arxivdən
Yol uzandıqca insan yorulmur
Amma evə yaxınlaşanda içində boşluq varsa, addımlar ağırlaşır, çünki ev divarlar deyil ruhun sığındığı yerdir. Divarlar xoş xatirələr saxlamırsa, üstünə çökür və nəfəsini kəsir.
Ayaqlar istəksiz addımlayırsa, deməli, qapının o üzündə sənin gözləyən istilik yoxdur.
İşıqlar yanır, səs-küy var, amma içində hələ də darın bir boşluq qalır.
Çöldə yad olmaq asandır, heç kimdən gözlentin yoxdur.
Amma evdə yad olmaq… özünü itirmək kimidir.
Hər küçə, hər dayanacaq daha doğma görünür insana, çünki qapının o tərəfi boşdur. Bəzəkli divarlar ruhu isidə bilmir.
Ruhu isidən yalnız səmimiyyətdir edilən söhbətlər, divarlara hopmuş xatirələr.
Və insan əslində çox şey istəmir qapını açanda gülümsə ilə qarşılanmaq, bir stəkan çay yanında səmimi söhbət və ona dayaq verənlərlə dolu bir ev.
Çünki evi ev edən daşlar deyil, insanlardır və biz hamımız bir az ev, bir az da tənhaliyə daşıyırıq içimizdə.
buradan hara?
təzədən başla ↺