fəsilsəl düşüncələr

yavaşdan yağışın və üşüməyin qoxusunu aldıq. elə düşünürəm ki, bu qış yaxşı olacaq. hər nəfəs darlığının sonunda bir don hiss yatır qəlbimin bir tərəflərində. yaydan sonrakı fəsillərdə qış yuxusuna getməyi heç başa düşə bilmirəm. bəlkə özüm qış yuxusuna gedim? həyatımı dəyişdirə biləcək nə edə bilərəm? hərdən fikirləşirəm. söhbətlərimiz, məqsədlərimiz, fikirlərimiz o qədər bayağıdır ki, hərdən özümə sual verirəm nə çatmır? hər şeyi bir qırağa qoyanda əslində ortada heç nə olmadığını görürəm. hər qışa yaxınlaşanda biraz qorxu gəlir ürəyimə biraz da kasıb uşaqların hayqırışları kəsir qapılarımı. bu xaraba dünyada hər kəsə yaxşı olmalıyıq düşüncəsini qaranlıq qəlblərdən alıb parıldayan sevgi dolu qəlblərə kim yüklədi? hər şeyi zarafata almağı kim öyrətdi bu ürək ağrısına? əslində yaşamağa güc gələndə düşünmürəm bunları, bir qırağa çəkilib ağlayanda gözlərimin önündən bir film nəzdində yox olurlar. hər şeyi qırağa qoyuram, sevmək də yorulur bə sözlük deyib susuram..

yazarların paylaşmaq istədikləri musiqilər

(spotify: />
yenə tüklərim biz biz oldu. elə bir yaralı musiqidir ki. çalğı alətləri elə bil başıma vurur. bunun timsalında bir neçəsi var. yenə qızdırmam qalxacaq, ya da sabah sərxoş sərxoş gəzəcəyəm. bilmirəm. bəzi musiqilər elə şeyləri xatırladır ki, mənə. elə xəyalları yuyub atır ki,, bilmirəm nə edim. əllərim əsir, ürəyim yerindən çıxacaqmış kimi hiss edirəm. ya siz yaxşı sənətkarsınız, ya da mən xəstəyəm. xəstəliyimin çarəsi deyəsən arzuladığım peşmançılıqlarım idi. yuxulu gəzgin kimi sabaha doğmamaq ümidi ilə..

yazarların hazırda düşündükləri

tam azik hərəkəti eləmişəm. bəyaqdan düşünürəm sıxır məni. onsuz bilirəm sabaha keçib gedəcək. insan səs eşitmədikcə düşüncələr dörd divara çevrilir. bu gün nəsə olmuşdu mənə. ümumiyyətlə son günlər. işimə fokuslanmalıyam bu gün daha yaxşı anladım. onsuz da bu gəmilərdə düşünməmək üçün varıq. xəyalpərəst insanlar iş sahibi olmasın deyə pankartlar görmərik inşallah yaxın gələcəkdə. xəyalpərəst insanlar dünyanın ən darıxdırıcı işlərini görsünlər. elə bir iş ki, heç bir məsuliyyət hiss etməsinlər. nəysə bu gün az qala filtiri korpusun bağlayanda çaşıb filtiri içinə taxmamışdım, müştəri dedi pis təsir elədi. həqiqətən sadə bir şeydə belə düşüncəsizlik, yaddaşsızlıq öldürəcəl məni. əlavə olaraq bu gün w203 mator/sürətlər qutusu yağı dəyişirdim. matora 8 litr yağ tökdükdən sonra çaşıb 4 litr yağı (dövriyə olunacaq sürətlər qutusu yağını) matora tökdüm. toplamda 12 litr yağ ilə bublikdən yağın gəlməsini gözlədim. çox gicdıllaq vəziyyət idi. sonradan dənq elədi ki, karobkaya tökməli olduğum yağı matora tökmüşəm. bir umbaylıq daha elədim. palit olmasın deyə matordan 4 litri boşaldıb o yağı vazvrat saydım. yenidən tökdüm karobka yağını. çox utanc verici gün idi. bilmək olmaz bəlkə də matorda 1.5-2 litr yağ qaldı. nə olar, olar dedim və eləcə saxladım. bilmirəm axrı nə olacaq, amma, heç düzgün hərəkət etmədiyimi bilirəm. biraz da etirafa oxşadı. diqqətli olmalıyam onu düşünürəm. sabahdan iş sırasında telefon işlətməyi də dayandıracam. bu günki hərəkətim çox əsəbimə toxundu

