11. Yuxarıda yazılan əksər entrilərlə razıyam. 2-3 il əvvəl bu başlığı görsəydim yazacağım çox söz olardı.
Bugün hər şey tam fərqlidir. Valideynlərimin ruh halı getdikcə pisləşir, artıq tam gözlənilməz addımlar atırlar. Bir gün itirəcəyimi bildiyim halda maksimum məsafə saxlamağa çalışıram. Qəribədir, bəlkə də sevdiyini deyə bilməmək başlığı bu yazıya daha uyğun gələrdi. Bəzən hisslərini ifadə etməyə tam qarşı tərəf mane olur. Bu maneə uşaqlıqdan başlayır, əvvəl cavab qaytarmaq adı ilə əsəb və kədərimizi paylaşmaqdan məhrum edirlər, daha sonra səsiniz bərk çıxır adı ilə gülüşümüzü boğurlar, vaxtaşırı ailədə bizi tam tənha və dayaqsız hiss etdirirlər. Sonluq isə bura varır - sənin üçün darıxmışam, daha tez-tez əlaqə saxla sözünü özünə ərk edib deyə bilməyən valideyn və onu çox sevməsinə baxmayaraq bunu ifadə etməyi bacarmayan uşaq. Bilirəm, bu yazını heç vaxt görməyəcəklər, bəlkə də ona görə burada onlara sevgimi paylaşmaq daha asandır.