ev heyvanının ölməsi

insanın ruhunu əzən hadisədir. az qala 4 ay keçməsinə rəğmən hər dəfə yadıma düşdükcə ağlayıram, son nəfəsini verməsini unuda bilmirəm. gözəl, ağıllı, həqiqətən dərrakəli itimiz vəfat etdi ötən aylarda. rayonda həyətimizdə saxlayırdıq, son aylar küçəyə çıxmağa dadanmışdı. gecə yatanda da həyətə salıb qapını bağlayırdıq. o gecə necəsə küçəyə çıxıb, qonşu küçədəki böyük itlərlə boğuşub. hələ də başa düşə bilmirik, tapa bilmirik haradan çıxıb küçəyə. səhər qapının ağzına gəlib, boğazını dişləyib yırtmışdı böyük itlər, ayaq üstə dura bilmirdi. yazıq kim bilir nə qədər ağrı içində gözləyib biz qapını açana qədər. atayla ağrıkəsici iynə vurduq baytar gələnə qədər. heç vaxt evin pilləkəninə çıxmayan it pilləkənə çıxıb uzandı, düşdü, qapıda gəzməyə çalışdı, ən son pilləkənin önündə son nəfəsini verdi. indi həyətimiz boş gəlir, hüzünlü gəlir. oynağan, hoppanıb düşən itimiz yoxdur. dəqiq xatırlamıram, azı son 6-7 ildir bizimlə idi. bir də qəribə vərdişi var idi, nə qədər ac olsa da kimsə baxanda heç vaxt yemək yemirdi. ruhun şad olsun, lapus. hamımız səni çox sevirdik, hələ də sevirik. və sənin üçün çox darıxırıq, çox... bu şəkildə bizə təzə gəldiyi vaxtlar idi, 6 aylıq olardı yəqin.