10. böyümək uşaqlıqda qucaq açdığın adamların indi şəkillərdə gülümsəməsidi. telefon nömrəsinə baxanda gözlərinin dolmağı, amma qarşıda cavab verəcək heç kimin olmamağıdı. bayram süfrəsində boş qalan stullardı, artıq döyülməyən qapılardı. insanın yaddaşında qalan səs tonları, amma həyatda heç vaxt təkrar yaşanılmayan xatirələridi. böyümək sevdiklərinin torpağa qarışmağına alışmaq, onların adını ancaq dualarda çəkməkdi. böyümək həm də qəbirstanlıq yollarını öyrənməkdi, saatlarla danışacaq sözlərin varkən susmaqdı. və məncə böyümək heç kimin əbədi olmadığını qəbul etməkdi. hər kəsin bir gün xatirə olacağını bilib, qalanlara daha möhkəm sarılmağı öyrənməkdi.