133. uşaqlıqda hər kəsin üzünə maraqla baxıb 'insanlar necə gözəldirlər' düşündüyüm zamanlar var imiş... indi isə heç kimi görməmək üçün gözlərimi nədənsə gizlədirəm. dünyanın ən yaraşıqlı oğlanı da qoysalar qabağıma, diqqətimi qram belə çəkməz. niyə belə olduq, gözəlliyin qiymətimi itdi, yoxsa biz öz soyumuzdan bu qədər bezmişik, bilmirəm. ya da artıq hamı daxili gözəllik axtarır. özümü də inandırsam son dediyimə, lap əla olar.