2. bu sindrom çox bərbad hiss etdirir. məsələn tutaq ki olmusuz professor. bu anda bu iş üçün yetərsiz olduğunuz, insanları aldatdığınız və əslində heçnə bilmədiyiniz hissinə qapılırsız. hər an biri gəlib əslində fırıldaqçı olduğunuzu və heçnə bilmədiyinizi anlayacaqmış kimi. ya da fikirləşirsiz ki qazandığınız uğurları öz zəhmətiniz, ağlınız ilə yox sadəcə bəxt, şans hesabına qazanmısız və əslində kifayət qədər güclü, ağıllı deyilsiz. bir növ saxtakar olduğunuza özünüzü inandırırsız. ən məşhur nümunələrindən biri grothendieck olub. bu onun özü haqqında qeydlərindən biridir:


"i've had the chance...to meet quite a number of people, both among my "elders" and among young people in my general age group, who were much more brilliant, much more "gifted" than i was. i admired the facility with which they picked up, as if at play, new ideas, juggling them as if familiar with them from the cradle - while for myself i felt clumsy. even oafish, wandering painfully up a arduous track, like a dumb ox faced with an amorphous mountain of things that i had to learn ( so i was assured, things i felt incapable of understanding the essentials or following through to the end. indeed, there was little about me that identified the kind of bright student who wins at prestigious competitions or assimilates, almost by sleight of hand, the most forbidding subjects.")

einstein də zaman-zaman əslində böyük bir şey bacarmadığına inanıb və özünü şarlatan kimi hiss edib -*