3. ilk dəfə əzabsız zadsız dərs aldığım il. Yəni 0 travmatik hadisə, 0 qəlb qırıqlığı, 0 kədər. Guya bu il xarakterimin zəif yönlərini inkişaf etdirəcəkdim və bu zəif nöqtələr də elə demək olar ancaq "adi insan kimi davranmaq" idi. * skull emoji

Deməli mən sevməyi, daha doğrusu romantik sevgini bacarmayan insanam. Bir çox hissi hiss etməməyim kimi bu sevmək də belədir, Alınmır. Sevgililərim çox olub amk onun sayını deməyə adam çəkinir Amma onları belə sevməmişəm aq. Sadəcə rol aparıram harda qırıldı qırıldı mentaliteti ilə hərəkət eləyirəm. Ola bilər kiməsə görə bəzən obsessiv olum, nə bilim gözümə gözəl/yaraşıqlı gəlsin, başlayım hər poxuna kimi araşdırım zad və sonra ondan da bezim amma bunun da limerence olduğunu öyrəndim. Hətta o dərəcə "sevdiyim" adamlar mənə baxanda avtomatik bezirəm keçirəm başqa insanlara. O da ki sevgi zad deyil. Bu il 3 il sonra yenidən başladım sevgili olmağa, görüşməyə zada və gördüm ki yox e artıq rol aparmağı da sevmirəm. Axırda adını çəkmək istəmədiyim sayda insanların sonunda qərar verdim ki aromantikəm.

ironiyadı çünki məni tanımayan bilməyən bir adama aşiq olub sevmək cəhətdən özümü gücləndirib onunla evlənməyi planlaşdırırdım bu qədər insanla sevgili olmazdan öncə. Sonra özümü kəşf eləyib heç həmin adamı da sevmədiyimi öyrəndim. Mənim tək aşiq olduğum adam, həqiqi eşqim elə mən özüməm deyəsən (deyəsən yox, 100%). Bir də bədii, real olmayan obrazlar. Bu qədər adamla sevgili olmağımın səbəbi də kiminsə üstündə idarəmin, təsirimin olmağını sevməyim idi elə. Sadəcə fikirləşəndə mənə özümü daha da çox sevdirir * yeah, I'm that great

#360420 (baxma: 2022 suzuki predicted that)