uşaqda fərasətə bax

qolumuzu, qıçımızı, ayağımızı, dilimizi tutmasaydılar çox şeylər edərdik. azərbaycan balaca ölkədi və iş yoxe işlər görmək olardı. kiminsə çörəyinə bais olmadan həm də. bicbala kimi iş görməkdəm getmir söhbət. elə bir sistem qurulub ki, hamı bir-birinin əlinə baxır, baxmasa da kiminsə paxıllığın çəkirlər. yalandan təriflər, yalandan xoş sözlər nə qədər olar ala? bu dövrdə fərasət süni olmaqdır, saxta olmaqdır, biciyin qabağda gedəni olmaqdır. heyif ki, biz o sularda üzə bilmədik. batmaqdan qorxmadıq, suyun üzündə qalıb söyüş yiyəsi olmaqdan qorxduq. xalqı aldadanların, keyfiyyətə yox kəmiyyətə üstünlük verənlərin allah bəlasını versin, çox həvəslər öldürdülər, bezdirdilər təmiz adamı.

mühərrik yağı dəyişmə xidməti

günümüz azərbaycanında bu sektor üzrə xidmət göstərən yerlərin sayı getdikcə çoxalır. səbəb çox sadədir. çünki, maşının motor yağını dəyişmək üçün xüsusi bir bacarığa ehtiyac yoxdur. əslində bu sahə üzrə işləsəm belə, mən özüm deyə bilmirəm çox asand işdir. hər işdə olduğu kimi müəyyən problemlər ilə üzləşir insan. başlıca olaraq boltu açdım boşaltdım, yeni yağı tökdümdən ibarət deyil bu iş. dediyim kimi, bu xidməti göstərən tırıq qədər yer var hər bir şəhərdə. hər əlinə açar alan mən ustayam deyə bilir. usta olmaq üçün ayrıca təhsil proqramı yoxdur bizdə. gedib hansısa ustanın yanında "uçennik" dura bilərsən. onsuz da azərbaycanda ustalar belə yetişir. az yaşlarından uçennik dururlar. əslində hər sənətin incəlikləri var. 90% usta heç bu incəliklərdən yaxından uzaqdan əlaqəli deyillər. xalq olaraq da güclü inkşaf etməmişik ki, incəliklərə enə bilək. indi kəndçivari söhbət eliyəcəm görəcəksiniz. mənim özüm servisdə işləyirəm və bu servis 25 ildən çoxdur ki fəaliyyət göstərir, kimlər görüb, kimləri yola salıb. belə yerdə işləməyin özü ayrıca bir stressdir. çünki, yeri bilib, etibarlı olduğu üçün gəlirlər. məsələn kiçik bir diqqətsizlik 10 min ilə də sovuşa bilər 60 manat ilə də sovuşa bilər. əslində hər şey məntiq yürütməkdən ibarətdir. elə bir sahədir ki, heç vaxt tam öyrəndim deyə bilmirsən. zəmanə inkşaf edir, maşınlar da dəyişir, inkşaf edirlər. o vaxtı camaat açar tapa bilmirdi, indi maşallah nə desən var. atam deyir ki, əvvəllər heç kim çeşka yağı dəyişmirdi, qorxurdular. indi mən 1 ildi işləyirəm, gözü yumulu dəyişirəm. ilk başlayanda bahalı maşınlardan çəkinirdim, amma, indi görürəm ki, ən asand elə onlar imiş. maşının xarici görünüşü nə qədər qəliz görsənəndə, xadavoy işi bir o qədər asanf olurmuş. maşınlar gəlir yanımıza biri vurur karteri çartdadır, biri praklatkanın üstünnən germetika vurur, nəm ala biri adi boltun şaybasın dəyişə bilmir, üstünə başqa şayba atır, biri 0w20 göstəricisi olan maşına götürüb 10w40 yağ tökür. bunlarım hamısı məsuliyyət və bilgi tələb edir. yəni yağlama məntəqələrinin sayı nə qədər çox olsa da, bu iş nə qədər asand hesab olunsa da dərinliyinə gedəndə çətindi. adi bir filtir sıxmamaqnan mator vura bilər.

