13. çox əjdaha və çox dəhşət bir yarışdı. biraz şişirdilmiş bir şey olacaq, amma özünə " mən də sürürəm" deyən hər bi kişi f1 sevməlidir. inanılmaz bir adrenalin partlaması verir. məsələ, sürətdədir. ağlınız Bakıdakı avtoş qaqaşlara getməsin, ya da Bakı jarqon ilə " ara işləmələrə" f1 ağıl və bacarıq tələb edən bir şeydi, elə oturdum ayağımı qaza basdım getdi deyil. biz də nə formula 1 var, nə də onun junior variantları olan f2, f3. biabırçılıqdır ala. bu boyda ölkədə bir dənə yer, yol düzəltmədilər ki, gənclər sürüş həvəsini öldürsün. iki hekayəmi danışacam maşınlarla bağlı... birincisi, o vaxtdı koroğludan qəsəbəyə manatlıq taksilərə minmişdim evə gedirdik. yəni, o taksilər indi də var, sadəcə söhbət o vaxtın söhbətidir. qaqaş, yolda 160-70 gedirdi. tanış, kənd uşağıydı. mən onu çoxdan tanıyırdım, maşın da köhnə azsamand ( iranındı, samand farsca at deməkdi elə). özü də babat sürürdü, keçidlər filan. qaqaş, qayıdıb sadəcə bir cümlə dedi sürüş zamanı. " siz, o vaxtdı bir məmməd verib sony-də futbol oynayanda, qaqaşuvuz need for speed oynayırdı" həqiqi də elə idi, elə o vaxtdan da tanıyırdım onu. sözümün canı, imkan var, şərait yoxdu, nə istedadlar batır. həm 130-dan sonra maşında heçnə görmürsən, sadəcə qabaq və ortadan gedən ağ xətt. vse.

digər isə, sürət qatarında gedirdim, qatar da uçur, ən azı 180-200 var. səhərin gözü açılmamış bomboş oturacaqlarda ayaqlarımı uzadıb, divanda otururmuş kimi vəziyyət aldım. birdən danq elədi. bu vəziyyət, eynilə, f1 şoferi kimi. uzanılmış və sürətlə gedən halda. dəhşət bir hissdi. əlbəttə, hamı maşını elə sürmək istəyər, həm sürət var, həm komfort. sadəcə ayaq uclarını pedala toxundurursan, qalanı da əlində cəmlənib. bitdi.

ölkədə nələr qurmaq olar, amma olmur. fərdi şəkildə nəsə eləsən, lap milyonlar da qoysan, ya bürokratik əngəl yaradacaqlar, ya " əəəə, sənə lazımdı, oturmuşuq da yerimizdə", ya da bir müddət sonra görəcəksən ki, ideyanı oğurlayıblar, hansısa holding yerinə yetirir, pasha logosunun adı altında.