantlı görünür)
Budun yan-üst əzələsi (vastus lateralis) - xüsusən uşaqlarda və bəzi hallarda böyüklərdə bu yol ist. olunur.
Çiyin əzələsi (deltoid)- kiçik həcmli vaksinlər və dərmanlar üçün
Ee? Əldə var, çiyin, bud yan-üst. Ona da bəzi/ çox az dərman gedir. Məsələn, benzatin penisillin G dərin gluteal IM ilə inyeksiya edilir. Yəni o ombanın içinə mütləq gediləsidir. (preparatın təsdiqlənmiş tətbiq yolu dərin IM-dir.) Başqa alternativi yoxdur.



Kamala, l can't help you. Bu preparatı təhlükəsiz şəkildə IM vurmaq mümkün deyil. özbaşına başqa yerə vurmuruq. alternativ müalicə seçirik.

sözaltı günlük

Bu gün iki illik ilk sevgi münasibətimdən artıq tam əmin idim ki, ayrıldım. Təcrübələndik, ya da həyat təcrübə adı ilə soxuş gəldi, bilmirəm.

Anama daha Zülfiyyənin adını deyib başqa biri ilə görüşməyəcəkdim. Ona görə evə gələn kimi mətbəxə keçdim.

Hər dəfə ənənəvi olaraq Zülfiyyəyə dair bir detal əlavə edərdim. Amma bu səfər onu səyahətə yolladım.

— Ana, Zülfiyyə getdi.
— Hara?
— Gəlməyəcək.

Ən qəribəsi odur ki, mən Zülfiyyə obrazına çox öyrəşmişdim. Saçı, gözü, qaşı vardı. Anamın təsəvvüründə bir yerdə gəzərdik, yeməklər bişirib bir-birimizi qonaq edərdik. Ondan inciyərdim.

Sevgilimdən sarı darıxacağam, bəlkə. Amma Zülfiyyədən sarı da darıxacağam. Mənim təsəvvürümdəki şıltaq dostum..

Ümid edirəm, elə bir dostum burada da - Bakıda -olar.

manchester by the sea

Bir insan etdiyi travmatik bur səhvdən sonra əvvəlki “mən”inə qayıda bilərmi? Həyatına davam edə bilər mi?bəzi itkilər insanın yalnız keçmişini deyil, gələcəkdə kim ola biləcəyini də əlindən alır?
insan özünü bağışlaya bilmirsə, başqalarının onu bağışlamasının nə mənası var?
Hər yara sağalmalıdırmı, yoxsa bəzi yaralarla yaşamağı öyrənmək kifayətdirmi?
Bəzən “bacarmıram” demək zəiflikdir, yoxsa insanın öz həddini bilməsi?
Bonus: insanlar durduq yerə niyə dava çıxardar? Və niyə izah verilməyəcək bir panik atak keçirər?
Karşınızda
------------ manchester by the sea------
Dramatik bir film kimi ön plana atılsa da, dostum, bu.. daha çox düşündürücü.. 2 ehtimal var: 2 saat yarım olan bu filmi izləməyə dəyməz. Sıxılarsınız.. 2. Sizi təsirləndirər və favınız olar.
Amma lazımi hissələri bura yazıram..

------ diqqət! Filmə baxmadan baxmış kimi hər nüansı biləcəksiniz..spoiler'ın anası sizlere ömür------
Hadisələri qeyd edib paralel şəkildə filmin vermək istədiyi nəticəni sizlərə təqdim edəcəm.
Adamımız lee.. ve bütün s***o şeyler bu adamımızın başına gələcək. Her şey çok iyi giderkene..


(bax: yazarların xəyalları)

mary and max

Heç bir məktub dostunuz olub mu? Ya da Həyatınızın hansı hissələrində özünüzü yalnız hiss edib bir form'a ya da tanımadığınız birinə yazmısınız? Ya sizin dərdinizi dinləyən biri sizdə bir xəstəlik olduğunu bilib tədqiqatını bunun üstündə aparsa nə hiss edərdiniz? Sizi sevdiyindən mi edib?
Sonu kədərli reallıq əsasında çəkilmiş bu animasiyanı izləməyə dəyər..
Bu filmdə də "uşaqlar necə dünyaya gələr" sualını fikir edən , məktəbdə lağ obyektinə çevrilən, ailəsində sevgi və diqqət görməyən bir uşağın bir qələm dostu axtarmasına səbəb olması ilə başlayır. 8 yaşında bir qızın sosial münasibətlər qurmaqda çətinlik çəkən, gündəlik həyatın belə onu yorub tükəndirdiyi, uzun illər tək yaşamış 44 yaşında bir kişi ilə məktub dialoqlarına həsr olunmuşdur. Mary max'ın məsləhətləri sayəsində özünə daha çox güvənir, max isə tək qalmırdı. Max daha çox kökəlsə də, mary isə sevmiş və evlənmişdi də. Amma buna rəğməm dostluqları davam edirdi.