bu sahə üzrə ordan burdan ixtisaslaşmış adamlat ağzına gələni danışır sadəcə sosial şəbəkələrdə. kim ağlına nə gəldi qiymət qoyur, bildi bilmədi elə yağları reklam edib tərifləyir ki, nəticə göz qabağında olur. deyir byd changan sürənlərə kompaniya. reklam elədiyi yağ bir sikə dərman deyil, amma, camaatın dolanışığı zəif olduğu üçün qaçırlar ucuzlu yağa. bu da matoru göt gününə salır. təzə bydlar var gətirirlər yanımıza əlini salıb üst krişkanı yoxlayırsan, elə bil şokoladdı göt günündə diri naqardı maşının matoru. soruşsan deyəcək 40 min sürmüşəm, biri deyəcək kitaydı da falan filan. yanımıza 0 km probeq ilə gələn changan, bydlər var lboysunun içinə kamera salıb yoxlasanız görəcəksiz şüşə kimidi içi. adam gərək işini görəndə ilk olaraq vicdanla sonra da səbr və peşəkarlıqla görsün. 3-5 manat qazanmaq xətrinə, camaatın maşının içinə pox qoyurlar. qınamaq da olmur yağların qiyməti artır. 1 aya 10 min sürən biri üçün təbii ki, yaxşı yağ sərf etməyəcək. millətin vəziyyəti çox pisdi. almanın yeşkasın çeşkasın nəm ala passatın pox elədilər indi də keçiblət kitay maşınlarına chevroletin ravonlarına cobaltlarına. uzun sözün qısası maşımlarınızı etibarlı və peşakarlara həvalə edin. qıraqdan nə qədər sadə görsənsə də düzgün göstəricilərə uyğun yağ dəyişmə prossesi avtomobilinizin ömrünü uzadacaq. elə maşınlar var ki, onların nə xadavoy sistemi nə də elektronika sistemi incitmir adamı. yağın dəyiş, sür deyib aldığın maşıma gedib litri 5 manat olan bakı yağı töksən, əlbəttə ki, pox gününə qoyacaqsan maşını.

sözaltı sözlük

səhər tezdən fikirləşirdim indi yazmaq oldu. qaqaş girirsən sözlüyə ki, bilgi oxuyasan ancaq botlar sənə bilgi verir. mən bilginin kəndçi vari verilməsi xoşlayıram. onsuz da sözlüyün mənası budu. xəbər saytı yaratmaq istəyirdinizsə başdan deyərdiniz bunu. hansısa məlumatı rəsmi üslubda oxuyacamsa nəyimə lazımdı bura? gedib chatgpt ilə söhbət edərəm də. əslində timidusu da qınamaq olmur. bir ara twitterə çevirmişdilər saytı. kim gün ərzində nə eliyib, qiybət formasında postlara yazırdı. mənə görə postların mənasə boğazda ilişib qalmış bir şeir cümləsini paylaşmaq idi, ya da hansısa musiqi parçasını, ya da birdən ağlına gələn fikri naxadi yazmaq idi, nə bilim ala random bir zarafat tullamaq idi, yoxsa dəqiqədə bir gəlib onun bunun hansısa yazarın adın çəkmək deyildi. müəyyən adamlar idi, gəldilər içimə sıçdılar bizim də faydalanma imkanımız itdi. əslində postlarda kalite danışmalı idi, random bir atışma. random atışmanın ömrü maksimum 2 ya da 3 post idi. ard arda eyni mövzünü poxu çıxana kimi 1 gün danışanda təbii ki, mındar görüntü olar.

