2. Persefona qədim yunan əfsanələrində Zevs ilə Demetra'nın qızıdır. O qədər gözəl olmuşdur ki, yeraltı dünyanın allahı aid (bax: hades)

persefonaya vurulur və Aid qardaşı Zevsin tövsiyəsi ilə onu ölülər dünyasına qaçırır. Oranın qaydalarından bixəbər Persefona Aidin verdiyi nardan yeyərək əbədi orada qalmağa məhkum edilir. Belə ki, ölülər dünyasında hər hansı bir şey yeyən kəs bir də yer üzərinə çıxa bilməz. Anası Demetra günlərcə qızını axtarır, axırda Yeri və Göyü izləyən Helios Demetraya yazığı gəlir, "Qızını ərinin gizli icazəsiylə qaynın qaçırıb" deyərək Demetranın ürəyinə "su sərpir". Hara su? Əsəb çıxır kəllə-çarxa. Məhsuldarlığın və bərəkətin tanrısı olan Demetra yer üzərindən əlini çəkir, güllər çiçəklər solur. Lakin ana qəlbi işte, əlləşir-vuruşur, axırda qızının ilin 6 ayı Yer üzərinə göndərilməsinə icazə alır. O gündən bu günə Persefona baharın başlanğıcı ilə əlaqələndirilir. Persefona yer üzərinə çıxdıqda güllər çiçəklər açır, ətraf yaşıllaşır, məhsuldarlıq artır. Nə vaxt ki o ölülər dünyasına Aidin yanına getməyə məcbur olur, bu zaman bitki örtüyü quruyur, təbiət cansız hal alır.