qəfil gələn intihar etmək istəyi

əlimdə dolu tapança olsa gicgahıma diriyib tətiyə basacaq qədər poxdan anlar olur həyatda. bütün bu mənasızlıq, tənhalıq, kainatın nəhəngliyi və biganəliyilə birlikdə mövcudluğu dözülməz eləyir. bilirəm həyatda çox şeyə görə minnətdar olmalıyam. ən azından milyonlarla insan kimi ac-susuz, evsiz-eşiksiz olmadığıma, şikəst olmadığıma görə. mən bunu həmişə yadımda saxlayıram və xırda, əhəmiyyətsiz şeylərə görə nə özümü, nə də ətrafdakıları bezdirmirəm (məsələn, evdən mənə iphone alınmaması, valideynlərin mənə kifayət qədər vaxt ayırmaması və s. kimi gülünc şeylər) amma bilirsiz, başqasının çəkdiyi əzab-əziyyəti özünün də çəkmədiyini bilmək o qədər də rahatlaşdırmır adamı. xüsusilə də bütün bu əzab-əziyyətin boş yerə, heç bir məqsədsiz baş verdiyini biləndə. hamının nə vaxtsa ölüb gedəcəyini və nəinki bizi, hətta aristotel ya da nə bilim eynşteyn kimi insanları belə xatırlayacaq heç kimin qalmayacağını biləndə... insan irqinin əldə etdiyi hər bir böyük nailiyyətin günəş sisteminin məhviylə birlikdə yox olub gedəcəyini biləndə...