universitet oxuyarkən ailəylə yaşamaq

emosiyalarını açıb buraxa bilmәmәkdi. nәsә yaxşı bir şey olur, tullana-tullana gәlirsәn evә. o dәqiqә sual cavab başdıyır. "nolub (kalin: görüş)dәn gәlirsәn?" zad. adamın bütün hәyat eşqini öldürürlər. telefonla məşğul olarkən eşidilən qızla danışırsan sualı ya da, tutaqki depressiyadasan. oturub fikirlәşirsәn ki, hәyat mәnasızdı, yaşamağa dәymәz, heç kimә lazım deyilsәn vә sairә. әlindә lezvaynan o cәsarәt anının gәlmәyini gözdüyürsәn ki, bilәyini doğruyasan. hәmin vaxt mama girir içәri, "dur get iki dәnә çörәy al, südabә xaladan da 2 kişniş, 1 şüyüd. zibili dә at". noldu? heşnә. az öncә nirvanadaydın, indi ordan pox kimi düşdün aşağı. hәlә çörәy alanda özünә utanmaz-utanmaz (gbax: twix) dә aldın. de hadi şimdi siktir git, yenә hәyatın mәnasızlığı üzәrinә felsefe yap.