kera bear

özünə baxan 30-40 yaş arası ingilis dilo ya da biologiya müəlliməsinə oxşayır. veçni dar yubka qara kalqotka, makyaj öz yerində fiqura desən var, ama soruşsan nə idman eliyir nə də diyeta saxlayır. baxışları da bir qəribədi tutmaq olmur, zarafat eləsən gülər ama palit eləməz, padxod eləsən addım atmaz. özünü də ailəsinə bağlı biri kimi göstərər. çox vaxt uşağını statusda paylaşar, təbii ki, videoya özü də düşər və ön planda özü olduğunu, uşağın bəhanə olduğu baxışlarında gizlidir. adət-ənənə milli-mənəvi dəyərlərə bağlı birisidir. çərçivədən qırağa çıxa bilməz, yap-ın üzvüdür. bildiyi, ordan burdan öyrəndiyi bir iki fikir vardır biləcəridən o tərəfə çıxa bilməyən. bu fikirləri öz pedaqoq şəxsiyyəti ilə elə bəziyib danışar ki, sözünün üstünə söz gətirə bilmərsən. çünki, bilirsən, səni başa düşə bilən eşşək deyil, amma, bir tema yazıb padxod da eliyə bilmirsən. bilirsən ki, gülüb keçəcək sadəcə. bunlara girişməyin tək yolu deyəsən sadəcə onların sizdən ya da pulunuzdan xoşu gəlməsi ola bilər. bir tərəfdən də fikirləşirsən çox təhlükəli adamdı həm də evlidi. həyəcanı da bir başqadı amma. istəyərdim belə biri ilə secret mübasibətdə olum ama nerde bizdə o divijeniya, o padxod. deyesen porno videolari cok izliyirosun muhuttin abi yeterrr. bu ne ssenaridi, baxış açisidi. nem bele bir vibe-i verdi ama həyatımda gördüyüm ən qəşəng milf porno ulduzdur özü bir suyu azərbaycanlıya oxşayır deyədir bəlkə də, baxışlarında sezdim yəni azərbaycanlı olsaydı yüz faiz dediyim tipaj biri olardı.

