11 yazar | 16 başlıq | 23 entry
yenilə | gündəm

12

tipsiz oğlanı yaraşıqlı göstərən amillər 16 yazarların fobiyaları 14 sözlük yazarlarının həyata dair məsləhətləri 10 klipi ilə dinlənilməli olan musiqilər 2 emosionallıq sözlük yazarlarının həyata dair məsləhətləri 6 başlıq entry nik uyğunluğu iq səviyyəsi tipsiz oğlanı yaraşıqlı göstərən amillər 12 güldürən entrylər introvertlik 3 olsaydı dünya tarixini dəyişəcək hadisələr bill wurtz tural həmid platonik sevgi lənkəran beynəlxalq hava limanı qiyas ibrahimov qüsursuz cinayət üçün detallar 2 sözlükdəki qubalılar azərbaycana və ya azərbaycanlılara xas xüsusiyyətlər güldürən başlıqlar düzəldilməli başlıq adları 6 lewis carroll sözaltı günlük 2 laçın talassofobiya insanın böyüdüyünü anladığı anlar gicdıllaq 2 reverse engineering Komfort zona eurovision 2021 12 xal yalnız bir azərbaycanlının anlaya biləcəyi sözlər 3 sweet home alabama ilk maaşla alınacaq şeylər azer bülbül ələ düşən ilk fürsətdə etmək istənilən şeylər 3 dialektika güldürən qəribə yuxular Qəfil gələn lezbiyan olma istəyi 4 sol framedə görməyə ən çox nifrət edilən başlıqlar akcent stereo love covid-19 caner erkin buy me a coffee altay bayındır azərbaycanda inflyasiya the weeknd azərilərin buta ilə problemi 2 split alternativ sözlük nikləri bərbər üzünü yuyarkən əlindən su içməyə çalışan adam







ölüm


    65. “Ölüm. Sadəcə 4 hərf idi mənim üçün. Heç bir məna kəsb etməyən söz. Heçnə hiss etmirdim deyəndə. Hərkəsin qorxduğu bu söz, nə idi axı. Niyə hərkəs ağlayırdı eşidəndə. Çox ölən olmuşdu, qohumda, qonşuluqda amma onları yaxından tanımırdım. Eşidirdim filankəs öldü. Deyirdim hə allah rəhmət eləsin amma bu qədər heçnə hiss etmirdim. Başa düşmürdüm ölümü.

    Nənəm uzanmışdı çarpayıda. Bütün uşaqları yanında idi. Anam da yanında idi. Birdən bütün səslər kəsildi nənəmin ürək döyüntüsü ilə birgə. Çığırışmalar başladı. Nənəm ölmüşdü. Ölüm. Nə idi axı ölüm. Niyə hərkəs ağlamağa başlamışdı. Niyə anam ağlayırdı? Axı niyə bu dört hərf bir insanı bu qədər ağladırdı? Birdə nənəm nəfəs almayacaq deyə? Sonra anamın çığırtısı gəldi, sonra xalamın sonra yenə, yenə. Məni çıxartdılar otaqdan. Axı uşaq idim hələ.

    5 saat əvvəl: dərsdən gəlmiş və tək isdəyi çarpayısına uzanıb telefon oynamaq isdəyən uşaq idim. Evə gəldim, ayaqqabılarımı çıxardıb otağa qaçacaqdım ki, nənəm çağırdı. içimdən heyiflənə-heyiflənə getdim. Bir-iki şey buyur elədi, elədim. Sonra otur dedi, oturdum. O mənə baxdı, mən isə tez getmək isdəyi ilə pərdəyə. Kaş ki, sizin universitetinizə girməyinizi görərdim dedi. içimdən güldüm. Axı niyə də görməsin? Nə var idi ki burda. Belə də dedim. Ay nənə görərsən də. Eyh bala dedi, başa düşmədim. Nə demək isdədiyini eyni ölümü başa düşmədiyim kimi başa düşmədim. Sonra, olar nənə gedim dedim, get dedi. Mən isə sevinərək çıxdım otaqdan.

    Bir anda gözlərim dolmağa başladı. Niyə axı ölümə görə yoxsa keçirtdiyim günahkarlıq hissinə gorə. Otağıma getdim. Qardaşıma dedim nənəm ölüb. O da başa düşmədi. Bir yaş daha böyük olmağına baxmayaraq o da başa düşmədi ölümün niyə hərkəsi belə incitdiyini.
    3 ay, 4 ay, 5 ay keçdi. Anamın ağlamaqları dayanmırdı. Aylar keçirdi anamın gülümsəməsi gəlmirdi, aylar keçirdi, anam daha da solurdu. Adı solmaz olan qadın sanki adını inkar edirmiş kimi dayanmadan solurdu.
    Artıq başa düşmüşdüm ölümü.
    Ölüm nənəmin yox anamın hər gecə yatmadan əvvəl nənəmi yuxusunda görmək istəyi ilə yanıb tutuşmağı idi.
    Ölüm anamın hər güləndən sonra ağlaması idi.
    Ölüm o dünyada yox bu dünyada idi.”

    — illər sonra qeydlərdən tapıb oxuduğum bu yazı necə hələ də mənə o günü olduğu kimi hiss elətdirir bilmirəm.


hamısını göstər

sən də yaz!