381. uzun zaman oldu sözlüye yazmadığım…haqlı, haqsız, sudan sebeplerim olabiler belke, ama bugün sabah işe gederken başımdan keçen bir olayı paylaşmaq isteyirem sizlerle…
yine eyni monoton iş günü sabahlarından birini yaşayırdım, ta ki o ana qeder…metro qatarından düşüb eskalatora doğru ilerleyirem…yine eyni menzere…işe, mektebe, ve bilmediyim haralarasa telesen insan axınına buraxıram özümü…lakin bu defe başqa bir şey diqqetimi celb edir…qarşımda elinde kitab (oxumaqdan hirpalanmış olduğu bilinirdi-john verdon- aklinda bir sayi tut), çiyninde mektebli çantası olan biri durub…üzünü göre bilmirem, kitabın oxuduğu yeri itirmesin deye barmağını arasına sıxışdırıb…biixtiyar gülümsüyürem…edebiyata marağı olan biri var qarşımda, həm də məktəbli…belke çoxlarınız benzeri hadiselere defelerle şahid olmusunuz, ama gördüyünüz üzere meni çox heyecanlandırmışdı olayın seyri…nehayet çıxışa doğru ilerleyirik…yanından keçende üzüne baxıram…gözleri çox ağıllı baxır…gülümsüyürem…uşaq da şaşırır çox tebii olaraq…

metronun çıxışında hele de arxamda olduğunu hiss eledim, qerar verdim ki, danışım…qulaqcığımı çıxarıb: “neçede oxuyursan?” deye soruşdum…şaşkın gözlerle mene baxıb “10-da” dedi… “tay-tuşların oyun oynarken, sen kitab oxuyursan. molodes!” dedim…gözleri güldü, utandığı her halinden hiss olunurdu…üreyimden ona istediyi kitabı alması üçün pul vermek de keçdi…lakin yanlış anlayar deye etmedim…o uşağı bir gün daha görsem mütleq edecem bunu…artıq metrodayken insan yığını arasında tanış sima axtarmaq kimi bir missiya, bir ümid olduğunu bilirem…işe gelmek üçün artıq yeni bir stimul, bir motivasiya qaynağı oldu mene…sadece başlığı nece açacağımı, hansı başlığa yazacağımı bilmirem…başlıq açmanın dayanılmaz zorluğu deye bir başlıq açım dedim men de…gününüz gözel başlasın, menimki kimi…