yazarların hazırda düşündükləri

insanlar həyatda ideal ola bilməyəndə ya qaçırlar ya da sahib olduqları bir şeyi ideala çevirirlər. bəlkə də dünyada bizə azadlığı sübut edən şeydir sahib olmaq. bir şeyi özün kimi hiss etməkdən gedir söhbət. bu sahib olduğun 2 sot torpaq da ola bilər, ya da hansısa bir avtomobil markası. insan sahiblənməyə çalışanlar da var. çox iyrənc mənzərə olsa da acı reallıqdır. bir dəmir parçasına bağlanmaq, qırılacaq bir qəlbin olmaması kimi sevindirir. əsas məsələ əlində olanı gözəlləşdirməkdir. bir növ sənətdən söhbət gedir. əslində bunun özü də insana bir yük təəsüratı bağışlayır. hər zaman o yükü daşımağa məhkumdur. bezsə də şirin bir xoşbəxtlik məlhəmidir onun üçün. hərdən oturub fikirləşəndə hər kəs yad gəlir. görəsən məni sikən nədi? bu xaraba dünyada nə batır ala görəsən mənə? niyə reaksiyalarım anormaldır? götüm basim ayri oynasa bilərəme nədi problem? nədi ala bu durğun həyat tərzi. bir fərqlilik, yenilik yoxdu ala? camaat necə sıxılmır eyni eyni şeylərdən? görəsən söhbətləri, sözlərimi maraqlıdır dərindir? nə söhbət edirləre ala bu qədər? nədən danışırlar? bu saxta dostluqların axırı hara gedir? vapşem niyə camaat petuxluğu müasirlik hesab edir? nolub ala hamı mədəni mədəni blət? niyə jarqon və ləhçəniz yoxdu ala sizin? niyə özünzü süni intellekt kimi aparırsınız? başqalarından fərqiniz nədir görəsən? heç olmaya mən arada fikirləşirəm bir pox olan deyil məndən? siz nəyin peşindəsiniz lan? sosial media camaatın başım xarab eliyibe sənöl. hamıda bir rollanma var, həm dünyalısına ön yargı var baxışlarında. mən bilirəm niyə işçi sinifi ilə yaxşı yola gedirəm, bilirəm niyə bulvarda fırlanan gədələrnən söhbətim tutur. mən yoldan keçən dilənçi ilə bilirəm niyə saatlarla söhbət edirəm, parkovşiklər ilə öpüşüb görüşürəm. çünki, bezmişəm maskalanmış cəmiyyətdən. tanımaq istəyirəm kimsiniz, nəçisiniz, hansı məzhəbə qulluq edirsiniz? göt göt danışmaqnan deyil orda burda. əsas odu ortada bir şey olsun. belə baxanda mənə nəyisə sübut etməyə məcbur deyilsiniz. ama o gicdıllağskoy baxışlarınıza vurum sizin açığı. belə açığı bankrot olmaq istəyirəm. istəyirəm, məndə dəyəri olmayan dəyərsiz şeyləri itirim bir bir. elə itirim ki, səsinə camaat gəlsin. nə bilim ala içim götümün açarını itirim, toyda dava salım, başqasının maşınını vurum qaçım. nəyisə isbata gətirmək dərd olmasın mənə. onsuz da özüm bilirəm ha düzəm, ha da səhv. hərdən özümü şamlarında problem olan dizel mühərrik kimi hiss edirəm, sözə başlayanda kəkəliyirəm birdən laqqırdıyıram. hərdən özümü sveçaları sikdirmiş köhnə 190-a oxşadıram. sözə başlayanda boşa olduğunu bilib təzdən sönürəm. təzdən yeni bir marş ilə alovlanıb acı reallıq ilə barışıram. polnu qaznan bütün olanların üstündən qara tüstü buraxıram. baxanlar elə bilir yağ yeyir, amma, bilmirlər ki, mənasız suallara veriləcək ən yaxşı cavabdır bu. qıraqdan baxan üçün hər şey başqa cür görsənir onsuz da. çox da uzatmağa ehtiyac yoxdur, ümidləndiyim hər limanda xəyallarım puç ola-ola gedir. ona görədir durğun həyat tərzi. sübut eləməyə nəfəsim çatmır, ayaqlarım yorulub, biraz da işəməyim gəlir. düşünməmək üçün bütün düymələri basılı saxlamışam, adboyu sıxıram. spakoynoy noc hi ,

sözaltı günlük

hərdən elə primitiv söhbətlər olur ki, biraz fikirləşəndə dərinliyinə tilov sallayırsan, dua edirsən ki ağır bir şey gəlməsin, onu dartıb çıxartmaq var. əslinə gələndə heç bir şey bəsit və sadə deyil. bəzən insanlar adi məşit söhbətlərindən intihara qədər gedə bilirlər ya da adi işdə olan söz söhbətdən hadisələr baş verir. nə bilim ala 5 manatın üstündə bıçaqlanmalar belə görmüşük. əslində 5 manata görə deyəndə bəsit görsənir ,amma, 5 manatın altında hansı sifətlər yatır fikirləşəndə gör hara gedib çıxırsan. hərdən oturub camaatın dərdinə yanmaq istəyirəm, bəlkə də bekarçılıqdandı, bəlkə də öz dərdlərinlə üzləşməməyin göstəricisidir. qırağa baxanda nə dərdim var ki güya? çox qəribədir bu gün ağladığımız şeylərə sabah gülürük. yoxsa mən padoşam?hadisələrin anlıq təsiri ilə 1 gün sonrakı təsiri arasında niyə bu qədər uçurum var? ona görə böyümüək istəmirəm. olanlara realist gözü ilə baxmaqdansa alverçi gözü ilə baxmağı seçirəm. bunun səbəbi məncə həyatı daha maraqlı etməkdir. insan reallıqlar arasında xoşbəxt olmur. bəlkə də biz xoşbəxt olmuruq. özümüzü pis öyrəşdirmişik yəqin ki. kim istəyət ki gerçək həyatda futbol klubu olsun. gül kimi top elevenimi açıb oynayıram da. uduzmaqdan qorxuruq ya da ki? bəlkə də üzsüz insanlardan qaçırıq. tələb etməyən adamdan elə sikə sikə tələb cavabı gözləyirlər ki. bu günə qədər yaşadlıqlarımdan öyrəndiyim bir şeyi deyim. insan hər halı ilə son ana qədər əlində bir kozr saxlamalıdır. o kozr ki, səni yıxa biləcək bir dalğadan da qoruya bilər, altında əzilə biləcəyin böyük bir beton parçasından da. bəlkə də insanın ən böyük kozrı özünü hər halı ilə azad hiss etməsidir. bunu yıxacaq hər hansı bir qüvvəni təsəvvür edə bilmirəm. bəlkə rə ən böyük kozr insanın olabiləcək hər şey ilə razılaşmasıdır. uduzmasıdır, bunu qəbul etməsidir öz bataqlığında. bir tema var idi, yarışmayan insanı yenemezsin zad :d tam olaraq belə bir şey. uduzmaq nə qədər primitiv səslənir. mən şəxsən hər gün səhər tezdənə gözümü budilnik ilə açmaq istəmirəm. bəlkə də, 2000 model 2.2 dizel ford transit səsini budilnik etməyim bir etirazın göstəricisidir. kaş ki, yuxularımızı qeydə alan bir apart kəşf olunsaydı. onda bilərdik beynimizin içində nələr dönür. bir alkaş ata sözü deyir ki, günün 15-16 saatını necə ayıq başla gəzir bu camaat? nəyin kayfındadılar baş açmaq olmur?

