21. 5 yaşım olardı. yeni il idi. balaca qırmızı şarım var idi. balkondan çıxardıb küləyə tutanda əlimdən uçub getdi. 1 saat ağlamışdım. bir də gördüm atam əlində həmin şarla evə gəlir. elə heyrətlənmişdim ki, sevincimdən uçurdum. elə bilmişdim atam sehirbazdı. atam qədər məni başa düşən, mənimlə fəxr edən, uğuruma sevinən, mənə inananan, səhvlrimi bağışlayan, hamı üz çevirsə də yanımda olan 2-ci bir adam yoxdu. ən pis ata da atasızlıqdan yaxşıdı