18. iki gün əvvəl ölkəmdə, paytaxt ankarada baş verən hadisə. çox şey demək istəyirəm amma hansını deyim, hardan başlıyım bilmirəm. son 5-6 ay içində 3-cü terror vaqiəsidi bu. və mən hər dəfə ankaradaki dostlarıma zəng vurub 'yaşayırsan? necəsən?' deyə soruşmaqdan bezdim artıq. ölkəyi elə bir şeyə çevirdilər ki izdihamlı yerlərdə olmayanda zorlanmaqdan qorxursan, izdihamlı yerlərdə olanda partlamaqdan.
3 il əvvəl məmləkətdən istanbula ilk gələndə anam həmişə narahat olardı gec saatda çölə çıxma, tək çıxma deyə. əvvəldə anama əsəbləşirdim buna görə. baxıram heç haqqsız deyil. məsələn dünən teatra getmək istəyirdim sultanahmetdə, bomba zad olar getmə dedi yenə. bu dəfə əsəbləşə bilmədim, qadın haqqlıdı da. 21 yaşına getirənə qədər nələr çəkib övladını yetişdirir oxutdurur, sonra belə dəyərsiz bir şəkildə itirir, həzin.
bu ölkədə hər gün biriləri zorlanır, bu gün zorlanan mən deyildim amma sabah mən olmayacağımın qarantiyası yox. bu ölkədə hər gün bombalar partlayır, bu gün ölən mən deyildim amma sabah mən olmayacağımın heç bir qarantiyası yox.