1. Nə böyük uşaq kimi diqqət mərkəzində olursan, nə də son uşaq kimi qayğını çəkirlər, qısası, özünə bir yer tapa bilmirsən. Bütün uşaqlığın onlara göstərilən münasibəti izləməklə keçir. Heç kim səninlə maraqlanmır, öz başına böyüyürsən elə. Arada nəsə anlaşılmazlıq olsa, haqsız tərəf də sən olursan: böyükdür hörmət elə, kiçikdir yola ver. Diqqətləri üzərinə çəkmək üçün ya nəsə səhv etməlisən, ya da uğur qazanmalısan, onda yadlarına düşür ki, bizim belə bir övladımız da varmış. Amma belə bir müsbət tərəfi də var ki, özün öz doğrularını tapa bilirsən, heç kim səni yönləndirmir. Həm də uşaqlıqdan ilgisizliyə öyrəşdiyindən, böyüyəndə də kimdənsə çox ilgi gözləmirsən, bu da yaşayışı nisbətən asanlaşdırır.