4. əslində şəhərə çıxanda qarşılacağımı bilirdim. "bu gün hardasa səni görəcəm". ağlımda bu cümlə qorxa-qorxa gəzirdim şəhəri. nədən qorxduğumu da bilmirdim. o gedəndən sonra başqa qızlarla danışmış, görüşmüş, hətta bəzi anlarda doğrudan da xoşbəxt olmuşdum. amma onun bunu bilməsini, xoşbəxt yaşadığımı fikirləşməsini istəmirdim. ümumiyyətlə problemdir bu. köhnə sevgili ilə qarşılaşanda düzgün reaksiya seçə bilməmək. həm qürurlu davranmaq istəyirsən, həm xoşbəxt olduğunu bilsin istəyirsən, həm dərin kədərdə olduğunu. milyonlarla hiss qarşı-qarşıya gəlir və adətən son nəticədə göz-gözə belə baxa bilmirsən. qəribəsi də budur elə. bir zamanlar həyəcandan, sevgidən baxa bilmədiyin o gözlərə indi qorxudan baxa bilmirsən.
uzaqdan gəldiyini gördüm, sonuncu görüşümüzdə "mənə bütün etdiklərin qarşına çıxacaq" demişdi. eşitdiyim ən ağır sözlərdən idi. məni görüb görmədiyini bilmirəm. məncə gördü, gülməyə başladı rəfiqəsi ilə. gözümü qaçırtdım mən də. madam ki güləcəkdin sonradan görəndə, niyə bu qədər sevirdin? vahabzadə yaxşı deyib, sən mənə zülm eylədin, mənə zülm yaraşır, bir salama dəyməyən eşqə ölüm yaraşır.
ölməyib ki amma. hələ də bəzən bu gün qabağıma çıxacaq deyə düşünürəm. gəzmirəm həmin gün şəhəri, hansısa kafedə oturub axşamın düşməsini gözləyirəm.
bütün etdiklərim qarşıma çıxacaq demişdin, onları boş ver, sən çıx deyə yazmaq istəyirəm. yazammıram.