sözaltı günlük

əslində xətt çəkmək çox çətin bir şeydir. adicə nəyinsə üzərindən düz xətt çəkmək istəyəndə əyri gedir. bəlkə də bu bir işarədir. bəzi yaşanmışlıqların da üzərindən xətt çəkmək olmur. ya hardasa ilişib qalır, ya da qəlbinin dərinliklərində beyninə meydan oxuyur. işlərim düz getməyəndə qaçmaq istəyirəm. hara qədər qaça bilərəm ki? bütün yollar eyni şeyləri deyir mənə. elə bir məşğuliyyət tapmaq istəyirəm ki, basdırsınlar məni ora. heç tapmasınlar, 10 il sonra ölü kimi çıxım ortalığa. heç nəyi xatırlamayım. beynimdə o qədər çıxıb bölmüşəm ki, gələ biləcəyim bütün nəticələrə verəcəyim reaksiya belə lazımsız gəlir. sözüm çəp gələndə susuram, danışmaq istəyəndə qaçıram, ağlamaq istəyəndə uzaq yerlərə baxıram. nə qədər uzağa baxa bilərəm ki? hərdən elə səmimiyyətsiz dialoqlar görürəm ki, sonra özümə sual verirəm güya mənim girdiyim dialoqlar tam fərqlidir? ama öz aramızda qalsın, mən fərqli olduğunu hər zaman hiss edirdim. ən azından səninlə danışanda sanki başqa mədəniyyətlərin yoğrultusuna çevrilirdim. içimdə qəribə hiss dayanırdı. sadəcə bir problem var idi, danışa bilmirdim. sənə bəzi şeyləri etiraf edəndə o qədər gec idi ki. özümü heç vaxt bağışlamayacağam bəlkə də. absürd olan isə, ortada heç nə yox ikən özümə etdiyim bu qədər zülüm fırtınasıdır. özümün cəlladı olmaq nə vaxtdan kayf verir amk? hərdən sözlərim bir birini yeyir hərdən isə qanad açıb uçmaq istəyirlər. niyə bu qədər orantısızdır insan övladı? görəsən yolun sonunda bu qədər əzab əziyyətə dəyəcəkmi? görəsən məni səndə aldadan məvhum nə olan şeydir? günəşsizlik içində günəşi axtaran günəbaxan kimi hiss edirəm özümü. günəş gələnə qədər o qədər yağışlar yağdı ki, bu yaralar hər zaman bir tərəfimdə əksik bir şeylərin olduğunu hiss etdirdi mənə.

