11. Danışım Polşada olarkən etdiyim bəzi umbaylıqlardan. Deməli, mərkəzə yaxın olan hostellərdən birində qalırdım. Əvvəl qaldığım hostellərdə sosiallıq deyilən şeydən əsər-əlamət yox idi. Bura elə deyildi. Amma qəribə tiplər də az deyildi. Zaman keçirmək üçün ortaq zal kimi yer var idi. Zala girəndə bir qızın Azərbaycanca telefonla danışdığını görüb sonra söhbətə başlamışdıq. Yeni gəlmiş fransız bir oğlanın (əvvəl fransız olduğunu bilmirdim) qəribə, türklər demiş yargılayıcı baxışları var idi (hər dəfə yanından keçəndə elə baxırdı). Başladıq qaqaş haqqında danışmağa. Başlamaz olaydıq. Qaqaşdan tutmuş hostelin rəhbərliyinə qədər azərbaycansayağı qeybət etdik ayaqüstü. Söhbət-söhbəti açdı, bir çox şey haqqında danışdıq. Orta yaşlı, braziliyalı bir kişi var idi hosteldə. Biz söhbəti yekunlaşdırırdıq ki, çönüb yarım-yamalaq tələffüzlə "siz azərbaycanlısınız?" deyə soruşdu. Qızla bir-birimizə təəccüblə baxıb "hə" dedik. Sən demə kişi türkcə bilirmiş (tərcüməçi idi). "Biz bayaqdan danışırıq, bizi başa düşdün mü?" deyə soruşanda çoxunu başa düşdüyünü dedi. Yaxşı ki, onun haqqında danışmamışdıq -*
Digər bir kiçik xatirə isə ilk getdiyim vaxtlarda mallda olarkən başıma gəlmişdi. Carrefour adlı supermarketə girib 1-2 şey aldım. Verilən çeki küncdə zibil qutusu kimi şey var idi, ora atdım. Çıxmaq istəyəndə gördüm turniket açılmır. Sən demə çekin üstündəki barkodu turniketə oxudub çıxmaq lazım imiş (yandakı müştəri dedi). indi kor-peşman qayıtmışam zibil qutusunun yanına. Bir tərəfdən eşələyib axtarmağa da utanıram, amma gecikirəm də. Bəxtimdən çek üstdə idi deyə götürə bilmişdim