uşaqlığı xatırıadan cümlələr

(baxma: əmi siftaforu keçib saxlayarsan)
(baxma: ver bir kruq atim da)
(baxma: vusal atasinin telefonuna seks vidyosu yüklüyüb)
(bax: otur dur düzələcək)

borc vermək

insan zamanla dəyişir. belə deyərdim ki, azərbaycan kişisinin ən böyük problemlərindən biri dolanışıqdır. dolana bilmirik, yaş artdıqca toyların sayı çoxalır, ehtiyaclar tavana çıxır, insan olduğumuz yadımıza düşəndə amansızca, amansız şeylərə pul xərcləyirik. heç kim eyni şərtlərdə doğulmur və eyni şəraitin yiyəsi deyil. elə adamlar var ki, heç nəyin yiyəsidir behin verib ömürlük fırlanır. əslində insanı analiz etmək çox asanddır. hərdən deyirlər; "qaqa, bilirəm ki pulu qaytarmayacaq ona görə vermədim." abi, bilirəm ki, köynəyi versəm it zulumuna salıb qaytaracaq mənə." fikirləşəndə bunları bilmək elə də ultra zəkaya sahib olmaqdan keçmir. əsas məsələ bunları bilərək hər zaman eyni səhvləri etməkdir. əslində düzgün davranış şəkli deyil, ağla məntiqə sığmayan bir şeydir qayıtmayacaq bir yaxşılığı etmək. istər istəməz, sən hiss etməsən də onun fikri səni aparır. hardasa yadına düşür, bir siqaret yandırtdırır. ümumi götürəndə yazıq insan hərəkətidir. bəlkə də arsız insan hərəkəti də demək olar. fikirləşirsən ki, mən kişi kimi dastoynu adamlar seçməmişəm. özlərini orda burda elə aparırlar ki, elə bilirsən kiminsə haqqına girməzlər. kişi olmaq bir mübarizəni doğurur hər zaman. yazığım gəlir mənim onlara. dediyim kimi insan dəyişkən varlıqdır və dəyişdikcə hamıya öz yerini bildirirsən. gördüklərimiz dəyişdirir bizi, mən heç vaxt düşünməzdim ki, 5 ildir davamlı yox deyə bilmədiyim bir kişi qəhbəsini bir gündə ağzın nətər sikirəm. bəli, hər şeyin başı yox deməkdir və dəyişirik zamanın çaylarında səssizcə. artıq əvvəlki bizi görmələri üçün uzaqlarda adını bilmədiyimiz dağın ətəyində dombalaq aşmalıdılar. ama onlar uzaqlarda hündür dağlardan qorxub, palçıq sularda ömürlərini başa vurmağı gözləyirlər.

pinterest

çox maraqlı platformadır. demək olar ki, hər şeyin şəkli var. ağlımdan nə keçir şəkil olaraq ilk burda axtarıram. özü də necə bir algoritmadırsa ancaq estetik şəkillərdən ibarət görüntülər çıxır qabağımıza. amator sevənlərin xoşlamadığı platform.
(baxma: yazarların pinterest kəşfetləri)

