372. Bayaq Google Photos mənə 4 il əvvəl bu günü xatırlatdı. Onun yorğun ikən başını çiynimə söykəyib yuxuya getdiyi o sakit anı... Həmin ana bir neçə saniyəlik qayıtmağın necə bir hiss olduğunu yenidən xatırlamaq. Sanki zaman qısa müddətə dayanır və insan unutduğunu düşündüyü hissləri yenidən yaşayır. Sevməyin və eyni zamanda sevilməyin necə bir hiss olduğunu yenidən anlamaq. Heç nə demədən yanında rahatlıq tapan bir insanın varlığını, bir çiynin kiminsə ən təhlükəsiz yeri ola bilməsini... indi isə hər ikimizin həyatında qəribə bir həqiqət var. Bir zamanlar eyni anın içində yaşayan iki insan, bu gün eyni dünyada bir-birindən tamamilə xəbərsiz həyatına davam edir. Bəlkə eyni şəhərin küçələrindən keçirik, eyni səmaya baxırıq, amma artıq bir-birimizin gündəlik həyatında heç bir izimiz yoxdur. Bəlkə də birimiz heç həyatda belə deyilik. Sadəcə baxdıqca anlayıram ki, bəzi anlar bitmir. Onlar sadəcə keçmişdə qalır. insanlar dəyişir, yollar ayrılır, həyat qaldığı yerdən davam edir. Amma bir neçə saniyəlik xatırlatma belə, illər əvvəl yaşanmış bir hissin nə qədər həqiqi olduğunu yenidən xatırladır...
Və sonra telefonun ekranı sönür. Xatırlatma yox olur. Həyat isə olduğu kimi davam edir... Hər ikimiz üçün, ayrı-ayrı yollarla.