15. bu yaşanan tarixi idi və mən onu qaçırtmışam. həyatda bir 68 parisini ikinci də gezi parkı hadisələrini qaçırdığıma heyfslənirəm. çünkü bu hadisələr mənim məzun olduğumdan iki il sonra oldu, orada olmadan, haqqında nə qədər danışsam az ola bilər, amma fikirlərim var.

gezi parkı xalqın yığılıb, yığıldıqca boşalmağa ehtiyacı olan nifrəti idi. nifrət orada yaşanan ruh üçün şişirdilmiş ifadə ola bilər, amma tarix olaraq nifrət idi. haqqlı nifrət.
bu insanlar 77 taksim hadisələrini, 80 darbesini bilən, görən xalq idi. 77-də küçədə güllənənlər, 80 darbesində küçələrdə, həbsxana zirzəmilərində yaşanan faşizanlıqlar, cumartesi anneleri unudulmamışdı.
90 nəsili apolitik sayılırdı. ciddi hesab edilmirdilər. amma o 90 nəsili bütün küçəni süpürdü, polisin qarşısında barikada qurdu, küçədə qazın təsirindən əziyyət çəkən heyvanları qucağına götürüb qaçırtdı, səhərə qədər mübarizələrini davam etdirdilər. bunlar bilinən, görünən reallıqlardır. hamının bildiyini o qədər yazmaq istəmirəm.
təzədən təkrarlanmasını, xaosun aid olduğu yerə -küçələrə- qayıtmasını istəyirəm. təzədən təkrarlanması üçün bəlli müddət lazımdır. uzun ola bilər bu müddət. bu müddətlər boyu yenidən yığılmalıdır o nifrətlər. sonra taksim meydanı yenidən xalqın olacaq.
gezi parkı vicdan və insanlıq iyi veriridi. bugün asanlıqla tapılmayan iki fərqli nöqtələr.