752. evimdən ötrü darıxıram ama bilirəm ki burda da qalsam, bakıya da qayıtsam hər bir halda darıxdığım şeyi əslində çoxdan itirmişəm. zaman keçir, həyat dəyişir. köhnədən tutub saxlaya bilmərəm, elə ya da belə onsuz da irəliyə baxmalıyam. ama mən bu qədər ağrılı olacağını ağlımın ucundan keçirmirdim. 2 il əvvəl necə əminliklə entry yazmışdım. "nə istədiyimi və nə qədər çox istədiyimi bilirəm" bu cümlə indilərdə tez-tez beynimdə əks-səda verir. yol boyu ağlamışam. mən burada olanda atam da ankaraya uçub. bakıda olanda özüm aparırdım həkimlərə, indi yuxularıma girir, bütün günü ürəyimdə onun narahatlığıyla gəzirəm.
adaptasiya olmaqda çətinlik çəkirəm. davamlı üzümdə narahat ifadəylə gəzməyim, içinə qapanıqlığımı personalın çoxu özündənrazılıq kimi interpretasiya edib. neyləyim ki davamlı üzümdə saxta gülüşlə gəzə bilmirəm?? qərarımı çox sorğuluyuram, bura uyğunam mı? bütün qərarlarımı sorğuluyuram, hər addımımı vaxtıykən milyon dəfə götür qoy etməyimə rəğmən elə hiss edirəm ki bütün seçimlərimin düzlüyü sual altındadı