fəsilsəl düşüncələr

yavaşdan yağışın və üşüməyin qoxusunu aldıq. elə düşünürəm ki, bu qış yaxşı olacaq. hər nəfəs darlığının sonunda bir don hiss yatır qəlbimin bir tərəflərində. yaydan sonrakı fəsillərdə qış yuxusuna getməyi heç başa düşə bilmirəm. bəlkə özüm qış yuxusuna gedim? həyatımı dəyişdirə biləcək nə edə bilərəm? hərdən fikirləşirəm. söhbətlərimiz, məqsədlərimiz, fikirlərimiz o qədər bayağıdır ki, hərdən özümə sual verirəm nə çatmır? hər şeyi bir qırağa qoyanda əslində ortada heç nə olmadığını görürəm. hər qışa yaxınlaşanda biraz qorxu gəlir ürəyimə biraz da kasıb uşaqların hayqırışları kəsir qapılarımı. bu xaraba dünyada hər kəsə yaxşı olmalıyıq düşüncəsini qaranlıq qəlblərdən alıb parıldayan sevgi dolu qəlblərə kim yüklədi? hər şeyi zarafata almağı kim öyrətdi bu ürək ağrısına? əslində yaşamağa güc gələndə düşünmürəm bunları, bir qırağa çəkilib ağlayanda gözlərimin önündən bir film nəzdində yox olurlar. hər şeyi qırağa qoyuram, sevmək də yorulur bə sözlük deyib susuram..

yazarların paylaşmaq istədikləri musiqilər

(spotify: />
yenə tüklərim biz biz oldu. elə bir yaralı musiqidir ki. çalğı alətləri elə bil başıma vurur. bunun timsalında bir neçəsi var. yenə qızdırmam qalxacaq, ya da sabah sərxoş sərxoş gəzəcəyəm. bilmirəm. bəzi musiqilər elə şeyləri xatırladır ki, mənə. elə xəyalları yuyub atır ki,, bilmirəm nə edim. əllərim əsir, ürəyim yerindən çıxacaqmış kimi hiss edirəm. ya siz yaxşı sənətkarsınız, ya da mən xəstəyəm. xəstəliyimin çarəsi deyəsən arzuladığım peşmançılıqlarım idi. yuxulu gəzgin kimi sabaha doğmamaq ümidi ilə..

yazarların hazırda düşündükləri

tam azik hərəkəti eləmişəm. bəyaqdan düşünürəm sıxır məni. onsuz bilirəm sabaha keçib gedəcək. insan səs eşitmədikcə düşüncələr dörd divara çevrilir. bu gün nəsə olmuşdu mənə. ümumiyyətlə son günlər. işimə fokuslanmalıyam bu gün daha yaxşı anladım. onsuz da bu gəmilərdə düşünməmək üçün varıq. xəyalpərəst insanlar iş sahibi olmasın deyə pankartlar görmərik inşallah yaxın gələcəkdə. xəyalpərəst insanlar dünyanın ən darıxdırıcı işlərini görsünlər. elə bir iş ki, heç bir məsuliyyət hiss etməsinlər. nəysə bu gün az qala filtiri korpusun bağlayanda çaşıb filtiri içinə taxmamışdım, müştəri dedi pis təsir elədi. həqiqətən sadə bir şeydə belə düşüncəsizlik, yaddaşsızlıq öldürəcəl məni. əlavə olaraq bu gün w203 mator/sürətlər qutusu yağı dəyişirdim. matora 8 litr yağ tökdükdən sonra çaşıb 4 litr yağı (dövriyə olunacaq sürətlər qutusu yağını) matora tökdüm. toplamda 12 litr yağ ilə bublikdən yağın gəlməsini gözlədim. çox gicdıllaq vəziyyət idi. sonradan dənq elədi ki, karobkaya tökməli olduğum yağı matora tökmüşəm. bir umbaylıq daha elədim. palit olmasın deyə matordan 4 litri boşaldıb o yağı vazvrat saydım. yenidən tökdüm karobka yağını. çox utanc verici gün idi. bilmək olmaz bəlkə də matorda 1.5-2 litr yağ qaldı. nə olar, olar dedim və eləcə saxladım. bilmirəm axrı nə olacaq, amma, heç düzgün hərəkət etmədiyimi bilirəm. biraz da etirafa oxşadı. diqqətli olmalıyam onu düşünürəm. sabahdan iş sırasında telefon işlətməyi də dayandıracam. bu günki hərəkətim çox əsəbimə toxundu

