107. 7 ya da 8. sinifdə oxuyardım. sizləri bilmirəm, bizim çox maraqlı məşğuliyyətimiz var idi. metroya girib basabasda qız əlləyirdik. bir ara həqiqətən də vərdiş halını aldı. hər gün dərsdən çıxıb metroda qız əlləməli idik. 31-i yeni kəşf etmişdik. oğlanlar yaxşı bilər o sehrli illəri. nəysə ki, biz bu para beynimizlə əlləyə əlləyə o qədər qudurduq ki, artıq çox basabas olmayanda da əlləməyə başlamışdıq. belə daha maraqlı gəlirdi. şəxsən mən elə fikiləşirdim ki, basabas deyilsə, hiss edib heçnə demirsə, deməli xoşuna gəlir. indi fikirləşirəm ki, üzümə baxıb utanırdı bəlkə də qorxurdu ki, heç kim buna inanmayacaq ki bəs bu bığı zadı hələ çıxmayan uşaq məni əlləyir deməyə çalışırsan? yəni özümü düşünürəm qalxıb 7. sinif uşağına nə deyə bilərdim ki onun yerində olsam o vaxt? nəisə ki, günlərimiz belə xoş, firavan keçirdi bir günə qədər. bir dəfə 20 yanvardan əcəmiyə gedən vaqonda ki o zamanlar sonuncu idi, bomboş vaqonda dostum qızı əlləmək istədi. yazıq əlləməyi keç toxunan kimi qız çönüb buna nətər şapalaq ilişdirdisə, uşağın sifətin rəngi bir anda dəyişdi. donub qaldı bilmədi neynəsin. qız da heçnə demədi, heçnə də eləmədi. elə bir dənə şapalaq ilişdirdi təzdən üzün çöndərdi. vaqonda 15-20 nəfər var, hamı buna baxır. nəisə ki, o travmadan çox çətin qurtuldu sonra.