28. ana olmaq istəyi və analıq instinkti dediyimiz şey əslində tam olaraq bioloji proses deyil.tarixdə,nağıllarda qadının çoxlu uşaqlarınnan birinin ölməyini adi qəbul etdiyini ,kobud desək vecinə almadığını da görmək mümkündü.çünki uşağı ona “tanrı vermişdi və o geri alır” ya da daha yuxarı sosial sinfin nümayəndələrinin uşaqlarını ümumiyyətlə doğumdan etibarən görmədikləri həqiqəti də buna sübutdu, sonradan sosium normalarının,ideyaların dəyişməsiylə birdən-birə uşaq ali , ən müqəddəs canlı olmağa başlayır sözüm ondaydı ki, instinktdi , ən dərindi filan deyib səhv salmayaq instinktlə ehtiyacı. vvomen have needs hər mənada.qadın qoruyucu, toplayıcıdı,sevilmək, ucaldımaq istəyən varlıqdı (səthi səviyədən danışmıram) içdən-içə qadının buna ehtiyacı var.adətən bəzi qadınlar , hətta sevgililərinə belə uşağıymış kimi davrana bilir, bir də təsəvvür elə sənnən çıxan bir canlı var, day nağarmazsan ki ona.
uşaq istəmək üçün gərək əvvəl özünü qadın kimi görəsən, qadın kimi hiss eləyəsən, biləm çox mənasız səslənir bu sözlər ama o esterogen deyil tek barier, özünü qadın kimi identifikasiya eləyə bilməlisən.
indi də maşallah, yaşamaq uğrunda mübarizə elə qəribə bir hal alıb ki, heç kəs uşaq filan doğmaq istəmir, öz də belə ölkədə, o da ayrı məsələ.qadının uşaq istəməmə səbəbi isə hal-hazırda qoruma mexanizmidi bir növ.
qadın kimi identifikasiya söhbətinə görə də mən bu şey haqqında beyin yormamışam, istəmirəm ya istəyirəm deyə düşünməmişəm belə . uşaq görəndə mıncırmışam şirindisə 15 dəq, yeri gəlib velosipedin dalına təkərli kolyaska taxıb 3 dənə uşaqla o velosipedi sürən görüb “ayallah insafsıza bax birdən uşağa nəsə olar” düşünüb içim- içimi də yeyib, kiminsə tərbiyəsiz uşağını görüb də əsəbləşmişəm və təbii ki nə vaxtsa fiziki və mental cəhətdən hazır hiss eləyəndə mən bu şeyi istəyəcəm ya da istəyə bilərəm.
məsələnin başqa tərəfi də uşağın dünyaya gəlməzdən əvvəlki vəziyyətidi, hələ ana bətnində formalaşması. ya uşaq fiziki qüsurlu olsa ya əqli xəstəliyi olsa? insan o uşağamı özünəmi pislik elədiyini belə anlayammır, sən ölsən ona kim baxar, nə olar, ya lap yaşayın, bir çox hallarda proqress çox çətindi, yorucudu. valideynlər gördüm “ indi noldu bu düzəlmiyəjəh hə, apar tulla?” deyə- deyə gəzən, qınamaq olmur, çünki yaşamamısan, ama elə də olmaq istəmirsən, bəlkə toz-pembe xəyalnan baş qoyduğun bu yol gəlib sadəcə sənin və o balacanın çiyninə yük olaraq qalacaq, istənilən halda qorxuducu, bilinməz və çətindi, bir növ toyboxdu