uşaqlığı xatırıadan cümlələr

(baxma: əmi siftaforu keçib saxlayarsan)
(baxma: ver bir kruq atim da)
(baxma: vusal atasinin telefonuna seks vidyosu yüklüyüb)
(bax: otur dur düzələcək)

borc vermək

insan zamanla dəyişir. belə deyərdim ki, azərbaycan kişisinin ən böyük problemlərindən biri dolanışıqdır. dolana bilmirik, yaş artdıqca toyların sayı çoxalır, ehtiyaclar tavana çıxır, insan olduğumuz yadımıza düşəndə amansızca, amansız şeylərə pul xərcləyirik. heç kim eyni şərtlərdə doğulmur və eyni şəraitin yiyəsi deyil. elə adamlar var ki, heç nəyin yiyəsidir behin verib ömürlük fırlanır. əslində insanı analiz etmək çox asanddır. hərdən deyirlər; "qaqa, bilirəm ki pulu qaytarmayacaq ona görə vermədim." abi, bilirəm ki, köynəyi versəm it zulumuna salıb qaytaracaq mənə." fikirləşəndə bunları bilmək elə də ultra zəkaya sahib olmaqdan keçmir. əsas məsələ bunları bilərək hər zaman eyni səhvləri etməkdir. əslində düzgün davranış şəkli deyil, ağla məntiqə sığmayan bir şeydir qayıtmayacaq bir yaxşılığı etmək. istər istəməz, sən hiss etməsən də onun fikri səni aparır. hardasa yadına düşür, bir siqaret yandırtdırır. ümumi götürəndə yazıq insan hərəkətidir. bəlkə də arsız insan hərəkəti də demək olar. fikirləşirsən ki, mən kişi kimi dastoynu adamlar seçməmişəm. özlərini orda burda elə aparırlar ki, elə bilirsən kiminsə haqqına girməzlər. kişi olmaq bir mübarizəni doğurur hər zaman. yazığım gəlir mənim onlara. dediyim kimi insan dəyişkən varlıqdır və dəyişdikcə hamıya öz yerini bildirirsən. gördüklərimiz dəyişdirir bizi, mən heç vaxt düşünməzdim ki, 5 ildir davamlı yox deyə bilmədiyim bir kişi qəhbəsini bir gündə ağzın nətər sikirəm. bəli, hər şeyin başı yox deməkdir və dəyişirik zamanın çaylarında səssizcə. artıq əvvəlki bizi görmələri üçün uzaqlarda adını bilmədiyimiz dağın ətəyində dombalaq aşmalıdılar. ama onlar uzaqlarda hündür dağlardan qorxub, palçıq sularda ömürlərini başa vurmağı gözləyirlər.

pinterest

çox maraqlı platformadır. demək olar ki, hər şeyin şəkli var. ağlımdan nə keçir şəkil olaraq ilk burda axtarıram. özü də necə bir algoritmadırsa ancaq estetik şəkillərdən ibarət görüntülər çıxır qabağımıza. amator sevənlərin xoşlamadığı platform.
(baxma: yazarların pinterest kəşfetləri)

