4. Yenə müxalif olmaq durumundayam. Hərdən deyirəm ki, bir dəfə də hamı deyəni de, amma başa düşürəm ki, onda mən gərək sözlükdəki hesabımı deaktiv edim.
Açığı, bu qarabağ situasiyasının şəxsən mənə bir isti-soyuğu yoxdur. Nə oralı deyiləm, nə o qədər vətənpərvər. Amma bu gün mən hamıdan əvvəl düşdüm küçələrə, boğazım yırtılana qədər qışqırdım. Ayağım qopana qədər oynadım, nə bilim yallı getdim, qazilərin qarşısında baş əydim, bayrağımıza bükülüb tanımadığım şəxslərlə şəkillər çəkdirdim.
Mən cahiləm. Cahiləm ki, millətimə və özümə 30 ildə bir xoşbətçiliyi, bir qələbəni (hər nə qədər “yarımçıq”, müddəalı da olsa) çox görmədim. Cahiləm ki, millətim və özümdə hiss etdiyim “kutlama” ehtiyacını doya-doya yaşadım, yaşatdım. Cahiləm ki, orada bizlə birlikdə ağlayaraq qol qaldırıb oynayan şəhid analarını görüb bir az da inandım nəyisə qazandığımıza. Ona yüzlərin əl çaldığını görüb qəhərlənən qazi bəyimi görəndə tüklərim biz-biz oldu.
Fəqət evindən bayıra çıxmayanlar bu mənzərələri görmədilər. Axı onlar cahil deyillər.
Mənə maraqlıdır kimdir burada cahil. Əslində bu gün mən həmişə hər şeyə müxalif çıxan əxlaqsız əxlaqlı deyildim. Çoxluğun içində itib-batan, amma yenə boğazı tökülənə qədər bağıran vətəndaş idim. Cahiləm. Xoşbəxt cahiləm.