Dostluq.. iki nəfər..
Ya olmazsa..
Təkcə sən varsan..
Film insanın niyə tənha hiss etdiyini araşdırır. Tənhalıq tək qalmaq deyil; bəzən insan yüzlərlə adamın arasında olsa belə, onu heç kimin başa düşmədiyini hiss edə bilər. Mary və Max da məhz bu hissi yaşayırlar. Onların dostluğu göstərir ki, insanın ən böyük ehtiyaclarından biri kiminsə onu mühakimə etmədən dinləməsi və olduğu kimi qəbul etməsidir.
Bəs necə olur ki, bu dostluq bir anda pozulur?
Mary universitetdə oxuyarkən Max haqqında, onun vəziyyəti (autizm-asperger sindromu) və davranışları barədə kitab yazır. O bunu elmi maraqla və hətta yaxşı niyyətlə edir. Əldə olunacaq gəlirin yarısını Max-ə verməyə də razı olur. Amma Max bunu tamam başqa cür qəbul edir.
Max üçün Mary illərlə onu mühakimə etməyən yeganə insan idi. O, Maryə bütün qorxularını, vərdişlərini və zəif tərəflərini etibar etmişdi. Birdən-birə anlayır ki, həmin şəxsi etiraflar akademik araşdırmanın mövzusuna çevrilib. Bu, onun üçün xəyanət kimi hiss olunur. Qəzəblə yazdığı telqrafın M adlı yazı düyməsini qoparır və poçta atır. Mary max'ın yanına sevinclə getməyi arzulayarkən o poçtla rastlaşır. Və max'ın qəzəbini anlayır.

Bundan sonra depressiyaya düşür və o həddir ki, həyat yoldaşı onu tərk edir və onun miskin həyatına dair bir neçə cümlə deyir. Ona yaxşı diləklərini və dostluğunu çatdırsa da ən qəribəsi həyat yoldaşının qələm dostu ilə evlənməsiydi.

Mary daha da dibi boylayır. Ailəsi bir neçə il əvvəl ölmüşdü və özünü daha da tək hiss edirdi. intihar etməyi düşündü, kəndiri asdı, amma etmədi. Max'ə son bir poçt.. içki tenekesinin üstünə yazılmış "l'm sorry"..

Çünki Mary son anda başqa yol seçir. onunla münasibəti düzəltməyə çalışır. Bu addım vacibdir, çünki o, qaçmaq əvəzinə səhvi ilə üzləşməyi seçir.
Həmçinin Mary anlayır ki, empatiya insanı analiz etmək deyil, onun dünyasına hörmətlə yanaşmaqdır. O bu səhnədən əvvəl kitab nəşriyyatını dayandıraraq da bu tutumunu göstərmişdi. Eyni zamanda öz kariyerasını yandıracaq olmasını bilməsinə rəğmən.. o dostluğu seçmişdi. Bəlkə elə dostunun həyatına təsirindən ola ki, o psixiatriyanı özünə ixtisas bilmişdi.
bu poçt max 'ə çatsa belə max'dən cavab gəlməmişdi. Və bir gün ortaq sevdikləri noblet kolleksiyasını ona göndərərək üzrünü qəbul etdiyini dedi. Və mary sevindi. Bir müddət sonra övladı ilə max'ın yanına yollanır və max'i ölü tapır. Ona yazdığı məktubların səliqə ilə divardan asıldığını görür. Bu mənzərə Mary üçün çox güclü bir cavab idi: Max onu bağışlamış və bütün bu illər ərzində dostluqlarını həyatının ən qiymətli hissələrindən biri hesab etmişdi. Və ağlından max'ın ona dair yazdığı "ən əziz dostum" dediyi məktub səslənər.
"Sən mənim həyatımın ən vacib insanlarından biri idin."
Teleqrafın M hərfini yerinə yerləşdirər və ölü dostunun əllərindən tutar. Ən qəribəsi, mən də daxil sonluğa hər kəs ağlarkən filmdəki obrazımız mary yalnız gülümsəyər. Bəlkə də Mary otağa girəndə Maxın tavanına onun bütün məktublarını sancaqladığını görür. O anlayır ki, Max onu heç vaxt həyatından silməyib. Bu kəşf kədərdən çox, dərin bir rahatlıq və minnətdarlıq hissi yaradır.
Mənə film boyu güldürən, maraqlı gələn bir neçə səhnəni bölüşmək istərdim. Əvvəla mary və həyat yoldaşının tanışlığı:

(youtube: )

(youtube: )

(youtube: )

(youtube: )

(youtube: )

(youtube: )