güvənsizlik

hər keçən gün içimdə böyüyən, vicdanımı belə söndürən şey. yolda yaxınlaşan hər insana potensial təhlükə kimi baxıram, "müdafiə" rejiminə keçib maksimum yola verməyə çalışıram. o an həqiqətən köməyimə ehtiyacı olan biri belə yaxınlaşsa mühakimələrimi kənara qoya bilmirəm. valideynlərin övladlarına görə narahat olub paranoyaklaşması hissini daha çox anlayıram sanki. onsuz bu dəqiqə kimi dindirsən, "güvən problemləri" var. insanı tənhalığa itələdiyi, hisslərini və vicdanın səsini basdırdığı halda "saf" olmaqdan min dəfə üstün tutulur. bu qədər "atış" gələn və bununla fəxr edən millətin içində güvən duyğusunu itirmək də normaldır, yəqin.