sözaltı günlük

addım addım hara gedirik xəbərimiz yoxdu. bəzi şeyləri hiss edirik, amma, kimin üçün yaşayırıq, bu qədər yazıları nə üçün yazırıq? hiss etmirik. həyata qarşı o qədər əsəbiyəm ki, nə qədər dombalaq aşım axırda biri düz aşmadın, bir də aş deməyəcək? görəsən nə vaxt fərqinə varacağıq ki, düz dombalaq aşmışıq ikinciyə ehtiyac yoxdur? niyə sözlərim üst üstə düşmür bir biriylə dalaşmaq istəyir? niyə haqqımızı tələb etməli olduğumuz yerdə dombalmağı məqbul sayıırıq? hər gün bir kəlməylə yuxuya gedirik, amma, sabahsı gün o kəlməni uduruq? niyə yatıb durana qədərdir xoşbəxtliklərimiz? düşünməmək üçün insan özünə əziyyət verər mi? özümüzü elə aparırıq ki, böyük bir azınlıqdayıq sanki. afrikada su axtarırıq, everestdə məktəb axtarırıq? məktəbini sikim düz əməlli məktəb yoxdu hu düzlükdə? niyə everstdə çıxardırsınız camaatı? nə vaxta qədər özümüzü günahkar edəcəyik? bir məktəh yoxdu everestdə camaat gedib istrahət eləsin? adamlar bir macəradır deyib keçir, amma, biz itin zülümündən keçib adın qoyuruq həyata qarşı uzanan kədər çırpınışları? əslində olmağını istədiyim şeylərə bir tək uşaq kimi həvəslə qaçarkən, böyük bir xəyal qırıqlığına uğramaq incidir adamı. çox şey istəmirik ki, bir tək şey istəyirik. ağlımız gedib ələddinin cininə birin üstünə beş qoyanda fikirləşərsən onu, sikdiyimin həyatı. yenə də deyirəm, vaxt nə tez keçir içini sikim bu entry kimi? axır bir gün hər şeyi etiraf edib deyəcəyəm qoy bilsinlər, bu tozlu səhralardan nə düşüncə gəmiləri keçdi. hər yerə gec qalmaq həyat fəlsəfəmiz olub, heç kimi qoymuruq qabaqlasınlar. camaat ən sevdiyi filmlərdən danışır. day bilmirlər ki, biz film çəkirik. hər gün yeni şeylərin başını divara vurmaq öyrədir insanı. daha əvəllər tay tuşlarımız filmləri sıralayarkən bizim pərişanlıq. filmləri sadəcə maraqlıdır deyə, gözlərimiz eyni ssenariləri, eyni eyni şeyləri görməyək deyə izləyirdik. şimdi filmler de kendi anlamını yitirdi. çünki artiq özümüz baş roldaydıq. hər şeydə hər zaman geridə qalmaq, əslində geriyə baxanda daha çox şeylər başa salır insana. cəhalətin rəmzi olmuşuq, amma, danışmağa çox daha çox şeyimiz var xəbərləri yoxdu. :(

yolda ünvan soruşarkən deyilən ilk istiqamətdən sonrasını dinləməyərək həmin istiqamətdə başqa birindən yenidən ünvanı soruşmaq

elə bilirdim bunu yaşayan tək mənəm. yol bəhanədiye məsəl götürək bir müəllim. dərs başa salır. məsələn riyaziyyat müəllimidi. analtik həndəsədən danışır. ya fikrim başqa yerdə olur, ya da anlatma üsulu sıxıcıdı. ona görə də hər kəs nə qədər bilsə belə müəllim olmamalıdır. indiyə kimi tək tük müəllimlərin başa salması məni qane edib. abituriyent vaxtı bir tək az dili ədəbiyyat müəllimi və tarix müəllimi idi ki, dərslərinə gedəndə xoşum gəlirdi, çünki dərsləri maraqlı keçirdi. uşaqlar var idi, bir məsələni 10 dəfə soruşurdular sırf başa düşsünlər deyə. əslində yacşı bir şeydir bu, amma, birinə əziyyət verməyi heç vaxt məqbul saymadığımız üçün boş verib yenə yükü öz üzərimizə atırıq. yol soruşduğumuz adamla sanki var olub, olmaması məsələsini söhbət edib yenidən başa dönürük. səbəb məncə kiməsə əziyyət verməməkdir. bəlkə də insanlara möhtaclığımızın nifrətidir.

