1. Fyodor Mixayloviç Dostoyevskinin bədbəxt insanlar romanından sonra ikinci əsəri, psixoloji povest.

Əsərin məzmunu: Yakov Petroviç Qolyadkin sakit, ürəyiyumşaq, sadə bir Dövlət məmurudur. Ətrafındakı əksər insanların fitnəkar, yaramaz, ikiüzlü olduğunu düşünür. Bir gün gözlənilmədən özü ilə eyni adda, görünüş olaraq tam eyni olan oxşarı ilə rastlaşır. Lakin digər cənab qolyadkin ondan fərqli olaraq kələkbaz, yaltaq, fitnəkar insandır. Əsərdə qolyadkinin psixoloji vəziyyətinin gəldiyi son nöqtəyə qədər iki oxşarın mübarizəsinin şahidi oluruq.

Kitabı bitirən kimi təbii ki, tez qaçıb əsər haqqında analizləri, rəyləri oxudum. Qoqolun burununa oxşadan, Həmçinin Chuck palahniukin Fight Club əsərini yazarkən dostoyevskidən ilhamlandığını da yazanlar olmuşdu * yazıçı tərəfindən belə bir şey qeyd olunmasa da . həqiqətən üstünə bu tərzdə başqa bir əsər də oxunsa, mind opening bir şey olar.

dostoyevski özü bəyəndiyi və bundan əvvəl qələmə aldığı bədbəxt insanlar əsəri də bəyənildiyi üçün bu povestinin də uğurlu çıxışa Sahib olacağını fikirləşirmiş. Lakin dövrünün tənqidçiləri tərəfindən bəsit qarşılandığı da olub, əksinə yazıçının şizofreniyanı çox yaxşı izah etdiyini düşünənlər də. Əsər haqqında deyilənlərdən mənim ən xoşuma gələn isə öz oxuduğum kitabın arxasında yazılan alber camusa aid bu cümlə oldu: "xıx əsrin əsl peyğəmbəri karl Marks deyil, dostoyevski idi".

dostoyevskinin irihəcmli əsərlərini oxumazdan əvvəl mütləq oxunmalı bir əsər olduğunu fikirləşirəm.

Həmçinin:
(bax: Autoskopiya)