18. qorxunc, iti, qaranlıq zəkasına aşiq olduğum yazıçı/şair və də zənnimcə, filosof. elmi-fantastika (bir az mübahisəli olsa da) ilə dedektiv janrına ilk nümunələr onun tərəfindən verilmişdir.

həmişə bir poe-ya, bir də mişel de montenə (bax: michel de montaigne)

izah edə bilməyəcəyim qədər böyük bir heyranlıq duymuşam. sanki ikisi də mənim bu günə qədər və bu gündən sonra deyə biləcəyim bütün hər şeyi deyiblər, amma bu mənim də o dahi sözləri deyə biləcəyim mənasına gəlmir. işlətdikləri cümlələrin içindəki yüzlərcəsi ağlımdan keçənlərə tərcüməçi olub deməkdir, sanki varlığımın lazımsız olduğunu deməyə çalışıblar. kədərlidir ki, onlar öz zamanlarını nə qədər çox ötmüşdülərsə, elə o qədər də dəyərsiz görülmüşdülər.

tanış olduqdan bəri istisnasız olaraq ayda bir dəfə "berenice" (baxma: berenice) hekayəsini oxumasam, canlı biri üçün darıxırmışam kimi darıxıram. ruhum o hekayəylə bəslənir.
"sabahın alatoranlığında, günorta günəşinin altında, meşədəki kölgələrin həbsində və gecə vaxtı kitabxanamın səssizliyində gözümün qarşısından sürətlə keçərkən gördüm onu. yaşayan və nəfəs alan berenis deyil, daha çox bir xəyalın berenisi kimi... bu dünyaya aid olan bir varlıq kimi deyil, belə bir varlığın mücərrəd halı olaraq... "

"qırmızı ölümün maskası" (baxma: the masque of the red death) hekayəsi isə ən çox sevdiyim ikinci hekayəsidir.
ardından isə qara bir pişik və başqaları gəlir :
(baxma: the black cat)
(baxma: ligeia)
(bax: a descent into the maelström)

(bax: the murders in the rue morgue)

(baxma: manuscript found in a bottle)
axırıncı entry-m ancaq bu başlıqda möhtəşəm ola bilərdi.