2026 fifa dünya kuboku

əslində maraqlı sayıla bilərdi. bəzi klublar üçün yeni era başladı. sürpriz komandalar yerlərini bərkitdi. yeni yeni həyəcanlar axtarır turnir. nəyinki dünya kuboku, çempionlar liqası da maraqsız keçdi. sosial media tək bizim yox, hamının başını yeyib aparıb. artıq futbolda skandal axtarırlar, maraq yox. qeyri adi istedada sahib oyunçular yoxdu, taktika bütün əyləncənin belini qırır, istəsən də istəməsən də taktikaya oturmalısan. əvvəllər braziliya var idi. tək maraq qatırdı turnirə. rəqsləri olsun, istedadlı oyunçuları olsun. indi elə şey yoxdu, cızıqdan çıxanda başından vururlar. onsuz da futbol belə davam etməyəcək, gün keçdikcə dəyişir. futboluj taleyini həll edən futbolçulardır. niyə ispaniya oyunlarına baxanda yuxumuz gəlir. ulduz yoxdur. yamal falan da ulduz deyil. bütün oyunlarda sağ cinahda 3 oyunçu arasına girib uzaqdan plase yoxlayan adam. hər oyun eyni şeyi təkrarlayan insan ulduz ola bilməz. bu dəqiqə dünyanın ən yaxşı oyunçusunu da bağlamaq asanddır. ona görə də baş məşqçi faktoru ortaya çıxır. baş yorduğumuz heç nə maraqlı deyil. bizim kimi futbol da bayağılaşmağı seçir. eyni şeylər, eyni oyunlar, eyni atmosfer, və futboldan başı çıxmayan cahil kütlənin çoxalması.. siyasətçi futboldan danışır, sosioloq futbol analiz edir, tarixçi gedib dədə babalarının qəbrinə çıxır futbola calıyır. bir qıraqda oturub zövq almağa çalışan insanlar üçün futbol hər zaman maraqlıdır və rəngarəngdir.

edit: camaat turnirdən sonrakı qalmaqalları sıxıb, analiz etsin. biri demir ki, filan oyunçu əladı. baxılmır, izlənmir. trampın qırmızı vərəqəni ləğv etməsi daha çox danışılacaq, nəyinki, fransa baş məşqçisinin 2012-ci ildən bu yana uduzduğu finalların/yarımfinalların səbəbi.

