masumiyet müzesi

İlk eşqimi yaşadığım vaxtlarda oxuduğum, oxuxuqca hisslərimi özümü tapdığım o kitab. Serialı çıxan kimi izlədim, məni hisslərimi ən yoğun yaşadığım zamanlara götürdü. Kemal.. səni anlayıram canım, eşqin yaşatdığı acıdan zövq almaq; sanki öz yaramızı sığallayırmışıq kimi hiss etmək. Birinə bağlanmaq, onu mənimsəmək, hər şeyini içində hiss etmək…mənə görə bu eşqin ən təbii halıdır. Həqiqətən də, eşqin ən gözəl halı onun çətinliyi, mümkünsüzlüyü, əlçatmazlığındadır. Qısacıq yaşanıb fərqində olmadığın xoşbəxtliklərdə, gözlərini yumduğunda qucaq qucağa uzanmağın verdiyi hüzurda, bədənini isidən nəfəsdə, içinə çəkdikdə ciyərini tamamilə dolduran qoxuda. Eşq davamı olmayan, amma yaddaşda yaşayan həmin anlardır. Əsl eşq obsessiya yaradan, səni ona bağlayandır deyəsən. Hər anı, hər əşyanı, hər toxunuşu xatirəyə çevirmək. Yəqin ki, insan ən çox itirəcəyini bildiyi şeyi bu qədər möhkəm mənimsəyər. Böyüdükcə obsessiyamın fərqinə varıram, bu obsessiya “yaşanmışlıq” hissinə duyduğum bağlılıqdı. Məncə eşq sahib olmaq yox, xatırlamaq, yaşamış olmaq, içində yaşatmaqdır.