15. insanları səbrə çağıran söz adamı. vaqif düşünürdü ki, insan o vaxt yaradanı dərk edə bilər ki, səbirli olmağı bacarsın. səbrin simvolu durnaları ilk dəfə ədəbiyyatımıza vaqif gətirmişdi. necə ki, ana durna öz balaları ac qalmasın deyə öz dərisindən onlara yem düzəldir. və yaranın sağalma prossesi uzundur. bu mərhələdə ana durna öz balalarına nə yol ilə olur olsun yem axtarmağa davam edəcək..

Bir zaman havada qanad saxlayın,
Sözüm vardır mənim sizə, durnalar!
Qatarlaşıb nə diyardan gəlirsiz?
Bir xəbər versəniz bizə, durnalar!

Sizə müştaq durur Bağdad elləri,
Gözləyə-gözləyə qalıb yolları,
Asta qanad çalın, qafil telləri
Heyifdir, salarsız düzə, durnalar!

Xeyli vaxtdır yarın fərağındayam,
Pərvanə tək hüsnün çırağındayam,
Bir ala gözlünün sorağındayam,
Görünürmü, görün, gözə, durnalar!

Mən sevmişəm ala gözün sürməsin,
Bədnəzər kəsibən, ziyan verməsin,
Saqın gəzin, laçın gözü görməsin,
Qorxuram səfnizi poza, durnalar!

Nazənin-nazənin edərsiz avaz,
Ruhlar tazələnir, olur sərəfraz,
Vaqifin də könlü çox edər pərvaz
Hərdən sizin ilə gəzə, durnalar!