futbol oynayarkən topun qonşu həyətinə düşməsi

bir anlıq həyat dayanır. günəşin belə dayandıra bilmədiyi qırğın futbolun nəfəs almağı belə unutdurduğu atmosferi bu hadisə dayandırır. ala o vaxtı kim atırdısa söyə də bilmirdik. heç nə demirdik, bütün fikir top dalıycan qaçırdı. fikir vermisinizsə eyni adamlar atırdı həmişə. bir dənə gijdıllaq olurdu özünü ronaldo zad hesab edirdi, zıplıyırdı blət bilirdin ki, sikdirdi məhəbbət. elə qonşular var idi heç nə demirdi, eləsi var idi sikirdi bütün həvəsimizi. biz oynadığımız yerin solu cənnət sağı cəhənnəm kimi idi. tərslikdən top çox vaxt cəhənnəmə düşürdü. di get blət cəhənnəmə qədər yolun var. kim atırdısa o götürürdü. hələ helyum şarları var idi, işin əyləncəsi, mırta topu dalıycan qaçırdan ərköyün, birazda çılğın qaqaşlar. onlar ibnəliyinə atırdılar, söz də diyəmmirdin ya hansısa dostuvun dostu olardı ya da məhəllənin böyük abilerinden. o qrupun arasından həmişə bir tarzan çıxardı, hasarı dırmaşıb cəld götürüb gələrdi. kaş həmin anda məhəlləlilərdən gördüyü hörməti bir balaca həyatda görərdi.