7. (baxma: Heç danışmadan dursam yanında)
sözün bitdiyi yerdə varlığın izaha çevrilməsi
Əvvəl hər şeyi izah edərdim, qarşıdakı da izah etsə anlamağa çalışardım. indi nəsə yoruluram. Boş söz yığınağı kimi gəlir. Özümü sübut etməyə də ehtiyac yoxdur. danışmaq, izah etmək, anlaşılmaq ehtiyacı da görmürəm. Bəzən birgə də susmaq lazımdır, sükut danışsın sakitcə. Anlayan adam izahsız da anlayır onsuz. içini boşaltmaq istəmirsə hisslərini 2-3 cümləyə töksə kifayət.
Kafka demiş
“insan özünü izah etməyə məcbur olduğu anda tək qalır.”

Elə isə cüt oturub tək hiss etməyin nə mənası var?
Məndən olsa sadəcə qucaqlayıb oturaram insanlarla. Daha dəyərli, daha həqiqi gəlir. Mən kiminsə şad xəbəri olanda da bəd xəbəri olanda da qəzəl demək istəmirəm, əgər həqiqətən sevindimsə/ kədərləndimsə atılım üstünə qucaqlayım ya ümumiyyətlə sakitcə durum.