köhnə sevgilinin unudulmayan sözləri


    109. Sevgili olmamışdan, təxminən, il yarım əvvəl, gecə danışarkən məktəb vaxtı platonik sevdiyim bir qız haqqında ona* 2-3 şey yazandan * sonra mənə dediyi cümlələrdir. O sözlər mənə necə yer elədisə, heç vaxt yadımdan çıxmaz, hətta bu yaxınlaracan ss-i saxlamışdım.
    Gecə saat ya 1, ya da 2:40-neçə idi və eynilə belə yazmışdı:
    - Ay da, Zobrist, mən səni heç belə bilməzdim e.
    - Necə yəni belə?
    - Yəni nə bilim e. Mən elə bilirdim ki, sənin ürəyin yoxdu, sən robotsan. Ordakı da* nəsə daş zaddır. (arxasından da vəziyyəti yumşaltmaq üçün 1-2 smaylik)

    Həmin vaxt birinci kursa təzə başlamışdım, oktyabr idi. Məktəbdə necə idimsə, universitet uşaqları ilə də deyib-gülüb, qaynayıb-qarışma niyyətində idim və edirdim də. Dayandırdım. * Tamam ciddiləşdim. Əslində, bundan aylar öncə son zəngdə, necə deyərlər, tıncıxmışdım, vəziyyəti tutmalıydım. çünki kimin sinifdə nə tip olduğundan danışılanda mən "əyləncəli, güldürən, tema qaynadan oğlan*" idim, halbuki aralarında ən açıq sözlü, haqqını tələb, fikrini aydın ifadə edən (oxuyan uşaq temalarını qoyuram qırağa da, orası bütün məktəbə bəlli idi) mən idim və vicdan, ədalət kimi keyfiyyətlərin mental təfəkkürlü, dindar beyinli, hər işə mız qoyanda yox, məndə görüləcəyini gözləyirdim. O qız da yuxarıdakı sözləri deyəndə bu nəticəyə gəldim ki, insanlar məni tamam qəlibləşdiriblər və mən özümü başqa, ətraf isə məni tamam başqa görür. O qız məni əksərən zarafat edən, deyib-gülən görüb deyə ciddi şəkildə o qənaətə gəlibmiş ki, "Zobrist ciddi duyğulardan uzaqdır, kimisə sevə, aşiq ola bilməz". And içərəm ki, digərləri də elə bilib məni. Mən də unidə ciddiləşib, az qaynayıb-qarışaraq həmin o özümdə görülməsini istədiyim şeyləri göstərdim. Çünki bir az zarafat, səmimiyyət gördülərsə, sonra nə qədər ciddi mövzularda söhbət etsən də səni gözlədiyin qədər ciddiyə alan, fikirlərinə diqqət edən olmayacaq, gərək daimi olaraq sərt olasan, nadirən güləsən. Bəs onda nə baş verdi? Onda da oldum soyuq, qaynayıb-qarışmayan, neqativ adam. Hətta dostlarım demişdi ki, bir çoxlarının bu şeylərə görə (heç tanımadan) məndən zəhləsi də gedir. durduğum yerdə məndən qıcıqlanan n qədər adam vardı universitetdə.

    Sonra nə oldu? Heç nə. Bir nöqtədən sonra insan başa düşür ki, nə etsən də belədir, səni heç vaxt tam görməyə çalışmayacaqlar. Hətta özün göstərməyə çalışsan da, görmək istəməyəcəklər, çünki özləri çərçivədə olan insanlardır. Heç vaxt düşünməcəklər ki, insan, hər nə xarakterdə olsa da, necə profil göstərsə də, bütün duyğulara sahibdir. Nə qədər soyuq, ciddi olsa da, sevə, zarafat edib gülə bilər; nə qədər deyib-gülən, səmimi olsa da, içdən-içə nələrinsə fikrini çəkə bilər; utancaq qız yataqda dominant ola bilər; kələ kimi, "ağır abi" qaqaş da olsa, gülünc şeyə fobiyası, uşaqca hobbisi ola bilər; ən əsası, bir vaxtlar tema qaynadan, daim gülən, hər şeydən çoxlu-çoxlu danışan, hamının "bu uşağın gələcəyi çox parlaqdır" dediyi Zobrist illər sonra bütün 1 həftəni hər günü 6-7 stəkan kofe içib 24 saat otağından çıxmayan, heç danışmayan, tamamilə içəqapanıq birinə çevrilə bilər - bir sözlə, heç də tək bir pəncərədən baxılası, "o yaxşıdır", "bu pisdir", "o, loxdur, loserdir", "bu möhtəşəmdir, winnerdi", "o, duyğusuzdur", "bu, sempatikdir", "o zarfatcıldır, ciddiyə almayın", "çox ciddi adamdır, temanı tutmayacaq" və s. deyərək qəlibləşdiriləsi varlıq deyil insan.

    Əşş, kimə deyirəm e. Nəysə, nəysə. Siz yenə də qəlibləşdirin. Onsuz da, özü qəlibdə olan insanlar digərlərini də qəlibləşdirməlidirlər ki, tapışa bilsinlər. Mən özüm kimisini tapanda * biləcəm məndən biridir. Siz də bu entry-dəki misallardakı kimi öz qəlibinizə uyğunları tapın. Hər zaman səthi olun ki, həyatı yaşaya və orda-burda özgüvəni yüksək, sanki həyatı bilir, insanları da çox yaxşı tanıyırmışcasına hərəkət edə biləsiz. Necə ki, indi içi həmin qız qarışıq bütün o məktəb, uni, iş yerlərindəki tanıdıqlarım sözdə ailədən, həyatdan narazı olsalar da, gələcəyə dair xəyallarla, planlarla, sabaha ümidlə yaşadıqları, bildiklərindən bir qram şübhə etmədikləri halda, sözdə 95%-indən daha perspektivli (olmuş) mən bütün gecəni tamamilə sönmüş halda, qaranlıq otaqda "sabaha niyə sağ çıxmalıyam?", "sözlüyə, dəftərə, günlüyə yazdıqlarımın mənası nədir?" "bütün bunlar, bu qədər həmgamə nəyə gərək?" "bu, dəqiq belədir?" deyə düşünüb baş verən hər şeyi çək-çevir edib başdan-sona həyatımı gözümün önündən keçirəcəm.

    Qeyd: son abzas paradoks kimi görünə bilər: "özün insanları qəlibləşdirməməli olduğunu deyib, sonra onları eyniləşdirirsən. Bəlkə, sən onlara fərqli tərəfdən baxasan?". Məsələ budur ki, mən ətrafımdakılara hər zaman mənə yanaşmadıqları kimi yanaşmağa çalışıb, həmişə "bəlkə də, elə deyil" deyib dəfələrlə onları tanımağa, müxtəlif mövzularda dindirməyə, yenidən kəşf eləməyə cəhd etmişəm. Dolayısilə, belə olan halda, mənim ümumiləşdirməm həmin kəslərin məni qəlibləşdirməsindən çox daha həqiqi və doğrudur.


hamısını göstər

sən də yaz!