sözaltı günlük

hərdən fikirləşirəm. nə yaxşı ki, əsgərliyə getdim. həyatımın elə bir dönəmindən keçirdim ki, biraz da buralarda qalsaydım ya özümü öldürmüşdüm, ya da ölkədən çıxıb getmişdim. çox dedilər ki, magistraturaya qal hazırlaş. əslində içimdə başqa fırtınalar qopurdu. ən əsası heç kimin fikri ilə razılaşmama məsələsi. kim nə deyirdi, itələyirdim. eyni fikirdə saatlarla qalmaqdan bezdiyim üçün heç nə fikirləşmirdim. bunu da ayıq başla etmək mümkün deyildi. hər gün içirdim. bir günümü o biri günə itələyirdim. ediləcək listəsi dolub daşırdı, ortada heç nə yox idi. həmin günlər yeniyetməlikdən təzə-təzə çıxırdım. hamı ilə dalaşırdım, sonra içməyə qaçırdım. əsgərlik ən çox qiyməti olmayan dəyərlərlə qucaqlaşmağı öyrətdi mənə. açığın desəm 1 il boyunca bütün dərdlərdən, fikirlərdən azad oldum. 1 il mənasız bir bədəli ödəyəcək adam niyə digər həyat;- yəni mülki həyatı niyə düşünsün. gecə saat 3-5 arası posta çıxan adam niyə düşünsün dünyanın dərdini? bir növ terapiya məktəbi kimi idi. mülki həyat ilə oranın həyatda qalma mübarizəsi bir-birinə çox bənzsə də arada bəzi nüanslar var. tam olaraq bu nüanslar idi məni oraya bağlayan. burda müəyyən statusuna görə sənə hörmət qoyurlar, orda isə dəyərlərinə və şəxsiyyətinə görə. əlbət ki, komandir heyyətdəndən getmirdi söhbət. əsgər dostlarından gedirdi. hərdən gecə vaxtı kazarmanın arxasında çəkdiyimiz siqaretlər gəlir ağlıma, dördüncü postdan 5ci posta siqaret istəməyə gələndə ilişib qaldığımız şirin söhbətlər. vaxtın getməsi üçün hər xatirəyə, hər yaşanmışlığa əl atırdıq. bax sikəcəm axı, gül kimi entry giririk, hansısa dalbenin biri gecə saat 2də 11 manat pul istəyir. halbuki 1 saat bundan qabaq 10 manat pul atmışam. gecənin bu vaxtı qumar oynuyarlar mənəviyyatsız? bax belə şeylərə görə gözəldir əsgərlik. başın dinc. maksimum hansısa maxeni yola verərsən. 5 il bundan qabaq da oturub içdiyim stoldakı qənd qabıya çölün işığı düşüb işıqlandırırdı, indi də elədir. zaman keçir və bəzi şeylərin yeri dəyişmir. eynilə həmin qənd qabı kimi. bir kəslərin hissetdirdikləri də dəyişmir, ama, nə qədər etsən də onu həyatından, beynindən, yaşanmışlıqlarından çıxardıb bir kənara tullaya bilmirsən. məskunlaşdığım bir koma da olsa, onla bağlı o qədər xatirələri niyə və necə bir kənara tuılayım? zəmanə çox pis dəyişib. o qədəe pis dəyişib ki, əvəllər az yaşlı uşaqlar atalarının sözünə baxmayanda sevinirdin. indi narahat olursan, çünki, iti qurdu, peysəri doludu. əsas da narkotik. elə bir şeydir ki, sonunu bildiyin uçuruma tullayır səni. sonu olmayan yolları sevdiyimiz üçün narkotik də yan keçdi bizdən. şükür allaha təmizik, bir dənə siqaretimiz var o da olmalıdır kimi bir şey. dizlərim o qədər sızıldıyır ki, insan nə qədər yorulursa o qədər də qaçmaq istəyir. bu gün elə bir sual aldım ki, gülməkdən özümü saxlaya bilmədim. rəsulzadə, elçibəy, yoxsa heydər . təkərə düşdüm, cavab verə bilmədim. gör neçə illərdir, insanımız nəyin üstündə dalaşır, nələrin, kimlərin mübahisəsini aparır. əslində siyasi tariximiz müstəqilliyi alandan bu yana o qədər də qeyri-adi deyir. naxçıvanda kondisaner zavodu, bakıda paltaryuyan fabriki falan. niyə illərdir camaat verlişlərə çıxır, debatlar aparır, konfiliktlərə girirlər. bəlkə də onlar da hər şeyin fərqindədirlər, sadəcə mırtlaşırlar. bəlkə də elə poxa düşüblər ki, zadniyə versələr çörəksiz qalacaqlar. hərənin çörəyi bir dərədən çıxır. dərənin yiyəsindən qorxurlarsa problem yoxdu. onuz da bu ölkədə hər şeyi qorxu ilə idarə edirlər. insanın bəzi hallarda qorxması çox önəmlidir. məsələn; avstraliyada camaat unitazdan zəhərli hörümçək çıxacaq deyə qorxur, biz isə otruduğumuz yerdə "3-cü bölməyə yaxınlaşarsınız zəhmət olmasa" sözündən qorxuruq. görəsən yenə nə pox yemişik deyə düşünüb sıçaraq gedirik bölməyə. birinə salam verirsən sabahsı gün səndən 1000 manat borca pul istəyir, birinə necəsən deyirsən doğub üstünə atır. bu gün iş paltarında getmişdim bakıya bir nəfər götürməyə. iş elə gətirdi ki, gözləməli oldum. girdim bahalı kafelərdən birinə oturdum. bir əl elədim iki əl elədim qoz qoyan olmadı. çıxdım çölə. belə özümü də qınayıram gedib bambılı kimi bahalı kafedə elə otursam əlbət ki, heç kim qoz qoymayacaq. amma, belə bir nüans var ki, qəhbəlik xalqımızın canına elə işləyib ki, təbəqələşməninin poxun çıxardıblar. əslində mənə qoz qoymayan ofisantın maaşını 3 gündə qazansam da bəzi şeylər var ki, o öz xəttini ortaya qoyur. bir növ sosial ekspriment kimi oldu mənim üçün də. sumqayıtda iş paltarı ilə gəzməkdən heç utanmıram. hələ etiraf edim ki, çöl paltarından daha rahatdır. seçilmir, diqqət çəkmir. 1 nəfər baxanda ikinci səfər baxmır. baxır pasyakdı deyib keçir. kamuflaj edir adamı. hər nəysə söhbət gör haralara gəldi. gedim yavaşdan yatım. bu gün drama yox idi, sadəcə bəzi düşüncələri barmaqlarımızda bərqərar edirdik.

