240. Kaş yenə dərs oxu deyib qışqırardın üstümə, az bax o televizora deyərdin. Harasa getməyə qoymazdın da, razıyam. Amma sənə ən çox ehtiyacım olan vaxt getməzdin, tək buraxmazdın məni. O qədər də xoş şeylər yaşatmadın bizə, lakin varlığın yetərdi. Digər qızların arxasında dayanan ataları görüb qısqanırdım əvvəllər. Sən isə gedişinlə mənə ayaq üstə möhkəm durmağı, tək başına nələrəsə nail ola biləcəyimi öyrətdin. Atasının şıltaq qızı olmaq yerinə anasının mərd qızı oldum sayəndə..

Səni sevirəm! Getdiyin yerdə rahat və ağrısız olmağın diləyi ilə...