bədahətən

Bilirsiz, çox yazan deyiləm. Yazandan bir müddət sonra da qeyb oluram. Odur ki, yenə elə təsadüfi günlərdən biridir. Az əvvəl maraqlı bir söz eşitdim.(Sözü gedən zirvədə olan zaman insanın doğru zamanı hər saniyəsidir) O andan düşüncələrdə sürükləyib özümlə danışıram bu dəfə nədənsə, daha yüksək səslə oldu. Bu məqamı burda bölüşmək istəyirəm sadəcə.Bakıya qayıdan zamandan bu yana burda yaşayan ətrafım görüşmək istəyib normal olaraq. Bəziləri ilə alımdırmışam bəziləri ilə isə itəyərəkdən yox. Onları niyə yola verdiyimi tam olaraq bilmirdim. Hansı ki, bəziləri ilə görüşlər alınana qədər.İlkin müşahidələrim belədir ki, tez-tez söhbət əsnasında müəyyən sükut çökürdü. Vaxtı ilə həftənin bir çoxunda gördüyüm insan qarşımda gözümün içinə baxmadan ya həyatından gileylənir, ya tam əksi qorxudan şükür edir, ya da tam olaraq nəyi məndən gizlədib, bölüşəcəyini bilmirdi. Bir yerdən sonra bu hal məni yordu artıq fokuslana bilmirdim onlara. Bəli araya girən zaman və fasilə öz sözünü deyirdi.Sonda isə gördüklərimə ,əsasən, onlar hər biri həyatlarında olduğum yer üçün bir varlıq tapmışdılar. Ən azından onlara necə hiss elətdiridimsə, bu hissi yenidən dolduracaq kimsələr. Bunu görəndə artıq anlayırsan ki, özləm hissi heç vaxt şəxsinə deyil sadəcə buraxdığın izlərə qarşı yaranır. Bu şəxlərin şəxsimə heç bir səhvləri olmasa da, dəyişdikləri varlıq artıq mənim güvənə biləcəyim tipdən deyildi. Ona görə də şamil elədiyim hər birinə uğurlar diləyirəm, amma onların mənim həyatımda uğur qazana biləcəkləri rolları yoxdur artıq təəssüf.