16. sözlərlə çox dolduğum üçün yazmaq qərarına gəldim bu başlığa. rəsmi olaraq adlandırıldığımız ad. bəs belə bir sual ortaya çıxır ki, kimik biz? şərqdə ilk cumhuriyyət quranların nəvələri ya bugünkü formalaşmış pox iyi verən cəmiyyət. yəni inanmaq gəlmir də 20 yanvarda küçəyə çıxanla indi küçələrdə heç nə olmurcasına gəzən əhali eynidi? nə oldu axı bizə? sovet pasportları buna görə mi yandırıldı?bu qədər insan boşa mı öldü və ölür?
bəzən də deyirəm real baxmaq lazımdı. belə millətə belə də kötək amma canım yanır həqiqətən. bir gün getmək şansım olsa buralardan, gedəcəyəm. bilmirəm həqiqətən unuda bilərəm mi mənsub olduğum milləti. ama millət də elə millətdi ki, yəni bugün elə millət olub ki, unutmaq istəyirəm. xarici ölkədə yaşayıb bura haqqında heç nə eşitmək istəmirəm. əsgərlikdə gördüyüm reallığı yəni azərbaycanın hər yerindən insanların gerçək üzünü və artıq bizim üçün ümid deyilən bir şeyin olmadığın anlamışam. bir zamanlar dərindən bu dövlət üçün, bu xalq üçün çalışmaq istəyən biri olaraq bu vəziyyətə gəlmişəm. mənim kimi çoxu var bilirəm. çoxları da bir yerdən sonra artıq sistemin parçası olur. rüşvət alır, saxlama tutur, prezdentin şəklini paylaşır, avropaya söyür, öldürəni yox, öləni günahlandırır və s. bir gün durub özümü öldürsəm, dəli deyəcəklər. halbuki burada yaşamaq dəlilikdir anlamırlar. uşaq vaxtı qürur duyduğum şeylərdən indi iyrənirəm. hardan hara gözəl ölkəm. türkiyədə bayrağımızı səhv veriblər deyə yarışmada savaşıb düzəltdirmişdim. indi deyirəm qoy siksinlər ağzımızı. ki biz necə icazə veririk öz millətimiz sikir ağzımızı.