4. 4-cü sezonun 4-cü bölümündə bitiş səhnəsində səslənən mahnı ilə həyatım məhv olmuş kimi hiss etdirən öyrədici serial. bir reklam agentliyi kollektivindən və kollektivin üzvlərinin həyatlarından bəhs etdiyi üçün insan münasibətləri, inandırıcılıq, manipulyasiya, iş həyatı, xarakter analizi, bədən dili-zad zud çox şey öyrədir. 1-ci sezonu çox durğun idi, başa düşməyə çalışırsan, vaxt itkisi olub-olmadığını anlamağa çalışırsan, amma 1960-ları öyrənmək üçün, həyata və dünyaya dair gerçəkləri görüb analiz etmək üçün ideal serialdı. məqsədi, mənası, dəyərləri tamamilə aydındır. realdır və qətiyyən vaxt itkisi deyil.
donald draper, peggy olson, betty draper və joan holloway, roger sterling kimi obrazlara görə, həqiqətən də, baxmağa dəyər.
donaldın alfa kişi tipləməsi, peggy-nin 60-cı ildə alçaldılan və yalnız aşağı statuslu işlərdə işlədilən qadınlardan olmamaq istəyi və buna qarşı gəlişi, betty-nin xoşbəxtliyə çatmış və öz həyat yoldaşı ilə xoşbəxt olan şəhzadə ruh halından tamamilə fərqli bir qadına çevrilməsi, joan barədə - mükəmməlliyinə söz belə olmayan, amma mükəmməlliyin də yanında nə qədər çox bədbəxtçilik gətirdiyini (misalçün bu mükəmməlliyə layiq heç kimin olmaması) anladığımız, rogerin isə zarafat anlayışı olmasaydı serial yarımçıq qalardı dediyim çox incə nüanslar var.
bir anlıq sizə reklamçılığın və ofis həyatının maraqlı gəldiyini belə düşündürə bilər, amma çox təəssüflənərək deməliyəm ki, reklam həyatı yalandan ibarət olduğu kimi, reklam agentliklərində olan həyatlar da böyük bir boşluq və gicbəsərlikdən ibarətdir. 1960-cı illərlə 2020-ci il reklamında çox fərqlilik var, amma ikisi də, nəticədə, bir bezin qırağıdı.
sözüm onda yox. seriala baxın.