150. ailəm. itirməyə çox qorxuram. uşaq vaxtı da belə idi. anamı qucaqlayaraq yatar, sonra onun yatdığına əmin olduqdan sonra biraz da qucaqlayaraq ağlayardım. allaha dua edərdim ki anamı məndən alma deyə. indi çox yaxşı başa düşürəm ki, düşüncələriniz, istəkləriniz nə qədər fərqli olsa da, ailə əvəzolunmazdır.

bundan başqa qorxduğum şey həyatı doya-doya yaşayamadan ölməkdi. istəklərimə bir insan həyatı çatmır.

bir də ümidimi itirmək. bundan çox qorxuram. çünkü belə bir söz var: ən son ümidlər ölər.