insanlar

öyrəndikləri hər bir yeniliyi bir birlərinə satmağa çalışan varlıqlar. kimin əlində nə var həmin şeylə lovğalanır. əlində olmayan cibində göstərir, olan da elə göstərir ki, gözün çıxır iyrənclikdən. məsələn bir nəfər illərini verir bir sertifikatı almaq üçün, ya da həyatını çürüdür sənətə yiyələnmək üçün. insan ömrü o qədər qısadır ki, bu yarışa son qoymaq əllərində ola ola ömürlərinin axrını gözləyirlər. yəqin ki, hər kəs həyatının bir dönəmində niyə dünyaya gəldim deyə düşünür. bu mənasızlığın içində boğulmamaq üçün niyə rəqabət yaranır? kədərlərimiz və sevinclərimiz aşağı yuxarı eynidir, niyə görəsən insan insana küsür, insan insana bağlı olduğunu düşünür? nə qədər cızıqdan çıxmağa çalışıb utopik düşünsəm də mən də eyni uçuruma düşürəm. görəsən bu qədər rəqabət, bu qədər ayaq çəkmələr, bu qədər üzsüzlüklər axırda boşa avar çəkməklə sonlanmayacaq? görəsən heç özlərinə sual verirlərmi? həyatda qalma yarışı sayılırsa bu, biz çoxdan uduzmuşuq, qəbul edənimiz yoxdu. bəzən insan heç şübhə etmədən güvənə biləcəyi birini axtarır. elə bir adam olsun ki, adına kitablar yazsın, şeirlər əzbərləsin. elə bir insan olsun ki, ölümü sarsıtsın, varlığı yoxluğunu qorxutsun. elə bir insan olsun ki, eyni köynəyi geyinib, hər gün eyni siqareti çəkəsən. hər zamanki yerdə görüşüb, saflıqlarından danışsınlar. hər zaman eyni fikirdə olub, heç zaman bir məqsədə çata bilməsinlər kimi. insanlar o qədər çoxdur ki, dərdi olanlar, dərdi bir dəniz olanlar, dərdi ümid gəmilərində boğanlar. o qədər çoxdurlar ki, nə varlar nə də ki, yoxdurlar. bəzən adamın sinirinı toxunlar, bəzən isə o heç olmamış kimi hissiyat yaradarlar. biriləri gələr mən şairəm deyər, biriləri gələr öz dərd gəmisində boğar, biriləri də gələr dəyər, toxunar, elə bir iz buraxar kii,,,, sonra da səssizcə yox olar. kölgəsində oturduğum yarpaq məndən inciməsin deyə durub başqa yerdə yerdə oturduğum halda, mənasız bir rəqabətə məni də kurs edən insan övladı nə istəyirsən? həyatın eyni suyundan içdiyimiz halda necə olur ki, sən mənə güc gəlirsın, nələrsə öyrətməyə çalışırsan? görəsən öyrənsəm nə olacaq, öyrənməsəm nə fayda? niyə qoymursunuz öz bataqlığımızda bir-iki bakal pivə içək? niyə qoymursunuz, darıxdığımız mahnılarla içimizi isidək? niyə qoymursunuz qışa hazırlaşaq, niyə qoymursunuz yaz fəslini qeyd edək? niyə qoymursunuz axşam üstü anlıq yorulub özümüzü yalızlığın uğultusuna verək? niyə anlamaq istəmirsiniz bəzi şeylərin bədəli ödənməyəcəkdir heç zaman? həyatı yaşamadan qaralamaq nə mənasız bir şeydir amk? hamı bir birindən nifrət edir, görəsən kim düzdür. burda da rəqabət yaranır amk. görəsən hansı düzdür, hans ippona yaxındı, hansı vazariyə kəllə atır? görəsən insan edamı haqq edəcək qədər nə etməlidir? çox təəssüf ki, insan deyilən varlıq yenidən yaradılmaq üçün nələrdən üz döndərir, nələrə yox deyir. illərdir davam edən müharibənin niyə davam etdiyini hələ də anlamayan topluluğa nə deyəsən bəs? insanlar çox vaxt özlərinə sual verirlər. sona çata bilməyəndə dəyişməyən yollardan öz həyatlarına davam edirlər, qaçaraddım..

