2. əgər o olimpia çempionu aldığı 250 və ya 235 min dollar acından ölən ölkənin nümayəndələrinin haqqıdırsa niyə də sevinməliyəm dediyim yanaşma. fərd olaraq uğuruna kölgə salmaq düzgün deyil bununla razıyam illərlə hazırlanıb qalib olurlar amma almaniya kimi dövlət 20 000 verəb bizim götüpoxlu iqtisadi vəziyyətdəki ölkəmiz 250/235 000 verərsə buna sevinmək elə debil tim liderliyi etmək kimi bir şeydir. bu eynən ermənilərlə dolma davası etməyə bərabərdir, səydillaq bir tim var ki, niyə aylarla/illərlə dolma yeyə bilmədiyini (iqtisadi çətinlik) sorğulamaz amma dolma bizimdir deyib aləmə car çəkər, götünü cirar.
500 000 verilən elnur məmmədli göz qabağındadır. aldı vəzifəni indi yoxdu ortada girişib biznesə. ümumilikdə cəmiyyətimizin canında "alverçilik" var. yoxsa sotomayorun (kubalı legioner boksçumuz) çoxda sikinədi elə azərbaycan bayrağı, himni və ya milli mənəvi dəyərlər zırt-pırt.
indi keçək problemin mənə görə köklü səbəbinə.
cəmiyyətdə yetişən hər fərdi mənəvi yox maddi motivasyaya kökləyir bu sistem. bunun səbəbi isə maslov nəzəriyyəsi ilə birbaşa əlaqəlidir, ac olanı mənəvi motivasya etmək mümkünsüz kimi birşeydir. o idmançıların çoxsu elə çempionluqdan sonrakı pul və "yaşıl işıq" mükafatına köklənib, olimpia çempionluğunun idmançı statusu qozlarına da deyil əksəriyyətinin.