13. olmuş bir əhvalatı nəql edim sizə. bir iş yoldaşımız vardı. bu insan həmişə buraxdığı təkrarsız və analoqu olmayan quşlara görə bülbül adını qazanmışdı. bir dəfə də gedib hardansa pizdeç (пиздец) sözünü öyrənib. xoşu gəlib sözdən. gəlib işdə qadınların arasında başdıyıb pizdeç pizdeç salmağa. bir dəfə göz ağartdıq, xeyri olmadı, iki dəfə öskürdük, səs küy saldıq, bu xiyar yenə söhbəti tutmadı. axırı bunu çağırıb çəkmişik qırağa, başa salmağa çalışırıq ki, o sözü işlətmə də qızların içində. dialoq təxminən belə oldu:

- bülbül, bəsdi də ağzıva gələni danışdın.
+ nə dedime?
- ala pizdeç sözünü diyirəm, demə o sözü, yaxşı söz deyil
+ niyəe? pizdeç nə deməkdi ki? mən evdə də işlədirəme o sözü.
- ay bla, bülbül ki bülbül də, quş buraxmaqdan əl çəkmiyəssən də