20. bəzən elə yalnız qalmaq ki,sanki kainatda tək qalmısan.əsas da belə şeylər önəmli günlərdə yada düşür.nə qədər kitab oxumaq ya da gitara çalmaq olar ki..vallah dilləri ağızları olsa dönüb başımı tumarlayacaqlar az qala.insan həyatı bu qədər dəyərsiz deyil amma təsəvvür et ki, bipolyarsan və antidepressantı 2il əvvəl buraxmısan.yenə bu başlıqdakı səbəbdən istifadə edirdin..indi hiss edirsən ki, yalnız qalmaq əslində öz seçimin idi ; zəng etdiyin,mesaj atdığın insanlardan telefona cavab gəlmir , əlini qaldırıb bir işin qulpundan tutmağın gəlmir , həmişə güldüyün lətifələr artıq gülməli gəlmir , deyirsən barı ağlayım içimi boşaldım,görürsən ki gözlərin belə səndən inciyib,gözündən yaş gəlmir , otaq get gedə soyuyur , dünya yavaş yavaş qaralır , deyirsən əşi mənimki bura qədərmiş,səssiz səmirsiz sikdirim gedim , indi də intihar məntiqli gəmir...bilirsən ki, indi qozunda deyil heç kimin sən gedəndə nə dəyişəcək axı...necə deyərlər sikim bu dünyanın etibarını...