100. Bir neçə saat əvvəl bəlkə eyni qatarda olub gördüyünüz və bəlkə də söydüyünüz andır.

Həmişəki soyuqdəymədən və yemək saatını ötürmədən nəticələnən dəhşətli mədə ağrımla metroya mindim. Bilirsiniz saat 6-7 arası sıxlığı. Mindim və özümü guya sakitləşdirməyə çalışıram: "sakitləş, bir azdan düşəcəksən. Nəfəs al, nəfəs ver. Qollarımı niyə hiss etmirəm? Ayaqlarım niyə bu qədər böyüdü? Niyə yerləşmirəm? Deyəsən ortadan-mədə hissəsindən iki yerə bölünmüşəm" deyə-deyə onsuz da hallı idim, sıxlıqda daha da hallandım və metroda qrupyoldaşlarıma "ulduzda düşək, dözə bilmirəm" deyəcəyim yerdə qatarın ortasında yerə oturub qusdum. Ciddi-ciddi qatarın ortasına qusdum. Elə-belə də yox ha. Kruassan qalıqları, çeynəmədən udduğum böyük-böyük simit parçaları, hamısı gözümün önündə qatar hərəkət etdikcə sağa-sola gedirdi. Ağrıdan və əsəbdən ağlamağa başladım, ulduzda düşdük. Üçümüzün də ayaqqabısı qusmaq, gülməkdən ölürük.
Heç kəs də iyrənib düşmədi ha, yenə eyni sıxlıqda qatar qusmağın içində yoluna davam etdi. Artıq "qatara qusmamışam" da demərəm heç.