159. son vaxtlar düşünürəm ki, bu illər ərzində bizim onunla heç birlikdə şəkilimiz yoxdur və söhbətlərimiz də “salam-sağol”dan oyana keçmir. aramızda səssiz dərin uçurumlar var və körpülər də sınıq-salxaqdır.

necə oldu, buraya gəldik, bilmirəm. düzü, heç bir ciddi əsas da yoxdur deyə düşünürəm. mənim susquluğum onun susqunluğu ilə dostdur.

gənclik illərimdə düşünürdüm ki, heçnə öyrətməyib mənə və öyrətdikləri də cəfəngiyyatdan ibarətdir. özüm inşa etmişəm öz piramidamı. hansı dərin yaraları daşımışam, bilməyib. qəhrəmanım deyildi deyə çox əsəbləşirdim bəzən. niyə vito carleone, ama o yox?

bu gün isə onu daha yaxşı başa düşürəm. deyəsən böyümüşəm və deyəsən bütün səhvlərimin səbəbkarının o yox, özüm olduğunu anlamışam.

bir iran filmi vardı: qapının kandarında ailə üzvlərinin ayaqqabıları. atanın ayaqqabısı bütün fəsillərdə eyni idi, ailə üzvlərinki isə mövsümə görə dəyişirdi. çox təsirlənmişdim həmin səhnədən. və bu yaxınlarda qapının kandarına baxdım, eyni mənzərəni gördüm. tələbə vaxtı aldığım, köhnəlmiş və illərdir geyinmədiyim krasovkalarımı atam geyinir hazırda. soruşdum və dedi: “çölə geyinməyə elə bunlardır təkcə, amma lazım da deyil”.

bədənimi titrətdi bu iki cümlə, əllərim əsdi…bir anlıq özümü dünyanın ən oğraş insanı kimi təsəvvür elədim. partilər, jagerlər, tekilalar, bodrum, qlamurkalar, hədiyyələr- bütün bunlar üzümə sillə kimi çırpıldı. və bunların fonunda köhnəlmiş krasovkam.

əlindən tutaraq çölə çıxardım. hara gedəcəyimizi soruşdu, hava alaq dedim. ən yaxşı geyim mağazalarından birinə getdik. 2 köynək, 2 şalvar, 2 ayaqqabı aldım ona, etiraz etdi, amma dinləmədim. sonra apardım kabab yeməyə. o uşaq kimi iştahla yeyir, mən ona baxıram. niyə yemirsən?- deyə soruşur, yalandan “iştaham yoxdu” deyirəm. amma boğazımdan keçmir yemək…keçmir ki, ona olan etinasızlığım boğazımda düyünlənib... keçmir ki, ona qarşı bu günədək etdiyim haqsızlıqlar məni yeməkdən küsdürüb…

Yadımda düşür, uşaq olanda o aparırdı məni kabab yeməyə. mənə kabab yeyirdi, özünə isə qutab. Mən yemək yeyirdim, o mənə baxırdı. niyə özünə kabab deməmisən? - deyə soruşduğum zaman, “iştaham yoxdu” deyirdi...bu gün anlayıram ki hər iştahasızlığın arxasında dərin bir kədər yatır…