bacarana can qurban

(baxma: bacarmıyana badımcan)

edit: mənə çatmadı ki, bu ifadəni necə məmur özbaşnalığına gətirib çıxarıdılar? məncə deyilməsi gülməli, eşidilməsi ondan da gülməli olan bir söz birləşməsidir. sosial bir mühitdə yaşadığımız üçün etdiyimiz bütün hərəkətlər insanlara toxuna bilər və ya dolayı yollarla onlarla əlaqəli ola bilər. əlbəttə ki, edilən haqsızlıqlar, qanunsuzluqlar, danışılan yalanlar da birbaşa insanları maraqlandıran məsələdir. ama söhbətin dərinliyinə getsək bir alverçi düşünək. bu adam maşın satır. sənə yağ yeyən, ya da aşmış maşın satanda alıcısı sən olursan. yetəri qədər məlumatın olsaydı almazdın. neçənci əsrdə yaşayırıq? maşını altdan üstdən yoxlamaq üçün o qədər avadanlıq var. adi insan belə ayırd edə bilir artıq bəzi haqq hesabları. ya da yetəri qədər öz haqqlarını tələb etməyi bacarsaydın, aşmış maşın təsbitindən sonra gedib maşını qaytara bilərdin? əslində birinin sənin növbənə girməsi qədər əsəb pozan şey yoxdur. hərdən mənim də növbəmə girirlər. dilim olsaydı qayıdıb mən də deyərdim, gicdıllaq xeyir ola növbəni gözlə? deyəcəksiniz ki, hamı eyni təbiətin yiyəsi deyil. onda ağlamasınlar. dünya həssas qəlblər üçün cəhənnəmdir. əslində bu ifadənin sahibləri ilə mübarizə aparmalı idiniz, ama dalda, qıraqda, küncdə ya da bucaqda onların arxası ilə danışırsınız. onlar həqiqətən də sübut edirlər ki, bacarana can qurban zor sikirik. ədalətsizlik ilə mübarizə metodu bu deyil.

sözaltı günlük

adam hərdən istəyir ki, səhərin sübh çağı oyansın bir dənə marojna yesin. bəzən ruhən həyata o qədər dolu oluruq ki, o boşluğa doldurmaq üçün böyük xoşbəxtliklərə ehtiyac duymuruq. ama gün gəlir yarıya qədər bitməyə yaxınlaşır, o boşluq elə ağır gəlir ki, səhər tezdən yediyin marojnanın dadı damağından itib gedir. marojnalara, şirniyyatlara böyük qəzəb yaranır daxili dünyanda. səhər tezdəni marojna ilə açan adam, axşamları niyə baltika 9 həsrətinə düşür. bu qədər bəsitdirmi keçirdiyimiz iç sıxıntılar, nəfəs almağımıza vəsilə olan kiçik xoşbəxtliklər? zarafatdan başqa izahatı olmayan bəzi şeylərin izahatı veririk gülərəkdən. bu ay da heç düşərli olmadı. konkret ziyandayıq. elə bir ziyandayıq ki, ziyan ilə xeyiri hesablamaq olmur. baş itib. kupon yazmaq da əvvəlki qədər zövq vermir, futbola baxmaq da onun kimi. ağaclar yaz ayına hazırlanırdı, indi uje yaydı. vaxt nə tez keçir amk. bəzən elə çox istəyirsən ki, vaxt tez keçsin, sonra deyirsən mənə nə amke? bəzən nələrə məcbur olduğumu düşünürəm, amma, tapa bilmirəm. hər şey o qədər yaxın o qədər uzaq gəlir ki. bəlkə koram? bəlkə də bu qurdlar süfrəsində yaşamaq çətin gəlir. bu həyatdakı hər şeyə incimişəm. əsas da torpaqlara, yollara, yol kənarlarına. suyundan içdiyim həyat, niyə götünə başına yaxırsan? uzaqlara incimişəm, əlimi atıb qopara bilmədiyim buludlara incimişəm. kəndçilərə incimişəm, şəhərliləri heç sevməmişəm. yenə bir qaranlığa doğru çəkilirik. o qədər şey yazmaq istəyirəm ki, yaza bilmirəm. bura qədər gəlmişik ataq getsin deyirəm. azalır iç sıxıntılarım, azalır axtarmaq sevdası. bəlkə də hər şeyin bəsit cavabı vardır , biz yoruruq özümüzü uzun paragraflarla.