sözaltı günlük

addım addım hara gedirik xəbərimiz yoxdu. bəzi şeyləri hiss edirik, amma, kimin üçün yaşayırıq, bu qədər yazıları nə üçün yazırıq? hiss etmirik. həyata qarşı o qədər əsəbiyəm ki, nə qədər dombalaq aşım axırda biri düz aşmadın, bir də aş deməyəcək? görəsən nə vaxt fərqinə varacağıq ki, düz dombalaq aşmışıq ikinciyə ehtiyac yoxdur? niyə sözlərim üst üstə düşmür bir biriylə dalaşmaq istəyir? niyə haqqımızı tələb etməli olduğumuz yerdə dombalmağı məqbul sayıırıq? hər gün bir kəlməylə yuxuya gedirik, amma, sabahsı gün o kəlməni uduruq? niyə yatıb durana qədərdir xoşbəxtliklərimiz? düşünməmək üçün insan özünə əziyyət verər mi? özümüzü elə aparırıq ki, böyük bir azınlıqdayıq sanki. afrikada su axtarırıq, everestdə məktəb axtarırıq? məktəbini sikim düz əməlli məktəb yoxdu hu düzlükdə? niyə everstdə çıxardırsınız camaatı? nə vaxta qədər özümüzü günahkar edəcəyik? bir məktəh yoxdu everestdə camaat gedib istrahət eləsin? adamlar bir macəradır deyib keçir, amma, biz itin zülümündən keçib adın qoyuruq həyata qarşı uzanan kədər çırpınışları? əslində olmağını istədiyim şeylərə bir tək uşaq kimi həvəslə qaçarkən, böyük bir xəyal qırıqlığına uğramaq incidir adamı. çox şey istəmirik ki, bir tək şey istəyirik. ağlımız gedib ələddinin cininə birin üstünə beş qoyanda fikirləşərsən onu, sikdiyimin həyatı. yenə də deyirəm, vaxt nə tez keçir içini sikim bu entry kimi? axır bir gün hər şeyi etiraf edib deyəcəyəm qoy bilsinlər, bu tozlu səhralardan nə düşüncə gəmiləri keçdi. hər yerə gec qalmaq həyat fəlsəfəmiz olub, heç kimi qoymuruq qabaqlasınlar. camaat ən sevdiyi filmlərdən danışır. day bilmirlər ki, biz film çəkirik. hər gün yeni şeylərin başını divara vurmaq öyrədir insanı. daha əvəllər tay tuşlarımız filmləri sıralayarkən bizim pərişanlıq. filmləri sadəcə maraqlıdır deyə, gözlərimiz eyni ssenariləri, eyni eyni şeyləri görməyək deyə izləyirdik. şimdi filmler de kendi anlamını yitirdi. çünki artiq özümüz baş roldaydıq. hər şeydə hər zaman geridə qalmaq, əslində geriyə baxanda daha çox şeylər başa salır insana. cəhalətin rəmzi olmuşuq, amma, danışmağa çox daha çox şeyimiz var xəbərləri yoxdu. :(

yolda ünvan soruşarkən deyilən ilk istiqamətdən sonrasını dinləməyərək həmin istiqamətdə başqa birindən yenidən ünvanı soruşmaq

elə bilirdim bunu yaşayan tək mənəm. yol bəhanədiye məsəl götürək bir müəllim. dərs başa salır. məsələn riyaziyyat müəllimidi. analtik həndəsədən danışır. ya fikrim başqa yerdə olur, ya da anlatma üsulu sıxıcıdı. ona görə də hər kəs nə qədər bilsə belə müəllim olmamalıdır. indiyə kimi tək tük müəllimlərin başa salması məni qane edib. abituriyent vaxtı bir tək az dili ədəbiyyat müəllimi və tarix müəllimi idi ki, dərslərinə gedəndə xoşum gəlirdi, çünki dərsləri maraqlı keçirdi. uşaqlar var idi, bir məsələni 10 dəfə soruşurdular sırf başa düşsünlər deyə. əslində yacşı bir şeydir bu, amma, birinə əziyyət verməyi heç vaxt məqbul saymadığımız üçün boş verib yenə yükü öz üzərimizə atırıq. yol soruşduğumuz adamla sanki var olub, olmaması məsələsini söhbət edib yenidən başa dönürük. səbəb məncə kiməsə əziyyət verməməkdir. bəlkə də insanlara möhtaclığımızın nifrətidir.