uşaq ikən velosipedsiz olmaq


    10. Ən çox ürəyimi verdiyim şey velosiped sürmək olub. bir tərəfim əzilsə belə velonu xəyalən canlandırmağım sakitləşdirə bilirdi. ağrı hələ də canımdadır. iki əlim də pis yanmışdı. onda belə ağlamağımın qarşılığında velosiped istəmişdim. Hansısa rəhmətlik qohumum da başımı aldadıb, ‘alıb gətirəm’ adı ilə aradan çıxmışdı. Dişimi dodağıma sıxıb, birtəhər dözdüyüm yadımdadır ki, indi əmi gələcək velosiped sürəcəm. Xülasə, arzum elə ürəyimdə də qaldı. Qaranlıqda ən son sürətlə sürmək yəqinki ləzzət edər insana. Bu arzum hələ də məndə yaşayır və yaşlanır. maşın moto, hətta at belə sürə bilirəm. Amma gəl bu sadə bir şeyi sürməyi bacarmıram. Heç vaxt velom olmadı, və başqalarından alıb sürməklə öyrənmək arzum da olmadı.
    Deyilənə görə asandı, amma mənə hələ də çətin gəlir.
    Moto sürübdə velo sürməyi bacarmayıb qorxmaq da ayrı dramadı.
    indi məni bir sual bürüyüb ki, görəsən niyə almayıblar. Elə də əlacsız olmamışdıq axı


hamısını göstər

sən də yaz!