148. Məhlədə meyvə-tərəvəz satan, orta yaşlı bir şəkili var. Xeyli dostlaşmışıq. Hətta o qədər ki, müştəri çox olanda mən əvvəl gəlsəm də ərk edib məni gözlədir. Arada da mənə baxıb "sən özümküsən" deyirmiş kimi gülümsəyir. Mən də, eyni qarşılığı verirəm ki, rahat olsun.
Keçən dəfə pulum qurtarmışdı, düşdüm banka ki, çəkim, gördüm atm işləmir. Qayıtdım məhləyə, elə onun dükanının önündə ağlıma gəldi ki, əlborcu götürüm də. Qapıda dayanmışdı. Məsələni izah etdim, dedim ki, bəs mənə on manat verə bilərsənmi? Sabah qaytaracam. Durumu izah etdiyimə görə narahat olmayım deyə mənim izahımdan da uzun dil tökdü ki, bəs "narahat olma, ata. Nə vaxt nə lazım olsa". Girdi içəri gətirməyə, qayıdanda müştəri gəlmişdi. Guya salam verirmiş, əl uzatdı mənə, pulu qoydu ovcuma. Sonra da hal əhval tutdu.
Bu qədər detallı düşünməyi, narahatlığımçün yer qoymamağı xeyli təsirli oldu mənə. Neçə illik dostlarımızın belə kiçik bir yaxşılığını gözə soxduğu vaxtda həyatı gözəlləşdirdi